Зображення сторінки
PDF

ruina eft ipfa res, quæ ruit. Plin. }. 33. c. 4. Flumiiia ad lavan-
dam hanc ruinan jugis montium ducere. Ovid. Met. 15. v. 424.
Nunc humilis veteres tantummodo Troja ruinas oftendit. Horat. /.
& od. 3. v. 7. Si fra&us illabatur orbis, Impavidum ferient ruinae.
Ruina cæli, quidquid e cælo ruit : & præcipue fulmina, ac tqni-
trua , quibus ipfum ruere cælum videtur : fimulque fragor talium
rerum comes. Virg. Æn. 1. v. 133. Flu&ibus oppreffos Troâs, cæli-
que ruina . Sil. l. 1. v. 2 § 1. de Annibale . vertice nudo Excipere
infanos imbres , caelique ruinas. Val. Flacc. l. 8. v. 334. Crebra
ruina poli cæleftia limina laxat. “I Interdum ruina , eft impetus
& incurfus cujufpiam rei in aliquid irruentis . Martial. l. 7. epigr.
18. de Argo navi . Quam nec Cyaneæ quondam potuere ruinæ fran-
gere. Valer. Flacc. l. 4. v. 694. fugit ipfe noviffimus i£tus Tiphys ,
& e mediis fequitur freta rapta ruinis . *J Tanslate eft quævis
calamitas , pernicies , excidium , difcadimento , perdita , difgrazia ,
rnalanno . Cic. Catil. 1. c. 6. Praetermito ruinas fortumarum tuarum ,
quas omnes impendere tibi proximis Idibus fenties. Liv. l. z 1. c.
1 o. 4 med. Sagunti ruinae ( falfus utinam- vates fim ) noftris capi-
tibus incident. Salluff. im Catil. c. 32. extr. & Cic. pro Mur. c. 25.
extr. Quoniam quidem circumventus ab inimicis præceps agor, in-
cendium meum ruina reftinguam. b. e. excidio reipublicae . Vellej. l.
z. c. 91. in fim. Ita fe mores habent , ut publica quifque ruina ma-
lit occidere, quam fua proteri. Ovid. Met. 8. v. 498. Spemque pa-
tris, regnique trahat , patriæque ruinam. Id. 1. ex Pont. ep. 4. v. 3.
Nec , fi me fubito videas , agnofcere poffis : Etatis fa&a eft tanta
ruina meae. Lucret, l. 1. v. 74o. Principiis tamen in rerum fecere
ruinas, Et graviter magni magno cecidere ibi cafu . h. e, graviter
lapfi funt , & a veritate longe aberrarunt.

RUINOSUS , a , um , rovinofo , cadente , ἐρεψιμος , qui ruinam mina-
tur, Cic. 3. Offic. c, 13. Edes male materiatæ , ruinofae. Senec. 3.
de Ira , c. 35. extr. Parietes exefi , ruinofi inæquales. •I Item
qui cecidit , rovinato . Ovid. Heroid. epiff. 1. verf. 55. Semifepul-
ta virum curvis feriuntur aratris Offa : ruinofas occulit herba do-
mos .

RÜLLA. V. Rallum ,

RULLUS, cognomen Romanum , ut P. Servilius Rullus contra quem
Cicero Agrarias orationes habuit. Docet Voff. in Etymol. effe a ru-
re , unde rurus , & Jtowopustxàç rullus , agreftis, rufticus.

RUMA, æ, & Rumis, is , f. & Rumen , inis , n. mammella , §}κλ? ,
mamma, apud Veteres. Varr. apud Non. c. z. n. 756. Hifce Mani-
bus la&te fit , non vino , Cuninæ propter cumas , Ruminae propter
rumam ideft prifco vocabulo manimam : a quo fubrumi etiam nunc
dicuntur agni . Id. /. z. R. R. c. 1. a med. Agni appellantur fubru-
mi, id eft fub mamma. antiquo enim vocabulo mamma rumis, ut
opinor. & cap. ult. Mammæ enim rumis , five rumae, ut ante dice-
bant . Feftur in Runyimalis. Mamma autem rumis dicitur : unde &
ruftici appellant hædos fubrumos , qui adhuc fub mammis haben-
tur. Plin. l. 1 5. c. 18. ad fin. Sub ea inventa e(t lupa infantibus
præbens rumen : ita vocabant mammam. T Eft Prætera ruma , &
rumen cavus gutturis locus , & ipfum guttur , gola . Feftus : Rumen
eft pars colli, qua efca devoratur : unde rumare dicebant , quod
nunc ruminare . Id. in Subrumari. Agni rumine trahunt la&te fugen-
tes. Servius ad illud Virg. Ecl. 6. v. 54. pallentes ruminat herbas:
Ruminatio di&ta eft a ruma , eminente gutturis parte , per quam
demiffus cibus a certis revocatur animalibus. Arnob. l. 7. pag. 23o.
Rumae, quæ funt prima in gurgulionibus capita , qua dejicere ci-
bos, & referre natura eft ruminatoribus faeculis . Al. leg. ærumnæ .
Pompon. apud Non. c. 1. n. 64. Ego rumorem parvifacio , dum fit,
, ulmen qui impleam . Adde Tertull. da refurr. carm. c. 4. & Ißdor. l.
1 1. Orig. c. 1. ante med.

1 UMBOTINUS. V. Rumpotimus.

}JUMEN. V. in Ruma . -

RUMENTUM in Auguralibus fignificare videtur interruptio, abruptio-
ve, dum verba Ancilibus movendis præit , fi interim avis canerit ,
tum acque atque aufpicio , augurio rumentum eftod. Hæc Feftus. Ut

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small][merged small]
[graphic]

RUM*TANT, $ignificat rumigerant. Nevius : Simul alius aliud aliun-

de rumitant inter fe . Feffus .
Rumigo .
NUMO, as, a. 1. Fe/?. Rumen eft pars colli , qua efca devoratur ,
unde rumare dicebatur, quod nunc ruminare.
RUMO, & Rumon , onis, Tm. olim di&us e(t Tiberis, quafi ripas ru-
minans. Servius ad illud Æn. 8. v. 63. Stringentem ripas , & pin-
guia culta fecantem. Adde ad verf. 9o.
RUMOR, oris, m. fentore , voce, fama , romore , o/w» , ow}; , fermo
in populo de recenti re difperfus , in bonum vel in malum , fine
certo au&ore : qua re differt a fama , ut in ea voce di&tum eft .
Caef. l. 6. B. Gall. c. 19. Si quis quid de republica a finitimis ru-
more , aut fama acceperit , uti ad magiftratum deferat. Id. lib. 4.
cap. 5. His rumoribus atque auditionibus permoti , de fummis fæ-
pe rebus confilia ineunt. Plin. lib. 6. epiff. 31. ante med. Tertio
die indu&a cognitio eft , multis fermonibus , & vario rumore ja-
&tata . Cic. I 2. Fam. epiß. 9. Nihil perfertur ad nos præter rumo-
res de oppreffo Dolabella , fatis illos quidem conftantes , fed ad-
huc fine au&ore . Caef. lib. 7. B. Gall. cap. 59. De Eduorum de-
fe&tione rumores afferebantur . Cic. 2. Fam. epift. 8. Rumor mul-
ta perfert. Caef. l. 1. B. Civ. c. 53. multa fingit. Cic. pro Dejot. c.
9. Graves de te rumores fparfi. & ibid. Rumores excipere & refer-
re. Id. Pbil. 14. c. 4. & Liv. l. 7. c. 38. fub fin. diffipare. Terent.
Heaut. prol. v, 16. & Nep. in Dione fub fin. differre. Virg. 12. Æn.
v. 228. ferere. Cic. pro Mur. c. 2 1. ad fim. Rumor ferpit. Horat. l.
2. fat. 6. v. 5o. manat per compita . Virg. 7. HEn. v. 144. diditur
per agmina . Claudian. l. 1. in Rnfin. v. 347. volitat per oppida.
Cic. Attic. l. 16. ep. 5. Rumoris nefcio quid afflaverat, commiffione
Græcorum frequentiam non fuiffe. Hirt. de B. Alex. c. 25. Cum ru-
mores exifterent, magna Cæfari præfidia adduci. Tacit. 2. Hiff. c. 42.
Is rumor ab exploratoribus difperfus , an forte furrexerit , parum
compertum. Id. Ann. 6. c. 23. fub fin. & lib. 15. c. 15. extr. Ru-
mor incedebat, fore, ut , &c. Terent. Hec. prol. v. 3 1. Rumor venit,
datum iri gladiatores. Tacit. Ann. 1 5. c. 39. Pervaferat rumor, inif-
fe eum domefticam fcenam . Id. 3. Ann. c. 9. & Salluf?. in Catil. c.
3o. Res vulgi rumoribus exagitata. Tacit. ibid. c. ult. Teftamentum
ejus multo apud vulgum rumore fuit. diede molto da dire , & Te-
rent. Pborm. 5. 7. 18. Qui erit rainor populi , fi id feceris ? cbe non
diraff ? & Tacit. 2. Ann. c. 77. Relinquendum rumoribus tempus,
quo fenefcant . & lib. 4. c. 1o. Non omiferim eorum temporum ru-
morem validum adeo, ut nondum exolefcat . Caef. l. 1. B. Civ. c.
6o. ad fin. Exftin&is rumoribus de auxiliis legionum . Id. l. 4. B.
Gall. c. 5. Incertis rumoribus fervire. dar fede . & Tacit. 1 1. Ann.
c. 23. Multus ea fuper re, variufque rumor. & lib. 5. c. 1 o. acer
magis, quam diuturnus. Id. l. 1. Hiffor. c. 34. vagus , & incertus.
Catull. carm. 5. v. z. Rumorefque fenum feveriorum Omnes unius
aeftimemus affis . le dicerie . *J Rumor eft , corre voce, vien detto.
Terent. Andr. 1. 2. 14. Meum gnatum rumor eft amare . Cic. Fam.
z. ep. 8. fub fin. Rem te valde bene geffiffe, rumor erat. <J Rumo-
re primo, dixit Salluff. in fragm. apud Charif. l. 2. pag. 192. Putfcb.
ubi Afper, non eft , inquit, nomen , fed adverbium : toffo cbe fi fen-
te a dire : a} primo fentore. Sic Tacit. 2. Amn. c. 77. An feftinamus
appellere , ut te inaudituin & indefenfum , plan&tus Agrippinæ , ac
vulgus imperitum primo rumore rapiant ? “I Rumore fecundo,
h. e. favente, fermone omnium approbante, acclamatione , applau-
fu. Virg. 8. Æn. v. 9o. Ergo iter inceptum celerant rumore fecun-
do . Horat. /. 1. ep. 1 o. v. 9. Quae vos ad cælum fertis rumore fe
cunJo. Vetus Poeta apud Cicer. 1. de Divim. c. 16. Solvere imperat fecun-
do rumore , adverfaque avi . Tacit. 3. Anm. c. 29. extr. Utque hæc
fecundo rumore , ita adverfis animis acceptum , quod filio ' Claudii
focer Sejanus deftinaretur. Adde Femeffell. & Emm. apud Non. c. 4.
n. 4o3. In allato Virg. & veteris Poete loco quidam putant, rumorem
poni pro fiuxu aquæ , ut fit a fjv, z pro άεύμz. Servius vero in Virg.
cenfet poffe legi rumone : de quo V. Rumo , onis . “T Rumor ,
fama. Horat. l. 1. fat. 4. v. 125. rumore malo flagrare . b. e. male
audire . Liv. l. 27. c. zo. a med. Marcellus adverfo rumore effe . Tacit.
Ann. 1 3. c. 48. claro apud vulgum rumore effe. Plaut. Trim. 3. z.
14. rumori fervire . Pompon. apud Non. c. 1. n. 64. rumorem parvi
facere. Martial. l. 1 o. epigr. 3. Procul a libellis nigra fit meis fama,
Quos rumor alba gemmeus vehit penna. *T obtre&tatio, reprehenfió
calumnia. Salluff. in fragm. apud Non. c. 4, m. 4o3. Ad hæc rumoribus
adverfa in pravitatem , fecunda in cafum , fortunam in temeritatem
declinando corrumpebant. “I Ambiguum habet turpemque fenfum
apud Martial. l. 2. epigr. 72. l. 3. epigr. 73. & 8®. & 87. tanquam
fit a ruma : unde & irrumo, &c. * Pro murmure, ftrepitu , ro-
more. Claudian. in nupt. Honor. & Mar. v. 159. variis ve&tae Ne-
reides ibant, Audito rumore , feris. Aufon. in Mofell. Edyll. 1 o. v.
22. amoena fluenta Subterlabentis tacito rumore Mofellae . Apul. l. 3.
IMetam. Trepido rumore viciniae conclamantis latrones , fugit ter-
r1tus.
RUMPI A. V. Rhomphæa.
RUMPO, is, rupi, ruptum, a. 3. fpe<3:are, rompere, fracciare, })yr-
μ , frango , abrumpo , difcindo, diffolvo. Cic. 1. Tufcul. c. 3o. fub
fin. Rumpere vincula carceris. Lucret. l. 6. v. 43o. incita vis vénti
rumpit nubem. Phaedr. l. 3. fab. 14. v. 1o. Cito rumpes arcum , fem-
per fi tenfum habueris. Ovid. 3. de ar. am. v. 7o7. tenues a pe&tore
veftes rumpere . Id. Heroid. ep. 3. v. 15. & epiff. 5. v. 141. ungue
capillos. Id. 3. Amor. el. 1 1. v. 3. catenas. & eleg. 1o. v. 32. Rupe-
rat & duram vomer aduncus humum. Horat. 1. 1. ep. 14. v. 9. öb-
ftantia clauftra. & epiff. io. v. 2o. aqua tendit rumperè plumbum.
Id. epod. io. v. 2o. ventus rumpit carinam . Plin. in proêm. l. zo.
adamantem fanguis hircinus. Virg. Georg. 4. v. 135. hiems frigore
Tom. III.

[ocr errors]

faxa. Id. 3. Æn. v. 639. fugite , atque ab litore, funem rumpite.
Id. Æn. 5. v. 431. viribusTenfis ada&us Tranfabiit coftas, & can-
dida pe&tora rupit. Ovid. 6. Met. v. 25 1. fagitta rumpit praecordia.
Plin. l. 36. c. zz. a med. Tofi afpergine, & gelu pruinifque rumpun-
tur in teftas. “I Rumpi dicitur cælum , cum tonat. V. Ruptus.
*| Rumpere, far crepare. Plin. l. 3o. c. 4. de bupreiii. Bovem ita in-

flammat, ut rumpat. Id. /. zo. c. 22. circa med. Marrubium rumpit
vomicas. Martial. l. 1. epigr. 5o. v. 25. Leporemque forti callidum

rumpes equo. %. e. adeo fatigabis, ut rumpatur. “T Rumpere ,
implendo adeo diftendere , utTrumpere videatur . Virg. I.. Georg. v.
49. Illius iinmenfæ ruperunt horrea meffes . Colum. l. 1 o. v. 3o7.
Preffaque flammeola rumpatur fifcina caltha . Ovid. 4. ex Pont. ep.
4. v. 27. Cernere jam videor rumpi penetralia turba. “T Rumpe-
re fe , & rumpi , crepare. Plin. l. 13. c. 4. a med. de caryotis., Rum-
pit fe pomi ipfius, etiam in fua matre , ebrietas, calcatis fimilis.
Virg. Ecl. 8. v. 7 1. Frigidus in pratis cantando rumpitur anguis . &
Ecl. 7. v. 26. invidia rumpantur ut ilia Codro. Plaut. Capt. prol. v. 14.
Ego me tua caufà , ne erres, non rupturus fum . h. e. dirupturus
( fimile eß illud ejufd. Merc. 1. 2. 27. Tua caufa rupi ramices :
jamdudum fputo fanguinem. ) Lucil. apud Non. c. 2. n. 149. Tu Lu-
cilium credis contentürum, cum me ruperim , fumma omnia fecerim.
fon mezzo crepato. “I Huc pertinet illud Lucret. l. 3. v. 298. de
leonib. Pe£tora qui fremitu rumpunt plerumque gementes. %. e. adeo
graviter fremunt, ut pe&us rumpere videantur . Similis hyperbole
eft in his. Virg. z. Georg. v. 238. Et cantu querulæ rumpent arbufta.
cicadae. Juvenal. fat. i. v. 13. affiduo ruptæ le&ore columnae. Afram.
apud Non. c. 4. m. 396. Ego mifera rifu clandeftino rumperer. * Rum-
pere fe & rumpi, ufcire dirottamente , magna vi erumpere . Virg.
Æn. I 1. v. 548. tantus fe nubibus imber ruperat . Id. 1. Georg. v.
445. ubi fub lucem denfa inter nubila fe fe Diverfi rumpent radii.
h. e. quafi ruptis mubibus exibunt. Id. l. 3. v. 428. annes rumpuntur
fontibus. “T Eft etiam rumpere , debilitare, corrumpere, gua/?a-
ve. Cato apud Prifcian. l. 6. pag. 71 o. Putfch. Si quis membrum ru-
pit , aut os fregit , talione proximus cognatus ulcifcitur. Lex Aqui-
lia apud Ulpiam. Dig. lib. 9. tit. z. leg. 27. Si quis alteri damnum
faxit , quidve ufferit, fregerit, ruperit injuria . Ulpian. ibid. anre
med. Inquit lex, ruperit : quod verbum fere omnes veteres intelle-
xerunt , corruperit. & paulo poß. Rupiffe eum utique accipiemus ,
qui vulneraverit, vel virgis , vel loris , vel pugnis ceciderit , vel
felo, vel quo alio fciderit alicui corpus, vel tumorern fecerit . V.
ibi reliqua. Alfem. lib. 19. tit. 2. leg. 3o. Qui mulas ad certum
pondus oneris, Iocarat, cum majore onere condu&tor eas rupiffet ,
&c. Id. !ib. 47. tit. 1o. leg. 9. Servus przfidi offerendus eft , qui eum
flagris rumpàt. Val. Flacc. l. 3. v. 34i. rumpere luminâ, fletu. Quod
Ovid. dixit 1. 1. de ar. am. v. 1 29. lacfiimis corrümpere ocellos .. *I Item:
lacerando interimere, shranare. Ovid. in Ibin , v. 5o5. Quique Ly-
curgiden letavit & arbore natum , Idmonaque audacem , te quoque
rumpat aper . Frango quoque hac ratione ufurpatur. 4] Rumpere
tauri collâ fecuri , Id. iz. Met. v. 249. abfcindere, tagliare. "] Apud
!/eget. de re Veterim. dicitur rumpi animal, quod ex labore vehemen-
tiffime defatigatur. lib. 3. c. 1. a med. Nimiam laffitudinem fequitur
ægritudo : & omne animal eft debile , fi rumpitur. Adde lib. 1. c.
41. 42. & 43. “T Rumpere membra libidinibus , Propert. l. 2. el.
1 3. v. 14. & rumpere latus, Au8. Priap. carm. 82. in fi. & Martial.
1. 1 1. epigr. io5. & rumpere ilia, Catull. carm. 1 1. ad Fur. & Aurel.
v. 2o. pertinent ad enervandas vires tj qveaig. Sic Ovid. 2. Amor.
el. I o. v. 29. quem Veneris certamina rumpunt. “T Item irrum-
pere , perrumpere , penetrare . Virg. 12. Æn. v. 683. rapido curfu
media agmina rumpit. apre , fbaraglia. & Propert. l. 3. el. 9. v. 64.
Admiffo Decius prœlia rupit equo. Virg. Æn. 2. v. 494. Fit via vi :
rumpunt aditus , primofque trucidant . Val. Flacc. l. 1. v. 463. de
Lynceo. poflit qui rumpere terras, Et Styga tranfmiffo tacitam de-
prendere vifu. penetrare coll* occhio . & Silius l. 5. v. 616. Diffiliens
tellus , nec parvos rumpit hiatus. A. e. aperit . Id. l. 1 1. v. 1 35.
Annibal rupit Alpes. h. e. per Alpes viam fibi fecit , ruptis aceto
faxis. Juvenal. fat. 1 o. v. 153. Diducit fcopulos , & montem rumpit
aceto. ( Adde Liv. f. 2 1. c. 37. ) Pallad. in Mart. tit. 1. Cum ger-
men ruperit, & aliquod ceperit incrementum . b. e. corticem perru-
perit, & exierit. *J Stat. 9. Theb. v. 173. Eumenis ex oculis re-
jeéta cærula parma Fugit, & innumeri galeam rupere ceraftae. 4. e.
galeam , quam habere in capite vifa fuerat , exfiftentes fubito cera-
ftae deftruxere , quod eft uno verbo , galea in ceraftas diffoluta , &
verfa eft. * Translate e(t diffolvere, violare , irritum reddere.
Sil. l. 6. v. 5 1 o. & lib. 7. v. 33. fi ftat rumpere vitam , In patria
moriamur. Cic. pro Balb. c. 5. extr. Fœdera negligere , violare, rum-
pere. Virg. 4. Georg. v. 21 3. & Sabin. epiff. 2. v. 96. rumpere fidem.
Lucan. l. 4. v. 175. leges. Liv. l. 4. c. 17. jus gentium . Horat. i.
4. od. ult. v. 22. edi&ta. Senec. in Thyeff. v. 179. fas omne. Id. in
Herc. Fur. v. 79. imperium Jovis . Ovid. 15. Met. v. 78o. fuperi
Ferrea non pofíunt veterum decreta Sororum rumpere. Virg. 6. Æn.
v. 883. fata afpera. Cic. 1. de Orat. c. 57. teftamentum . caffare ,
annullare . Horat. l. 1. od. 15. v. 7. nuptias . Vellej. l. 2. c. 48.
fub fin. Conditiones pacis difcutere ac rumpere . & cap. 1 1 o. For-

tuna rumpit propofita hominum . rompe i diffegni . & Suetom. ia
Tiber. c. 24. Rumpere patientiam . perdere. *J Item abrumpere ,

interrumpere , interrompere. Virg. 8. /En. v. 1 1 o. audax quos rum-

pere Pallas facra vetat . Id. /Em. 7. v. 458. Olli fomnum ingens

rumpit pavor. Senec. im Troadib. v. 785. Rumpe jam fetus , pa-

rens. h. e. omitte flere. Tibull. l. 2. el. 3. v. 19. O quoties aufæ,

caneret cum valle fub alta, Rumpere mugitu carmina do&ta boves?

Horat. l. 3. od. 27. v. 5. & Ovid. 3. Amor. e). 6. v. 88. rumpere

iter inceptum . Horat, epod. 13. v. 13. reditum alicui . b. e, interm

F £ £ £ £ 2 cdu-

RUM POTINETUM, ti , ii. locus arboribus rumpotimis confitus . Co-

[ocr errors]

iv m. l. 5. c. 7. Nam fere ita rumpotinetum conftitutum animad-
verti.

[ocr errors]

quo rumpi vitium traducuntur. h. e. traduces . Rumpotinæ arbores,
quæ rumpis fußinendis inferviunt. Colum. l. 5. c. 7. Eft & alterum
genus arbufti Gallici , quod vocatur rumpotinum . . id defiderat arbo- |
Εem humilem , nec frondofam . Cui rei maxime videtur idonea opu-
lus, cornus, & carpinus, & ornus, nonnunquam & falix , &c. &
mox . Poteft etiam üimus fic difponi, ut adhuc tenera decacumine-
tur, ne altitudinem quindecim pedum excedat. nam ita fere confti-
tutüm rumpotinetum animadveríi , ut ad o&o prdes locis ficcis &
clivofis, ad duodecim locis planis & uliginofis tabulata difponantur.
& mox . Arboribus rumpotinis fi frumentum inferitur , in utramque
partem viginti pedum fpatia interveniunt: at fi fegetibus indulge-
tur, in alteram partem quadraginta pedes, in alteram viginti relin-
quuntur. “T Speciatim rumpotimus vocatur, & alio nomine popu-
Ius, arbor Italiæ, Padum tranfgreffis , cujus tabulata in orbem pa-
tula vites repleat, puroque perdu&tæ dracone in palmam ejus, inde
in fubre&tos ramorum digitos flagella difpergunt. Haec Plin. l. 14.
c. 1. ubi alii leg. alio nomine opulus propter ea , quæ modo ex Co-
lum. allata funt. Harduin. tamen defendit populus libris omnibus
etiam MSS. “T Hanc ipfam arborem , five populus fit, five opulus
defignat Id. Plin. l. 24. c. 19. Rumpotinum arborem demonftravimus
inter arbufta. Al. hic & lib. 14. leg. rumbotinus . Eft autem apud
Plin. non adje&ivum nomen , fed fubftantivum.
RUMPUS, i , m. quid fit , docet Varro his verbis l. 1. R. R. c. 8.
Pedamentum fere quatuor generum : unum robuftum , quod e quercu,
& vocatur ridica : alterum palus e pertica : tertium quod horum
inopiæ fubfidio mifit arundimetum : quartum eft pedamentum nati-
vum ejus generis, ubi ex arboribus in arbores traduétis vitibus vi-
rea fit: quos traduces quidam rumpos appellant.
RUMUSCÜLUS, li , m. 9;v»Î8, o,, párvus rumor. Cic. pro Cluent. c.
38. Qui imperitorum hominum rumufculos aucupati tum illum abfol-
verunt. Id. 3. de Legib. c. 16. L. Caffius diffidens a bonis , atque
omni. rumufculos populares ratione aucupans . Aucupari rumufculos
eft aliorum de fe opinionem, etiam infimorum , confe&tari : fóllici-
tum effe , quid de fe dicant & opinentur homines, ineundæ gratiae
caufa : undecumque famam venari.
RUNA , ae ; f. genüs teli apud Ennium : & videtur idem effe quod pi-
lum : unde runata recedit ( al. recidit ) id eft pilata. Fefi. fuo io-
co , & poft. Rodufculana. In Gloffar. ifid. ruma exponitur pugna, &
runata præliata.
RUNÄTUS. V. in voce praeced.
RUNCA , pro runcina , vel potius pro ferramento ad runcandum apto,
a quibufdam firmatur Fefii teftimonio : item Colum. l. 2. c. 12. bi§
iu quibufdam MSS.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[graphic]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

i. v. 274. eft occidit, ruit in mare. Sic Virg. 1. Georg. v. 313. cum

ruit imbriferum ver. h. e. in finem vergit. “I Ruere fe , celeri-
«er fe demittere. Apul. in Florid. n. 2. ad fin. C al. l. 1. ) de aquila.
Et quarit, quorfus potiffimum in prædam fuperne fe fe ruat , ful-
miniô vice. Sic Terent. Eum. 3. §. 5 1. foras fimul omnes proruunt
{e. <T Transfertur ad animum, & ponitur pro temere , & fine
confilio agere, cæco impetu ferri , nimio fefjnandi ftudio ire praeci-
pitem, miéntis quodam furore rapi, tranfverfum agi , labi , errare.
properí. 1. 3. el. 13. in fi. Nefcit veftra ruens . ira referre pedem :
C;c. Attie. 7. 7. epiß. 7. ad fin. Ego bonos viros fequar , etiamfi
ruent. 1d. pro Marcell. c. 3. a med. Ut nulla non modo cupiditate ,
fed ne fpe quidem , prudens & fciens ad interitum ruerem volunta-
rium . id. pro Dom. c. 33. Non potuit ullo modo non in agendo
ruere, ac fæpe peccare. Id. 3. 0ffic. c. 13. Emptorem pati ruere, &
per errorem in maximam fraudem incurrere. Terent. Heaut. 2. 3. 128.
iAeus tu, vide fis, ne quid imprudens ruas, Adde Cicer. pro Sext. c.
64. & Attic. l. 2. ep. 14. “T Cum infinito, Propert. l. 4. el. 1:
v. 73. Quo ruis imprudens vaga dicere faéta, Properti ? Claudian. i.
3. Ã rapt. Proferp. v. 386. animare ad crimina taxos Torva Me-
gæra ruit. Lucan. l. 7. v. 751. Scire ruunt » quanta fuerint merce-
Jie nocentes. h. e. noffe feftinant. Statius 7. Theb. v. 177. nover-
cales ruimus ditare Mycænas. 47 Paffive imperfonaliter Liv. l. 8.
c. 24. Ut ferme fugiendo in media fata ruitur. . *T- Supinum rui-
pum ex futuro ruitùrus firmatur : fed & rutum dici poffe, oftendunt
vuta caefa , & rutabulum , & compofita erutus , prorutur , diru-
tus , &c.

RUPES, pis, f. balxa, pendice, roccia , rupe , ip&xm , #«y«« , , praeru-
pta & inacceffa terræ, aut montis pars. Videtur effe a rumpo, pro
çuo veteres rupo dixiffe videntur , ut frago pro frango. Caf. l. 2. B.
Gall. c. 29. Oppidum egregie natura munitum , quod omnibus in cir-
cuitu partibus altiffimas rupes defpe&ufque habebat. Horat. l. 3. od.
27. v. 61. Sive te rupes, & acuta leto Saxa dele&ant. Id. l. 1. ep.
2o. v. 15. Qui male parentem in rupes protrufit afellum . Ovid. 1.
ex Pont. ep. 8. v. 51. pendentes rupe capellas pafcere. Id. 3. de ar.
am. v. 195. Sed non Caucafea doceo de rupe puellas . Id. 2. Faß.
v. zog. Libyca de rupe leones Invadunt fparfos lata per arva gre-
ges. & lib. 5. v. 293. ardua rupes. Val. Flacc. l. 4. v. 599. nubi-
fera. Sil. l. 7. v. 468. frondofa. Virg. 4. Georg. v. 5o8. aeria. Id.
3. Æn. v. 245. praecelfae. Id. Eel. 6. v. 29. Phœbo gaudet Parnaf-
íia rupes. Claudian. l. 2. in Rufin. v. 5o7. dubio tibi pendula ru-
pes Ifimmineat lapfu. * De fcopulo. Stat. l. 1. Achill. v. 198.
Ündifonae rupes. Virg. io. Æn. v. 693. velut rupes , vaftum quæ

Tom. III.

[ocr errors][ocr errors][merged small]

tionem habet. Lucil. apud Feft. in Squarrofus. Varronum , , ac rupi-

cum fquarrofa, incondita roftra . Gell. l. 13. c. 9. Sed enim veteres
noßri non ufque eo rupices & agreftes fuerunt, ut (tellas hyadas id-
circo fuculas nominarent, quod δες Latine fues dicantur. Tertull. de
Pall. c. 4. Ille ( Achilles ) apud rupicem , & filvicolam , & mon-
ftrorum eruditorem fcrupea fchola eruditus. Id. in Apol. c. 21. fub
fin. Rupices & feros homines ad humanitatem temperare . Id. de
Anim. c. 6. ad fin. Tot ac tantæ animæ rupicum & barbarorum,
quibus alimenta fapientiæ defunt. 'I Sunt qui in verbis Lucilis
avem intelligunt , quæ & charadrios dicitur , & in rupibus fere
degit.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Quis ex rupiconibus, bajulis, tabernariis tam infans eft, ut, &c ?

RUPINA, æ, f. idem quod rupes, aut locus rupibus ac petris horri-

dus. Apul. in Florid. n. 1 1. ( al. 1. z. ) Qui herediolum fterile ,
& agrum fcrupofum, meras rupinas & fenticeta miferi colunt. Id.
1. 7. Metam. Provolutos in proximas rupinas præcipites dedere . ér
lib. 6. Vides iftas rupinas proximas, præacutas in his præminentes
filices. -

RUPITIAS, in duodecim fignificat, damnum dederis . Feffus . Critici

legunt : Rupit ( al. rupfit ) damnum dederit . Alii aliter.

RUPTIM, adverb. fine ordine, praepoftere , confufe. Caef. l. 1. B. Civ.

c. 5. His de caufis aguntur omnia ruptim atque turbate . Al. leg.
raptim .

[ocr errors]

Ulpian. Dig. lib. 9. tit. z. leg. 27. a med. Aquilia eas ruptiones ,
quæ damna dant, perfequitur.

[ocr errors]

translate violator. Liv. l. 4. c. 19. Hicsine eft ruptor fœderis hu-
mani , violatorque gentium juris ? Id. l. 8. c. pænult. ad fin. Ru-
ptor induciarum . Tacit. 2. Ann. c. 13. Perfidi , & ruptores pacis.
Adde Flor. 1. 1. c. 3. ad fin.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[graphic]
« НазадПродовжити »