Зображення сторінки
PDF
[ocr errors]
[ocr errors]

ibid. exfequi . Paul. leg. 22. fub fin. confuinmare . Julian. leg. 3o. Mandati agere. Ulpian. leg. 12. fub fin. teneri. Id. lib. 3. tit. 2. heg. 6. condemnari . Id. lib. 38. tit. 5. leg. 1. a med. conveniri . *J Mandata Principum funt monita & præcepta, quæ re&oribus provinciarum , aliifque magiftratibus palam , vel arcano litteris dabantur. Frontin. de aquaedu&ib. artic. 3. Quae id fanciant pœnæ , £x lege , fenatufconfultis , & mandatis principum irrogatae . & artic. , I o9. Impetratam aquam alio duci, mandatis prohibetur. MANDÄTÜS, us, m. commiffione, mandato, idem quod mandatum . In fexto cafu fingulari , Cic. pro Caecin. c. 7. Mandatu Cæfenniæ . Sueton. in Caef. c. 7. Mandatu prætoris. Julian. Dig. lib. 17. tit. 1. leg. 32. creditorum. Paul. ibid. leg. 45. meo. MANDÄTUS, a, um, ingiunto, commeffo, imperatus, traditus , commiffus. Cic. pro Rofc. Amer. c. 38. Rem mandatam malitiofius gerere. Id. pro leg. Mamil. c. 16. Magnis imperatoribus fæpius impe• ria mandata, atque exercitus commiffi. Nep. in Attic. c. 15. In mitendo quod femel admififfet , tanta erat cura, ut non mandatam , fed fuam rem videretur agere . Ovid. 7. Metam. v. 5o3. mandatam juvit facundia caufam . Id. Heroid. ep. 14. v. 5o. niandatum dextra refugit opus. Plaut. Perf. 4. 6. 12. Mandatas epiftolas deferre. confegnate. 4| Translate Lucret. l. 6. v. 6oo. Quamvis cælum gerramque reantur Incorrupta fore, æternæ mandata faluti. MANDIBÜLA, æ, f. vel potius Mandibulum , i, n. mafcella, mandibula , yv&9 oc , os faciei utrumque , qua parte infixos habet dentes : a mando, jr. Macrob. l. 1. in fomn. Scip. c. 6. poß med. Poft feptemmenfes dentes incipiunt mandibulis emergere. Id. l. z. Saturn. c. 4. ante med. Cibaria confe&a mandibulis.' M De genere non conftat : neutrum tamen effe crediderim, quia hac pofitione neutra funt multa , infundibulum , nucifrangibulum , patibulum , vertibulum , &c. quamquam Ifidor. femiminum fecit l. 1 1. Orig. c. 1. ante med. MANDO, onis, m. mangione, oxyo;, manduco, edax. Lucil. & /arro apud Non. c. 1. n. 58. Atque omnes mandonum gulae. MANDO, is, di, fum , a. 3. mafficare , μzz¥ov JZ , cibum conficio dentibus. Cic. z. de nat. Deor. c. 47. ad fin. Animalia alia fugunt, alia carpunt, alia vorant, alia mandunt. & cap. 34. Dentibus in ore conftru&tis manditur, atque ab his extenuatur & molitur cibus. Colum. l. 6. c. z. fub fin. Mandere ex commodo , aut feftinanter . Plin. l. 17. c. 9. Afini lentiffime mandunt . Virg. Æn. 7. v. 279. de equis. fulvum mandunt fub dentibus aurum . h. e. aureum fremum mordent . Sic Ovid. Metam. 15. v. 92. nil te nifi triftia mandere faevo Vulnera dente juvat. b. e. caefa animalia comedere . *I Item comedo, mangiare . Enn. apud Prifcian. l. 6. pag. 683. Putfc&. Vulturis in filvis miferum mandebat homonem . Liv. im Odyff. apud eund. l. 8. pag. 817. Cum focios noftros mandiffet impiu' Cyclops. Virg. £n. 9. v. 34o. Impaftus ceu plena leo per ovilia turbans ( Suadet enim vefama fames ) manditque, trahitque Molle pecus . Plin. l. 8. c. 51. extr. Non tota quidem coena , fed in principio , bini ternique pariter manduntur apri. Id. l. 22. c. 22. ad fim. Inter ea, quae temere manduntur, & boletos merito pofuerim. •| Ut mordere humum , fic & mandere dicuntur , qui vulnere proftrati , proni moriuntur . Virg. 1 1. Æn. v. 668. Sanguinis ille vomens rivos cadit , atque cruentam Mandit humum. Va!. Flacc. l. 3. v. io6. compreffaque mandens Equora purpuream fingultibus exfpuit auram. “I Per catachrefim Matius apud Varron. l. 6. de L. L. c. 5. Corpora Grajorum moerebar mandier igni . %. e. confumi . Sic ignis edax , apud Virg. 2. Æn. v. 758. “T Olim & mandor diétum fuit, paffiva pofitione , fignificatione a&iva , tefte Prifcian. l. 6. pag. 799. Putfch. Quod idem de manduco , as, ibidem tradit. “| Quidam præteritum mandui, alii mandidi effe voluerunt: fed neutrum obtinuit. Id. l. 8. pag. 817. MANDO , as, avi , atum, a. 1. eommettere , ordinare , imporre, comamdare , T«px}'όαμι, έγx He}ζα, gerendum quippiam, exfequendumque committo, praefcribo, impero, mandatum do, negotium impono : quafi manu do . Terent. Phorm. 4. 4. 7. Si quid velis , huic mandes, quod quidem re&e curatum velis. Caef. l. 2. B. Civ. c. 1 3. Cæfar per litteras Trebonio magnopere mandaverat , ne per vim oppidum expugnari pateretur. Id. l. 3. B. Gall. c. 1 1. Huic mandat, Rhemos adeat, atque in officio contineat. Ovid. 14. Metam. v. 23. Nec, medeare mihi , fanefque haec vulnera , mando. Id. 1. Amor. el. 1 1. v. 17. Afpicias oculos , mando, frontemque legentis. Caef. l. 4. B. Gall. c. 2 1. Volufeno mandat , ut exploratis omnibus rebus , ad fe quamprimum revertatur . Cic. Fam. 3. ep. 4. Te L. Clodio mandaffe , quæ illum mecum loqui velles. & ep. 5. fub fin. Tibi de no{tris rebus nihil fum mandaturus per litteras. *| Cum accufativo rei eft fieri jubere, demandare , curare faciendum . Cic. Attic. l. 1. ep. 1o. Præterea typos tibi mando , quos in te&torio atrioli poffim includere . h. e. comparandos, coemendos. Stat. 9. Theb. v. i68. Mandare opus alicui . %. e. faciendum . Senec. in Troadib. v. 316. preces . h. e. apud alterum adhibendas . Sueton. im Oth. c. 6. excufationem. fcil. ab aliis afferendam . Lucan. l. I. v. 489. decreta confulibus . h. e. exfequenda. & lib. 6. v. 569. Arcanumque nefas Stygias mandavit ad umbras. h. e. perferendum . & lib. 1 o. v. 482. nec flammis mandatur opus. h. e. ut igni abfumatur. Papiniam. Dig. lib. 1. tit. zo. leg. 1. Mândare jurifdiétionem , cognitionem , exercitionem judicii. delegare , ad alium transferre . **] Pro affignare , deftinare, Horat. l. 1. ep. 19. `v. 8. Forum, putealque Libonis Mandabo ficcis : adimam cantare feveris . Id. de art. poet. v. 176. ne forte feniles Mandentur juveni partes, pueroque viriles. "J Sæpe eft verbum teftamentorum , lafciare , ordinare. Ovid. l. I. Triff. el. 2. v. 55. Et mandare fuis aliqua , & fperare fepulcrum. Adde Ulpian. Dig. lib. 1 1. tit. 7. leg. 14. a med. & Papinian. lib. 26. tit.

2. leg. 26. &c. Sic Flor. l. 3. c. 3. Confulentes, fi quid ad uxores fuas mandarent. “T Pro amandare , expellere, Cic. pro Sull. c. 2o. Aliquem dimittere ab fe , & mandare in ultimas terras . Id. pro Quint. c. 13. Infra etiam mortuos mandatur. Al. leg. amandatur , T Cum infinito, Martial. l. 1. epigr. 89. Cum mihi fupremos Lachefis perneverit annos , Non aliter cineres mando jacere meos. “I Mandare ad aliquem , mandare dicendum alicui. Sueton. in Calig, ' c. 25. Tradunt, adhibitum coenæ nuptiali mandaffe ad Pifonem comtra accubantem : noli uxorem meam premere. mandò a dire. *I Sæpe fignificat tradere , confignare , raccomandare, confidare, awetter in mano : in iis præcipue in quibus fpeétatur fides,. Terent. Andr. 1. 5. 61. Bona noftra hæc tibi permitto , & tuæ mando fidei . Ovid. 4. ex Pont. ep. 6. v. 13. Jam timeo cuiquam noftram mandare lutem : Ipfum morte tua concidit auxilium . Virg. 3. Æn. v. 49. Hunc Polydorum auri quondam cum pondere magno Infelix Priamus furtim mandarat alendum Threicio regi. Cef. l. 3. B. Civ. c. 59. & Cic. 7. Verr. c. 14. Mandare alicui magiftratum. Cic. 6. Verr. c. 37. & Liv. l. 24. c. 8. honores. Id. in fin. l. 29. facerdotia . Plaut. Men. 5. 2. 33. Mandare filiam viro . dare per moglie. Cic. Catil. 4. c. 5. ad fin. Aliquem æternis tenebris , vinculifque mandare. confinare in una ofcura prigione in vita. 4] Translate Cef. l. 2. B. Gall. c. 24. & lib, 5. c. 18. extr. Mandare fe fugæ . darf alla fuga. Cic. 1. Catil. c. 8. Mandare fugæ, & folitudini vitam fuam. Colum. fub fin. c. 7. l. 1. Mandare femen terræ.--Virg. Ecl. 5. v. 36. hordea fulcis. Id. Æm. 9. v. 214. corpus humo. feppellire . Eodem fenfu dixit Petron. im. Satyr. c. 1 12. Mandare cadaver fupremo officio . Cic. in fragm. Poem. apud Ifidor. l. 19. Orig. c. 1. Tunc fe flu&igero tradit, mandatque pàroni. * Id. Catil. 1., c. I I. Percipite, quaefo , diligenter, quæ dicam, & ea penitus animis veftris mentibufque mandate. mettetevela bene in mente . & lib. 6. Fam. ep. 13. & pro Q;uint. c. 6. Mandare memoriae . mettere a memoria. & lib. 2. de Orat. c. 12. litteris. fcrivere . Ovid. Heroid. ep. 17. v. 143. verba libello. Cic. l. 2. Offic. c. 1. a med. fcriptis . & Jib. 2. de Divin. c. 32. hiftoriae. Id. pro Arcb. c. 9. verfibus. metter in verf . & pro Dom. c. 29. immortalitati. & 4. Acad. c. 1. a med. monumentis . Id. 2. de nat. Deor. c. 6o. fruges conditas vetuftati. %. e. condere, ut veterafcant . Senec. in Herc. Fur. v. 1 o85. Clavæque gravi laffum folitus Mandare caput. b. e. in clavam reclinare. Id. im Med. v. 1 5o. Sile obfecro , queftufque fecreto abditos Manda dolori. h. e. ut dolor occultus intra fe queftus contineat, nec prodat. Flor. l. 3. c. 1. Primum fcelus mandat infidiis. b. e. per imfidias peragit. “T Abfolute Stat. l. 8. Theb. v. 267. Sic ubi per fluétus uno ratis obruta fomno Conticuit , tantique maris fecura juventus Mandavere animas , folus ftat puppe magifter Pervigil. h. e. commifere vel mari tranquillo , vel quieti & fopori . <| Inter mandare & præcipere hoc intereft, quod illud eft minus imperiofum, & erga æquales, aut etiam fuperiores exercetup : hoc totum eft imperii , & poteftatis . Illo quippiam edicimus ab alio fæpe exfequendum , quam ei , cui mandamus : hoc ab ipfo illo , cui præcipimus. Sueton. in Ner. c. 4o. extr. Per o&to dies non refcribere cuiquam , non mandare quid, aut praecipere conatus. “T Mandare fufpendium alicui apud Apul. 1. 9. Metam. mandar fulle forcbe. Sic Juvemal. fat. 1 o. v. 52. cum Fortunæ ipfe minaci Mandaret , laqueum , mediumque oftenderet unguem. - MANDRA, ae, f. /falla, mandra , mandria , w**?;z, clauftrum, feptum pecudum , ftabulum . Vox Graeca . Martial. l. 3. epigr. 23. Vixque datur longas mulorum vincere mandras. “T . Item ipfe pecudum grex , feu multitudo . Juvenal. fat. 3. v. 237. rhedarum tranfitus är&o Vicorum inflexu , & ftantis convicia mandrae Eripiunt fomnum Drufo vitulifque marinis : b. e. equorum , aut mulorum non progredientium, quos ideo aurigæ & muliones convicio & clamoribüs hortantur. “T Translate eft feptum tabulæ luforiæ in latrunculorum ludo , fcacchiere : vel potius variæ cellulæ in ipfa luforia tabula, fcacco. Martial. l. 7. epigr. 71. Sic vincas Noviumque, Publiumque , Mandris & vitreo latrone claufos . Au3or Paneg. ad Pifon. v. 191. hic ad majora movetur , Ut citus, & fra&ta perrumpat in agmina mandra. MANDRAGöRAS, ae , m. mandragola, μαyàpxyäpxg , herba eft alio nomine Circæum , duorum generum , candida , quam marem credunt ; & nigra , quam feminam , anguftioribus foliis , quam la&tucæ, hirfutis & caulibus, radicibus binis ternifve rufulis , intus albis , carnofis tenerifque , paene cubitalibus. Ferunt mala avellanarum nucum magnitudine , & in his femen ceu pirorum . Plin. l. 25. im fi. Stigmata in facie mandragoras illitus delet. & cap. 13. Aliqui & mandragora utebantur : poftea abdicatus in hac curatione eft. Colum. l. 1 o.Tv. 19. Quamvis femihominis vefano gramine feta Mandragoræ pariat flores , mceftamque cicutam . femihominem vocat, quia ejus radix inferiorem hominis partem repræfentat : vefanum gramen , quia vim habet amatöriam infaniam inducendi , & foporem lethargo fimilem , ejufque fuccus recens peftis eft : unde & Circeum di&ta eft, quafi venefica, a Circe. V. Plin. loc. cit. MANDUCATIO, onis , f. a£tus manducandi . Auguftin. Tra$. 27. in Joann. ante med.. MANDUCÁTOR , oris , m. qui manducat . Auguftin. Tra&. 27. in Jaan. ad fin. MANDUCÁTUS, a, um, mafficato, dentibus comminutus , manfus . Varr. 3. R. R. c. 7. a med. Qui folent faginare pullos columbinos, mandúcato candido farciunt pane. Senec. ep. 95. ante med. Exfpe&o jam, ut manducata ponantur. MANDÜCO, as, avi, atum , a. 1. mafficare , mangiare , ματέομα , mando, comedo . Diomed. l. 1. pag. 361. Putfch. Manduco proprie eft, quod Græci dicunt μασάμα , hoc eft identidem mando . Hséque

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[merged small][ocr errors][ocr errors]
[graphic]

MÄNES, ium , m. anime de' morti , o' •$«vs: ,. gi Jyxaì £/ ***): , animæ defun&orum : Apul. de deo Socrat. fcribit , fuiffe fpecies Lenurum : animum enim humanum exutum corpore, vetere Latina lingua Lemurem di&itatum effe : ex Lemuribus, qui poftergrum fuoïum , curam fortitus pacato & quieto nomine domum poflideret, Larem di&um efîe familiarem : qui propter adverfa vitæ merita , nulfis bonis (edibus , in terra vagatióne `feu quodam exfilio puniretur ,inane terriculamentum bonis hominibus , ceterum noxium malis 5 Larvam vocatum : cum incertum effet , quæ cuique eorum fortitio eveniffet, utrum Lar effet, an Larva, nomine Manem deum nuncupatum , '& honoris gratia dei vocabulum additum fuiffe . 4uguftin. 7. o. de civ. Dei, c. 7 1. Dicit ( Plato ) animas hominum dæmones effe, & ex hominibus fieri Lares , fi meriti boni funt ; Lemures , five Larvas , fi mali : Manes autem , cum incertum eft , bonorum eos, feu màlorum effe meritorum. Serv. in 3. Æn. v. 63. ait, Manes effe animas hominum illo tempore, quo de aliis recedentes corporibus nec dum in alia , fecundüm fàbùlam Pythagoricam , tranfierunt, Alii putant, Manes eofdem ac Genios effe , duofque Manes corporibus ab ipfa ftatim conceptione affignatos fuiffe, qui ne mortua quidem corpora deferant , confumptifque etiam corporibus fepulcrà inhabitent . Quare qui fepulcra demoliebantur , deos Manes violare putabantur. Plurimi , in quibus 1fid. l. 8. c. ult. tradiderunt, déos cæleftes vivorum effe , Manes effe deos mortuorum . Alii alios Manes , alios deos infernos dicunt . Alii , in quibus Feftus , cenfent, deos effe , qui inter cælum & terram degunt , quibus plema funt omnia inter Lunarem & terrenum circulum . “T Appellati funt ab antiquo manus , bonus. Dixere igitur deos Manes, quafi bonos Genios. Alii alias adducunt Etymologias. Virg. 3. Æn. v. 3o3. Manefque vocabat He&oreum ad tumulum . Id. 4. Æn. v. 34. Id cinerem , aut Manes credis curare fepultos ? Cic. l. z. de Legib. c. 9. extr. Deorum Manium jura fan&a funto. •I Metonymice accipitur pro Inferis , hoc eft loco , quo animae continentur . Virg. I. Georg. v. 243. Manefque profundi. Id. 4. Æn. v. 387. Haec manes veniat mihi fama fub imos. "I Item pro pœnis , fuppliciis , furiis. Virg. 6. Æn. v. 743. Quifque fuos patimur manes. Ubi Servius, Manes, ideft fupplicia, quæ funt apud Manes: vel Genios dicit, quos cum vita fortimur. Adde Stat. 8. Theb. v. 84. •I In fingulári num. Apul. de deo Socrat. Nomine Manem deum nuncupant. “T Re&tus cafus erit Mamis.

[ocr errors]

rov ztv royo;, venalitius, feu qui homines, præfertim pueros, puellafque, vendit : a u4yyxyov , quod inter alia pharmacum , & fucum notat . Solebant enim mangones fuco colorem falfum inducere mancipiis , ut ea carius venderent. Martial. l. 1. epigr. 59. Millia pro puero centum me mango popofcit . Id. l. 9. epigr. 7. Non puer avari fe&us arte mangonis , Virilitatis damna moeret ereptae . Plin. l. 24. c. 6. fub fin. Refina illinitur totis corporibus, mangonum maxime cura, ad gracilitatem emendandam. Id. l. 3o. c. 5. ad fin. Item mangonibus, ut lanugo tardior fit pubefcentium . Quintil. l. z. c. 15. a med. Mangones, qui colorem fuco , & verum robur inani fagina mentiuntur. “T Dicitur etiam de eo, qui merces polit, ut pluris vendat. Plin. l. 37. c. 13. Efficaciffimum experimento excufant mangones gemmarum . Id. 1. 12. c. 2o. mangones dicit eos , qui circa unguenta laborant , ut gratiora fiant . & lib. 23. c. 1. a med. qui circa vina . Narrat Sueton. in Vefpaf. c. 4. mulionem probri loco di&um fuiffe Vefpafianum , quod mangonicum quaeftum exercuiffet. Ex quo intelligimus, mangones diétos etiam , qui jumen*a mercarentur, & venderent . barattiere da cavalli . Similiter vocari poffunt, qui gallinarum faginam exercent , quia eorum artificium Plin. appellat mangonium , l. I o. c. 5o. MANGONICUS, a, um , σεμxrwwtropix 3c , ad mangonem pertinens . Plin. l. 2 1. c. 26. Radix hyacinthi bulbacea mangonicis venalitiis pulcre nota . Sueton. in Vefpaf. c. 4. Ad Mangonicos quaeftus defcendere. MANGONfUM , ii , n. μxyyzygx , artificium , quod ad res facilius vendendas adhibetur . Plin. l. 1 o. c. 3o. Nec tamen in hoc mangonio quicquam totum placet. MANGONIZÄTUS, a, um , abbellito , affazzonato, arruffanato , mangonis artificio ornatus, fucatus , lenocinio politus. Plin. l. 9. c. 54. Primus penfiles invenit balineas , ita mangonizatas villas fubinde vendendo. • *MANGONIZO, as, avi , atum , imbellettare , raffazzonare , abbellire , mangonico artificio polio, fuco, adorno, ut gratiam rei pretiumque conciliem. Plin. l. 32. c. 1o. a med. Pfilothrum eft thynni fanguis: jecur etiam tritum , mixtaque cedria , plumbea pyxide affervatum . Ita pueros mangonizavit Salpe obftetrix . Id. !. 23. c. 1. ante med. Succus illitus lztiore quodam colore , & cutis teneritate mangonizat corpora . MANI. V. Mame. MANIA , z , f. mater Larium , quam capitibus allii aut papaveris placabant , aut effigie fufpenfa , olim etiam pueri fanguine . Varr. l. 8. L. L. c. 38. & Macrob. l. 1. Saturm. c. 7. ad fi». “I Mania etiam dicuntur infantum terriculamenta , turpes deformefque perfonae , quibus nutrices pueris parvulis minitantur , ut ait Feff. Hoc fenfu ufurpat Arnob. fub fin. l. 6. “T Denique Mania præmomen eft muliebre. Varr. loc. cit. Et apud Veget. de re Veterin. /. 3. c. 2. a med. eft morbus boum , qui iis eripit fenfum , ut nec audiant more folito, nec videant . Porro μxy'z , Graece furorem , infaniam fignificat. V. Cic. 3. Tufcul. c. $. MANÎCRE, arum, f. maniche, guanti , χάρδες , pars veftis , qua brachia & manus teguntur : a manus. Virg. Æn. 9. v. 616. Et tunicae

manicas,.& habent redimicula mittz. Tacit. de Germ. c. 17. Femi-;

[ocr errors]

næ lineis ami&ibus velantur , partemque veftitus fuperioris in manicas non extendunt , nudæ brachia ac lacertos . V. Cbiridota . De operimentis manuum , . Plin. l. 3. ep. 3. a med. Ad latus notarius cufm libro , & pugillaribus : cujus manus hieme manicis muniebantur , ut ne cæli quidem afperitas ullum ftudii tempus eriperet . guanti , manicotti . Sic manicas de pellibus Pallad. memorat in fin. 1. 1. inter ea , quæ vel in filvis , vel in vepribus ruftico operi , & venatorio apta funt. Huc pertinere videtur illud Cic. Phil. 1 1. c. 11. Quamquam miror , tamdiu morari Antonium . folet enim accipere ipfe manicas, nec diutius obfidionis metum fuftinere . videl. itineris & fugæ caufa, cujufquemodi manicæ fuerint . De manicis militaribus, quibus brachia & manus contra tela & enfes muniuntur , manopole . Juvenal. fat. 6. v. 255. Balteus , & manicae , & cri(tæ, crurifque finiftri Dimidium tegmen. “T Sunt etiam , quibus manus ligantur, manette : ficut pedicæ, quibus pedes . Plaut. Afin. z. 2. 38. Ubi manus manicæ complexæ funt , atque addu&tae ad trabem . Virg. 2. Æn. v. 146. manicas atque , ar&ta levari Vincla jubet Priamus. Horat. 1. 1. ep. 16. in fin. in manicis , & Compedibus faevo te fub cuftode tenebo . Virg. 4. Georg. v. 439. manicifque jacentem occupat . Val. Flacc. l. 2. v. 462. truces manicae . Plaut. Capt. 3. $. 1. Imjicere alicui manicas . Id. Mofell. §. 1. 17. Manicas conme&tere . Sil. l. 17. v. 141. Addere alicui vincla & manicas. <|. - De ferreis manibus, quibus in /navali proelio naves hoftium. captantur ( V. Harpago rampicone.) Lucan. l. 3. v. 565. Aft alias. manicæque ligant, teretefque catenæ, Seque tenent remis. *] Translate Lucil. apud Non. c. 4. n. 3 1 3. Si laqueis, manicis, pedicis mens irretita eft. MANICÄTUS, a, um , adje&. manicas habens, manuleatus. Cic. Catil. 2. c. 1o. Quos pexo capillo nitidos , manicatis & talaribus tunicis videtis. V. Cbiridota . “T Pelles manicatae apud Colum. l. r. c. 8. ante med. & lib. 1 1. c. 1. a med. funt manicæ de pellibus ( ut eas vocat Pallad. in fin. l. 1. ) & una cum fagatis cucullis recen-* fentur, ad arcendos ventos, frigora , & imbres. MANICON, v.zit wê», cognominatus eft genus trychni , fruticis , cujus fuccus infaniam facit. wxw/x enim infania eft. Plin. l. 21. c. 31. MANICÜLA, ae , f. manina , ye\p£ oy , parva manus . Plaut. Rud. 4. 4. 1 26. Duae connexae maniculæ, & fucula. Adde in Pfeud. 5. 1. 16. ubi Boxbormius voluit legi mammicula, vel mammillula . Sed Salmaf. nihil mutat : & quidem re&te. “| Manicula item dicitur tranfverfa regula in ftiva aratri , ita di&ta, quod manu bubulci teneatur: qui quafi eft temo inter boves . Ita Varr. l. 4. de L. L. c. 31. ubi Al. leg. manibula. MANIFESTARÍUS, a, um , manifeffo , patente , chiaro , idem quod manifeftus, & qui negari non poteft . Plaut. Aulul. 2. 4. 1 o. Capio fuftem , obtrunco gallum , furem manifeftarium . Id. Mil. 2. §. 34. Manifeftaria res eft. Id. Trin. 4. 2. 5o. Teneo hunc manifeftarium . comvinto . Gell. l. 1. c. 7. Ne , ut in Plauti comoedia ( Bacch. 4. 8. 77. ) moechus, ita in Ciceronis oratione foloecifmus effet manifeftarius. MANIFESTATIO, onis, f. manifeßazione , 8}xoaic , a&tus manifeftandi. Auguflin. l. 2o. de Civ. Dci , c. ult. a med. Per fuæ præféntiæ manifeftationem . Sulpic. Sever. 3. dial. c. 4. Tantæ manifeftatione. v1rtutis. MANIFESTÄTOR , oris, m. manifef?atore , qui manifeftat. Non. cap. 1. n. 46. Hujus rei manifeftator eft Lucretius libro VI. MANIFESTÄTUS, a, um, manifeftato , patefa&tus. Auguffim. l. 4. de do8r. Chriffiam. c. 1 z. fub fin. Per fe ipfa , quoniam vera funt, manifeftata dele&tant. MANIFESTE. V. in voce fequenti. MANIFESTO, adverb. manifeftamente , patentemente , evidentemnente , ¢¢o$ς, aperte , clare , palam , non obfcure . Cic. Catil. 3. c. 2. Ut tota res a vobis manifefto deprehenderetur . Id. pro Cluent. c. 14. exty. Facinus manifefto compertum. Id. de clar. Orat. cap. 8o. Cum indicia mortis fe comperiffe manifefto , & manu tenere diceret . Plin. l. 36. c. zz. Manifefto apparct. Id. 1. 9. c. 45. Manifefto oftendunt . Plaut. Caf. 2. 3. 19. Perii ! manifefto mifer teneor. Id. Paen. 3. $. 4o. Manifefto fur es mihi. %. e. fur manifeftus. Id. Afim. 5. 2. 26. Jam faxo , ipfum hominem manifefto opprimas . lo trovi ful fatto . Tacit. 1. Hift. c. 88. Quanto magis occultare pavorem nitebántur , manifeftius pavidi . & lib. 4. c. 23. Quo difcreta virtus manifeftius fpe&aretur . Apul. in Apolog. Ut omnibus manifeftiffime pateat . Scevola Dig. lib. 33. tit. 2. leg. 32. ad fin. Manifeftiffime probare aliquid. “T In aliquo ex allatis ex Cicer. locis al. leg. 'manifeße : quod legitur etiam apud Apul. l. 6. Metam. bis. MANIFESTO, as, avi, atum, a. 1. manifeftare, far palefe , moftrare , o«/*;3o , manifeftum reddo , palam facio , prodo , oftendo, declaro. Ovid. Metam. 13. v. 1 o5. Ipfe nitor galeae , claro radiantis ab auro, Infidias prodet, manifeftabitque latentem . Juftin. in fi. cap. 6. l. 14. Multa ibi vifuntur munera, quae reddentium vota gratam voluntatem manifeftant. Id. l. 1 1. c. 3. Odium eos omnium populorum effe : quod vel ex eo manifeftari , quod , &c. MANIFESTUS, a, um , manifeßo , patente , evidente, cbiaro , e che f tocca con mano, oxysp6;, clarus, patens, apertus, palam & in promptu pofitus, teftatus, perfpicuus : quafi manu teneatur , ita ut nsgari , aut diffimulari non poffit : & fæpius in malam partem fumiíur . Virg. 3. Æm. v. 13ö. Penates vifi ante oculos adftare jacentis Infomnis, multo manifefti lumine, qua fe Plena per infertas fundebat Luna feneftras . Cic. 2. Verr. c. 16. Ejufmodi res , ita notas , ita teftatas, ita magnas, ita manifeftas proferam , ut , &c. Id. pro Rofc. Amer. c. 34. Res apertæ & manifeftae. Id. Catil. 3. c. 5. Scelus manifeftum atque deprehenfum . Gell. 1. 1 I. c. ult. Manifeftum furtum eft, ut ait Maffurius, quod deprehenditur dum fit. wjro-po,. ( V. Ulpian. Digeff. hib. 47. tit. I. h*,3; & 5. ) Plaut. Men. -4. 2. 29.

2. 29. Nec magis manifeftum_ ego hominem unquam ullum teneri vidi . piâ convinto . Sic Gic. Verr. 4. £, 73: Manifeftis in rebus hoúerit jam teneri videbitis . & cap. 78. Teneri in manifefto peccaδ .Tq; intil. 1. 1o. c. 3. Manifeftus eft etiam ex opere jpfo labor . & i;}.Ti ,. c. z. a med.THæc fi ratione nianifefta non effent , exemplis tamen crederemus. Ovid. de nuce , v. 3. Obruere. ifta folet maiiifeftos poena nocentes. Salluß, in Catil. c. 42. Legatis præcipit , ut dent opéram, ut conjuratos quam maxume manifeft9$ habeant. Tr4jan. ad Plin. l. 1 o. ep. 98. Qui negaverit , fe Chriftianum effe , idçue re ipfa manifeftum fecerit. Plin. l. 9. c. 49. £grotare fingulos, ;anifeftüm facit macies. Id. l. 2. c. 16. Manifeftum eft , ab exordio matutino latitudines fcandi . Id. l. 12. c. 25. a med. Manife- £ior fraus . Id. l. 37. c. 1o. a med. Manifeftiffimum exemplum . Quintil. declam. 14. c. 1. Manifeftiffimum fcelus . Liv. /. 4o. c. 9. extr. Habere aliquid pro manifefto . “I Qua in re quis manifefto tenetur, ea res eleganter in genitivo ponitur . Plaut. Trucul. i. z. 3o. Manifeftam meridacii, mala, te teneo. convinta, patentemente fea. & Salluf?. in Jug. cap. 39. Manifeftus fceleris . & in Catil. c. 56. extr. Manifefti rerum capitalium . Tacit. 14. Ann. c. 29. ambitionis. & li*. 4. c. 53. Ne offenfionis , aut metus manifeftus foret. per non dur a conofcere d' effer difguffato , o d' aver paura . Sic Ovid. 5. Faft. v. 3 1 3. per quod fierem manifefta , doloris . Tacit. Ann. i. 12. c. 51. Spiráns, âc manifefta vitae . dando manifefti fegni d; vita . & lib. 1 5. c. 54. Ipfæ mœftus & magnæ cogitationis manifeftus erat , Senec. l. 4. quaeff. nat. c. 2. ante med. Manifeftus novarum virium Nilus. “T Cum infinito Tacit. 2. Anm. c. 57. Atrox , ac difíentire manifeftus . Au&. dial. de Oratorib. c. 16. Ipfe fatis manifeftus eft , jamdudum in contrarium accingi . Paul. Dig. lib. 3o. leg. 33. Nifi ipfe teftator ex fcriptura manifeftiffimus effet , utrumque eorüm folidum accipere voluiffe. MANILIÄNUS, a, um , & MANILIUS, a, um , adje&t. a Manilio nomine Romano , ut Maniliana lex , Cic. 1. de Orat. c. 38. ubi al. leg. Manliana. Et lex Manilia , àpud eund. in Orat. c. 29. fcil. lata a C. Manilio trib. pleb. de Cii. Pompejo ad bellum Mithridaticum deligendo : de qua ipfius Cicer. exftat oratio. ΆτANILIUS, ii , nomen propr. R. civis . M. Manilius , aftronomus , & poeta Romanus, vixit poftrema Augufti ætate , fcripfitque poema eruditum & jucundum Aftronomicem , ftiloque illorum temporum non indigno: quod tamen mutilum ad nos pervenit. Sunt , qui peregrinum fuiffe dicunt , non Romanum : funt etiam , qui ad Theodofii , & Arcadii Honoriique ætatem ejus vitam transferunt : funt denique, quibus non Marcus, fed Cajus, non Mamilius, fed Manlius diditur. De quibus omnibus V. Jof. Scalig. prolegom. in Mamil. & Alb. Fabric. Biblioth. Lat. l. I. c. 18. MANIöLÆ , arum , f. parvæ maniæ , h. e. terriculamenta puerorum. Feflus im Maniae . V. Mania. MANIOPOEOS, i , μα,το τοι 'ς , furiofum reddens : a μzw/z , furor , & ποιε'ω, facio. Hoc etiam nomen inter alia multa habet herba hyofcyamus , tefte Apul. de /erb. c. 4. MANIOSUS, infanus , furiofus . Quidam legunt apud Ammiam. l. 28. c. 4. ( al. c. 2 I. ) fed le&tio eft valde incerta . MANIPRETIUM. V. Manupretium. MANIPULÂRIS, ( & per /ygcop. Maniplaris , apud Poetas ) e , ad manipulum pertinens. Manipulares milites funt gregarii , qui ad eundem manipulum militarem pertinent. Ovid. 3. Faß. v. 1 17. Pertica fufpenfos portabat longa maniplos : Unde maniplaris nomina miles habet. Caef. l. 7. B. Gall. c. 47. in f. L. Fabius centurio, tres fuos na&us manipulares , atque ab iis fublevatus , murum afcendit . Id. l. 3. B. Civ. c. 91. Craftinus evocatus, qui fuperiore anno primum pilüm duxerat , fequimini me, inquit, manipulares mei qui fuiftis. & Tacit. 1. Ann. c. 2 1. Ciere modo nomina fingulorum , modo centuriam quifque , cujus manipularis erat . Cic. Attic. l. 9. ep. 1 o. Me una hæc res torquet , quod non Pompejum , tanquam unus manipularis, fecutus fim . come um femplice foldato . & Tacit. 1. Anm. c. 2o. Rufus diu manipularis , dein centurio , mox præfe$tus . Id. 1. Hiff. c. 46. Plotius Firmus , e manipularibus quondam , tunc vigilibus praepofitus. “T Manipulares judices,' qui e manipulis, feu e gregariis militibus ele£ti funt . Cic. 1. Phil. c. 8. Addo etiam judices manipulares ex legione Alaudarum . Sic manipularis inperator dicitur a Plin. in f. cap. 1 1. l. 33. C. Marius , quia e manipulari milite ad fummum imperatorium gradum eve£tus fuerat. MANIPULARIUS, a, um , adje&t. idem quod manipularis. Sueton. in Calig. c. 9. Manipulario habitu inter milites educabatur. MANIPULÄTIM, in fafcetti, in manate, per manipulos . Plin. l. 12. c. 1 3. Amomi frutex carpitur cum radice, manipulatim leniter componitur. “T In re militari. Liv. l. & cap. 8. Manipulatim ftru&a acies. Tacit. 1. Hiß. c. 82. Manipulatim allocuti funt Licinius Proculus, & Plotius Firmus. Sifenn. apud Non. c. 2. n. 561. Condenfiores manipulatim refiftere hoftibus inftituiffent. “T Urbane Plaut. Pfeud. 1. 2. 48. Manipulatim mihi munigeruli facite ante ædes hic adfint. MANIPÜLUS , & Poet. per fyncop. Maniplus , li, m. manipolo , bran- cata, manata , 322yvz » . manualis herbaruni fafciculus , quem manu quis apprehendit metendo : a manus , quod manum impleat . Ifid. J. 18. c. 3. Plin. l. 18. c. 28. Alligarique manipulos mille ducentos . Virg. 3. Georg. v. 397. filicumque maniplis Sternere huinum . Varr. l. 1. R. R. c. 49. Manipulos de herba facere . Colum. 1. 2. c. 19. vincire. & lib. 1 1. cap. 2. ante med. obligare , Plin. l. 18. c. 3o. Culmum ficcatum in manipulos convolvere". Colum. l. 1 o. v. 313. nexos deferre maniplos. “T Manipulus in re militari , ^c

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

t. r. ep. 17. v. 39. licet illi plurima manet Lacryma. Virg. 3. Georg. v. 31o. Læta magis preffis manabunt flumina mammis. Ovid. 9. Metanj. v. 664. fons nigra fub ilice manat . & lib. 13. v. 887. Puniceus de mole cruor manabat . & lib. 1 o. v. 5oo. tepidæ manant ex arbore guttae . & lib. 1. ex Pont. ep. 1. v. 68. mens tabida fa&ta De nive manantis more liquefcit aquae . Lucret. l. $. v. 1254. Manabat venis ferventibus in loca terræ Concava conveniens argenti rivus, & auri . & lib. 6. v. 944. Manat item nobis e toto cor• pore fudor. Cic. 1. de Divin. c. 34. Herculis fimulacrum multo fudore manavit . Liv. l. 1. c. pænult. Cultrum manantem cruore prae fe tenens . Horat. l. 1. ep. 19. v. 43. fidis enim , manare poetica mella Te folum . Plin. l. 14. c. zo. Arbores fucco manantes picem refinamque . Id. l. 37. c. 1o. a med. Indica gemma in attritu fudorem purpureum manat. “I Dicitur & de aliis rebus utcumque fluentibus , ferpentibus, & fe diffundentibus. Cic. 1. de mat. Deor. c. 1 3. Aer , qui per maria manat . Lucret. l. 6. v. 927. Nec varii ceffant fonitus mianare per aures. Plin. l. 33. c. 6. Rubrica aegilopas manare prohibet. Catull. carm. 64. ad Hortalum, in fine . Huic manat trifti confcius ore rubor. Cic. 2. de mat. Deor. c. 19. extr. Multa a luna manant , & fluunt, quibus animantes alantur , augefcantque. Varr. l. 5. de L. L. c. 2. Manat dies ab oriente . Feftus : Mamare folem antiqui dicebant , cum folis orientis radii fplendorem jacere coepiffent . “T Translate eft diffundi, diffeminari, difpergi, diffonderf , fcorrere, fpanderf. Cic. Phil. 1. c. 2. Cum ferperet in urbe infinitum malum, idque manaret in dies latius. Id. pro Planc. e. 23. ad fim. Neque ego, fi fontem maledi&ti reperietis, ut diffimuletis, unquam poftul6: fed fi quid fine capite manabit , &c. h. e. fine au&ore fpargetur . Liv. l.Tz. c. 49. Manat tota urbe rumor. Cie. Catil. 4. cap. 6. Latius opinione diffeminatum eft hoc malum : manavit non folum per Italiám , verum etiam tranfcendit Alpes , & obfcure ferpens, multas jam provincias occupavit. Id. 3. Tufcul. c. 25. Differendi ratio, per omnes partes fapientiæ manat & funditur. & cap. 3. Eorum nomen ufque ad Pythagoræ manavit ætatem. Liv. l. 24. c. 18. in fim. Manavit ea benignitas ex urbe etiam in caftra . Cic. 3. Offic. cap. 17. Fidei bonæ nomen manat latiffime . “W Pro oriri , venire , defcendere, proficifci . Id. Pbil. 14. c. 6. Cum triftis a Mutina fama manaret . Id. 1. Offic. c. 43.-Omnis honeftas manat a partibus quatuor. Id. Parad. 3. c. 1. extr. Re&e fa&ta a virtutibus proficifcuntur, peccata ex vitiis manant . Id. 3. de Orat. e. 6z. Ab Ariftippo Cyrenaica philofophia manavit. & lib. 2. c. 27. A capite, quod velimus, arceffere ; & unde omnia manant, videre. Nemefiam. in Cyneg. v. 127. de canibus . quorum proles de fanguine manat Ibero . & , verf. 21o. E(t etiam canibus rabies , letale periclum, Quod feu caelefti corrupto fidere manat , &c.

MANON, i , n. wzwë, , fpongiæ genus minus fpiffum , & mollius : a wxyds , rarus. Plin. l. 9. c. 45.

§MANSIO, onis, f. dimoranza, foggiorno, il trattenerß in qualcbe luogo , διαμοή, a&us manendi in âliquo loco , mora . Cic. Fam. 4. ep. 4. ad fin. Is fæpe mecum de tua manfione, aut deceffione communicat. Id. Attic. l. 8. ep. 23. a med. Cautior certe eft manfio , honeftior exiftimatur traje&io. T& lib. 9. ep. 5. Sunt ifta difficillima, difceffus Arpinum, manfio Formiis. Terent. Phorm. $. 8. 23. Itiones crebræ, & manfiones diutinæ Lemni. Cic. 3. de Fin. c. 18. Exceffus e vita, & in vita manfio . Turpil. apud Non. c. 2. n. 488. An oblita , obfecro, es ejus crebras manfiones ad amicam , & fumpti largitatem ? “I Item locus ubi manetur , flanza . Pallad. l. 1. tit. 9. de forma villae. Ut ad habitationem breviter colle&tas & æftati, & hiemi præbeat manfiones . & fub fin. Si aeftivæ manfiones funt , Orientem afpiciant . Plin. l. 18. c. 23. fub fin. Sub dio retibus inclufa pecorum manfione. * Hinc fæpe manfiones funt diverforia , feu loca , ubi iter facientes no&u quiefcunt, alberghi, ofterie, pofate , στ*9wo* , •*»«yαι. Unde itinera aliquando manfionibus diftinguuntur , & manfío ponitur pro itinere unius diei , quod varia fpatii menfura definiebatur , pro viarum aut facilitate , aut afperitate . Sueton. in Tito, c. paen. Sabinos petit aliquanto triftior: deinde ad primam ftatim manfionem febrim na&us,'&c. Plin. 1. 12. c. 14. Pagus Sabaeorum in monte excelfo , a quo o&o manfionibus diftat regio eorum turifera . otto giornate. “IT In re militari . Lamprid. in Alex. Sev. c. 45. Itinerum dies publice proponebantur, ita ut edi&um penderet ante menfes duos, in quo fcriptum effet : illa die, illa bora ab vurba fum exiturus, & in prima manßone manfurus : deinde per ordinem manfiones, deinde ftativae , &c. “I Sic manfiones camelorum funt loca , in quibus cameli vehentes onera morantur in itinere . Hæ diftinguuntur aquationibus. nam in aridis & incultis locis putei erant, ad quos cuifiTperventum erat, cameli aquabantur, pofate. Plin. l. 6. c. 23. a med. A Copto camelis itur, aquationum ratione manfionibus difpofitis. Id. l. 1 2. c. 14. ad fin. Abeft a Gaza 4436. millia paffuum , quod dividitur in manfiones camelorum fexaginta quinque. “T Mala mamfio , genus privatæ coercitionis , qua fervus , aut alius quifpiam , in quem habenda effet quaeftio , in tabula vin&us extendebatur, tum cuftodiae caufa, tum pœnae. Ulpiam. Dig. lib. 47. tit. 1o. leg. 15. poft med. Quaeftionis verbo etiam ea , quam malam manfionem dicunt , continebitur . Id. lib. 16. tit. 3. leg. 7. Si hominem apud fe depofitum , ut quaeftio de eo haberetur , ac propterea vinâum, vel ad malam manfionem extenfum , fequefter folverit .

MANSITO, as, n. 1. abitare , ftare , frequentativum a maneo , manto , converfor, habito, dego . Plin. l. 1o. c. 3. Pygargus in oppidis manfitat , & in campis, albicante cauda . Tacit. 14. Amm. cap. 42. Cum vetere ex more familiam omnem , quae fub eodem te&to manfitaverat, ad fupplicium agi oporteret. & lib. 1 3. c. 44. Haud ambiguus percuffor, quippe manfitaffe una convincebatur . d' efferf tro

Tom. III.

[ocr errors]

*J4to più d' una volta infieme . Adde locum in Suppoßtis Amphitr. Plautini, fi qua illis in Latinitate au&oritas eft , fcena , quae incipit, Dii voftram fidem , verf. 3. mutatos Atticos in Arcadia 'homines, Et faevas belluas manfitaffe , nec unquam denuo parentibus cognitos. h. e. belluas remanfiffe . Simile qüid narrat Plin. l. 8. c. zz. $e homine in lupüm verfo . Perperam aütem quidam putarunt , hoc loco effe frequentativum a mando, is. MANSOR, oris, m. incola, habitator , hofpes , qui alicubi manet . Sedul. l. 4. v. 294. Et faciat tenues tanto manfore capaces . Adde 4uâor. ferm. 17 1. de Temp. olim creditum Auguftin. MANSTÜTOR, oris, m. qüi manu tenet , & tuetur , ut manceps qui manu capit. Tribuitur Plauto , & quidem de muliere di&um , Tru-` cul. 4. 4. 6. ubi al. aliter leg. MANSUCIUM, edacem , a mandendo fcilicet. Feftus. MANSUEFACIO, is, eci , aétum , a. 3. manfuefare , addolcire , amman/are , Tpxó»» , t$zzrêvo , manfuetum facio , mitigo , placo . 2uintil. /. 9. c. 4. fub init. Manfuefacimus animalia? indomita nafcuntur. “J Transfertur ad homines . Liv. in' f. cap. 14. l. 3. Paulatim permulcendo traétandoque manfuefecerant plebem . Apul. de Mundo. Leges ad manfuefaciendos homines funt inventæ. MANSUEFACTUS, a, um, manfuefatto , addomeßicato , ammamfato , **£p»$és , cicuratus , domitus , mitigatus. Colum. l. 7. c. z. a med. Arietes feros manfuefa&os te&tis ovibus admifit . Plin. l. 8. c. 17. extr. Auguftus tigrim primus omnium Romae oftendit pin cavea manfuefa&tum . Id. 1. 1o. c. 23. Grues manfuefa&ae lafciviufit. T Tranffertur ad homines . Cic. 1. Tufcul. c. 25. a med. A quibus manfuefa&i & exculti , a neceffariis ártificiis ad elegantiorâ defluximus . Jußin. l. 43. c. 5. Depofita & manfuefa&a barbaria, ufum vitae cultioris didicerunt. “I Metaphoricum eft & illud Plin. l. 34. c. 9. REs attritu domitum , & confuetudine nitoris veluti manfuefa&um. MANSUEFIO, is , n. manfuefarfi , addomefficarfi, ryzöyowow, iws;3oua , manfuetus fio, cicuror, domor. Caefar l. 6. B. Gall. c. 27. Uri affuefcere ad homines , & manfuefieri , ne parvuli quidem excepti , poffunt. *| Transfertur ad homines. Sueton. in Calig. c. 1 1. Si per has manfuefieri poffet ferum ejus ingenium . MANSÜES, uis, manfuetus apud vet. Acc. apud Nom. c. 8. num. $. Si me matrem manfues mifericordia capfit. Varr. ibid. Quadrupedem adeo ferunt manfuem, ut traétarent manibus. Adde Catom. apud FeJìum . Sic Apul. l. 1 1. Metam. Vidi & urfam manfuem , quae cultu matronali, fella vehebatur. Id. lib. 7. Multos ego fcio ferociffimos equos , adhibita tali deteftatione , manfuetos , ac manfues exinde fa&tos. Eft qui legit ac mites, illepidae geminationis vitandæ caufa . “T In obliquis eft etiam etis, ete, etem , &c. Plaut. Afin. 1. 2. 19. Reddam ego te ex fera fame manfuetem. Al. leg. manfuetam . MANSUESCO, is, evi , n. 3. divenir manfueto, farf domeftico, renderf trattabile, t$«za Hvouçu, manfuetus fieri incipio, mitefco. Colum. l. 6. c. 2. circa med. Buculi per haec blandimenta triduo fere manfuefcunt. Lucam. l. 4. v. 237. Sic ubi defuetæ filvis , in carcere claufo Manfuevere feræ, & vuItus pofuere minaces, &c. T Tranffertur ad homines. Virg. 4. Georg. v. 469. manefque adiit , regemque tremendum , Nefciaque humanis precibus manfuefcere corda . Lucan. lib. 1. verf. 331. nullus femel ore receptus Pollutas patitur fanguis manfuefcere fàuces. Stat. Theb. 6. v. 315. multum mediis manfueverat annis. “T Item ad alia. Lucret. /. z. v. 473. Humor dulcet , ubi per terras crebrius idem Percolatur, ut in foveam fluat, ac manfuefcat. f raddolcifca . & lib. 5. v. 1 367. fru&tufque feros manfuefcere terra Cernebant; indulgendo , blandeque colendo. Virg. 2. Georg. v. 239. Salfa autem tellus, ea nec nanfuefcit arando, &c. Petron. in Satyr. c. 1 zz. non folis adufti Manfuefcunt radii , non verni temporis aura. non f mitigano. “T Jun&tum aliis verbis a&tivis, a&ivam & ipfum vim habet in illo Varron. l. z. R. R. c. 1. Sic ex animalibus , cum propter eandem utilitatem , quæ poffent, filveftria deprehenderent , ac concluderent, & manfuefcerent. "I In illo Statii 6. Theb. v. 723. vi&tori tigrin inanem Ire jubet , fulvo quae circumfufa nitebat Margine , & extremos auro manfueverat ungues: extremos ungues accufativus eft Grzcus, partem fignificans : & eft fenfus: pellis illa tigridis ungues habens extremos auro przfixos , quodammodo illa parte manfueverat. MANSUETARIUS, ii , m. chi addomeßica le fiere . n9&rssvt^;, qui feras cicurat , & manfuetas reddit. Lamprid. in Heliogab. c. 2 1. Habuit & leones, & leopardos exarmatos in deliciis: quos edo&tos per manfuetarios fubito ad fecundam & tertiam menfam jubebat accumbere, ignorantibus cun&is , &c. Adde Firmic. l. 8. c. 17. MANSUETE, manfuetamente, τρακς , placide, leniter. Cic. pro Marcell. c. 3. Cum aliquid clementer , manfuete, jufte, moderate fa&tum legitur . Liv. l. 3. c. 29. Animus manfuete obediens imperio. Au$. ad Herenm. l. 4. c. 52. Ferre manfuete fortunam. Semec. 3. de Ira , c. 27. ad fin. Manfuete immanfueta tra&anda funt. Apul. l. 9. Metam. Civilius , atque manfuetius verfari. MANSUETÜDO, inis, f. manfuetudine , piacevolez<4 , 7rpx3tw; , lenitas animi, qua irae moderatur. Cic. Verr. 7. c. 44. Illam clementiam, manfuetudinemque noftri imperii in crudelitatem iphumanitatemque effe converfam. Id. Q, Fr. l. 1. ep. 1. c. 8. extr. Tuo toto imperio nihil acerbum effe , nihil crudele : atque omnia plena clementiae, manfuetudinis, humanitatis. Id. pro Marcell. c. 1. Tantam enim manfuetudinem, tam inufitatam inauditamque clementiam , tantum in fumma poteftate rerum omnium modum tacitus praeterire non poffum. Id. 2. de Orat. c. 43. Facilitatis , liberalitatis, manfuetudinis, pietatis figna proferre . & cap. 49. Tunc admifcere huic generi orationis vehementi atque atroci genus illud alterum lenitatis & manfuetudinis cœpit. Id. 2. Offic. c. 9. Manfuetudo morum , & facilitas. & cap. 4. fub fin, Manfuetudo animorum. Cef. l. a. D z Z3, Gall.

« НазадПродовжити »