Зображення сторінки
PDF

iuni. t. g. e. ro. a med. Naturali quadam malignitate defcifcunt interdum, quamvis diligenter probata femina. -: . MAlIGNò, as. Ammian. l. 22. c. 15. a med. ( al. c. 38. ) Ibes occurrunt pinnatis agminibus anguium , qui ex Aräbicis emergunt paludibus, `venena malignantes. b. e. maligne fundentes, & noxie. MALIGNUS, a, um, maligno, cattivo , invidiofo , malevolo, «g» 39vμ« , malus, improbus, invidus, malevolens. Sene£. de vita beata , . c. 18. Maligniffima capita, & optimo cuique inimiciffima . Horat. 1. 1. fat. 3. v. 4. Maligni caupones. Id. in fin. od. 16. l. 2. malignum fpernere vulgus . Catull. carmi. 67. ad Manl. v. 37. mente maiigna aliquid facere. Phaedr. 1. 3. fab. 19. v. 36. Maligna fufpicio. Sìet. in Aug. c. 27. Fa&um alicujus maligno fermone carpere. Manil. l. 4. v. 373. Verba maligna. Martial. l. 4. epigr. 87. Nec rhonchos metues maligniorum . Catull. carm. 66. ad Januam , v. 5. votum malignum . . h. e. pravum , improbum . Virg. $. /En. v. 654. malignis óculis fpe&are aliquid. h. e. invidis . Ovid. 4. Triff. el. • 1. v. 191. Maligna ftudia. h. e, noxia: Id. Metap, 10, v. 329. Malignæ leges. h. e. invidæ, & inimicae libertatis. Martial. l. 8. epigr. sö. Maligna paupertas. h. e. invidens magnis animis , eofque res magnas âggredientes impediens. Lucam. l. 8. v. 363. Malignum litus'. h. e.Timportuofum . Sic lib. 5. v. 63 1. oraeque malignos Ambraciae portus . Stat. l. 4. filv. 3. v. 29. Sorbebatque, rotas maligna tellus. h. e. via lutofa , & voraginofa. “T , Item nimis parcus , illiberalis, tenax, fcarfo, fretto : cui & benignus opponitur. Plaut. Baccb. 3. 2. 17. Juftus, injuftus ; malignus , largus ; commodus, incommodus. “T Translate eft parcus, frigidus in laudando, ut invidi folent. Quintil. l. 2. c. 2. In laudandis difcipulorum di&ioni. bus nec malignus, nec effufus. troppo riffretto, e fcarfo. Sic Ovid. Heroid. ep. 16. v. 143. minor eft tua gloria vero : Famaque de forma paene maligna tuâ eft. * Et univerfim paryus , minutus, exi- iis, fcarfo, povero, poco. Virg. 6. Æn. v. 27o. Quale fub incertam lunam fub luce maligna Eft iter in filvis . Martial. l. 1 o. epigr. 96. tepet igne maligno Hic focus : ingenti lumine lucct ibi. Plin. l. 7. c. 3o. Malignum & breve naturæ munus. Lucam. l. 9. v. 5oo. confpe&a eft parva maligna Unda procul vena. “T Item (terilis, infecundus. Virg. z. Georg. v. 179. Difficiles terrae , collefque maligni . Plin. l. 2. ep. 17. circa med. Quarum arborum illa vel maxime ferax eft terra , malignior ceteris. ^T Item difficilis, fuperbus. Ita enim exponit Donat, illud Terent. Hecyr. 1. 2. 84. Maligna multo , & magis procax fa&a illico eft. “I Item anguftus, ffretto. Virg. 1 1. Æn. v. 524. tenuis qua femita ducit, Anguftaeque ferunt fauces , aditufque maligni. Servius interpretatur obfcuros, ut fub luce maligna . Simile eft illud $tat. 2. Tbeb. v. 498. gemini procul urbe malignis Faucibus urgentur colles. paff ft,etti , & Senec. l. 3. quæ/f. natùr. c. 27. a med. Major aquarum pars maligno oftio retenta, reftagnat. h. e. angufto. MÄLILöQUAX, Tacis, adje&. qui- male loquitur. P. Syrus in Mim. Lingua eft maliloquax mentis indicium malæ . Exftat hic verfus in Editione Andr. Cloucquii , Lugd. Bat. MDCXXVI. in qua Catonis Difticha primum locum tenent. In aliis quibufdam defideratur. MALILOQUIUM , ii , n. malus fermo , & de re mala . Tertull. de fpeâac. c. z. a med. Non fumpfimus linguam ad maliloquium , & aures ad exceptaculum maliloquii. Adde in Apolog. c. 45. & Sulpic. Sever. epiff. 2. c. 29. MALINUS, a, um, μχλινος , ex mali arbore fa&us. Colum. l. 7. c. 8. extr. Cafeus muria perduratus , atque ita malini ligni , vel culmi fumo coloratus. Al. leg. maligno ligni fumo : h. e. exiguo . Plin. l. • 1 5. c. 1 3. de prunis. Nuper in Bætica malina appellari cœperunt malis infita , & alia amygdalina amygdalis. MALiTAS, atis, f. male, malum, ut bonitas a bonum . Gloff. Gr. Lat. K«« , malitas . Ulpian. Dig. lib. 4. tit. 2. leg. 5. Metum accipien- dum Labeo dicit non quemlibet timorem, fed majoris malitatis. Ita Torrentin. fed Haloand. & alii majoris mali. AMALITIA, ae , f. mali<ia , furberia , wow/z , wgzwpylz , calliditas , fraus. Cic. 4. Tufcul. cap. 15. Virtutis contraria eft vitiofitas. fic . enim malo , quam malitiam , appellare eam , quam Græci wg x{αν appellant. nam malitia certi cujufdam vitii nomen eft : vitiofitas omnium. Id. 3. de mat. Deor. c. 3o. Eft enim malitia, verfùta & fallax nocendi ratio. Id. pro Rofc. Com. c. 16. Perfidia , & malitia , per quam infidiæ tenduntur alicui . & cap. 7. Supercilia penitus rafa olere malitiam, & clamitare calliditatem videntur . Id. Verr. 4. c. 27. A quo HS. C. millia per calumniam malitiamque petita - funt. Id. pro Quint. c. 18. Ifta caufa abs te tota per fummam fraudem & malitiam fi&a eft. Id. pro Cluent. c. 26. Ad omnem malitiam & fraudem verfare , mentem fuam cæpit . Id. Verr. 4. c. $4. Hæc hujus erat ars , & malitia miranda. Id. 4. de Fim. cap. 19. Quia nulla fit in dolore nec fraus, nec improbitas , nec malitia , nec culpa, non effe illud malum. Au?. ad Herenn. l. 3. c. 6. Utile eft , ab omnibus unicam malitiam atque mequitiam cognofci . ( Difcrimen inter hæc duo. V. in Nequitia , ) Cic. in Partition. cap. z 3. & 3. 0ffic. c. 17. a med. Malitia vult illa quidem videri , fe - eße prudentiam, fed abeft ab ea plurimum . Plin. l. 17. c. 27. Culices fucis apium fimiles ignavia malitiaque. “T Interdum accipitur univerfim. pro $iíôáôïé , quae fcilicet eft virtuti contraria . Senec. epiff. 3 1. ante med. Si intellexeris bona effe , quibus admixta eft virtus: turpia, quibus malitia conjunéta eft. Id. fub fin. ep. io6. Quidquid facimus, aut malitiæ , aut virtutis gerimus imperio. Saliuß. in Jug. cap. 25. Virtute , non , malitia, P. Scipioni placuiffe. Gell. l. z.' c. 6. circa med. Inculpatus inftar eft abfolutæ virtutis : illaudatus finis eft extremæ malitiae. Tacit. 13. 4nm. cap. 3o. extr. Inoffenfa tot Imperatorum: malitia. A. e. tot mali Imperatores nihil offenfi. * Vidctur etiam aliquando in bonam partem fumi

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

peratur. Martial. 1. 12. epigr. 37. Illinc balucis malleâtor Hifpanae V. Balluca . Infcript. apud Gruter. pag. Io66. m. 5. & pag. 1 o7o. m. 1. Felix Aug. L. optio, & exa&or auri , arg. aeris. item fignat. fuppoftores , màlleatores monetæ Cæfaris . Sequitur infra feries artificüm Monetæ : in qua fignatorum , & fuppoftorum maxima pars liberti funt : malleatórum vero fervi. Ex quo intelligimus horum operam viliorem fuiffe. In eo Lapide malliator fculptum ef}. Porro fignatores videntur fuiffe , qui formam pecuniæ cudendæ fignabant : fuppofiores , qui ipfam pecuniam cudendam præbebant , & a malleatoribus percutiendam .

MALLEATUS, a, um, martellato , lavorato al. martello , malleo con

tufus. Uade Malleati libri dicuntur, qui malleo percuffi , & complanati funt, quod fere fieri folet , antequam libri compaginentur. Ulpian. Dig. lib. 32. leg. 5o. a med. Sed & perfcripti libri , nondum malleati , vel ornáti continebuntur. Colum. lib. 12. c. 19. Cola ex crudo , id eft non malleato fparto præparata habeat.

[ocr errors]

Colum. de arborib. c. 3. Virgam malleolarem non amplius , quam fex gemmarum , effe convenit .

[ocr errors]

Colum. mox afferendus. Celf. lib. 8. c. 3. a med. Tutius fcalprum malleolo fubinde medicus ferit. “I Item novus palmes vitis , aut alterius arboris , qui prioris anni flagello innatus eft , & recifus , pro viviradice , terræ mandatur , ut in novam vitem fuccrefcat • ?nagliuolo, margotta : noftri r4folo appellant. Colum. /. 3. c. 6. Malleolus novellus eft palmes, innatus prioris anni fiagello , cognominatufque a fimilitudine rei, quod in ea parte , quæ deciditur , ex vetere farmento prominens utrinque , malleoli fpeciem præbet. P/;/,. 1. 17. c. 2 1. Solebat capitulatus utrinque e duro furculus feri » eoque argumento malleolus vocatur etiam nunc. Colum. l. 3. c. 3. a4 fim. Malleolos pangere. & ibid. deponere. & cap. 14. extr. cofiferere . & cap. 18. demergere. Plin. lib. 17. cap. 22. ferere fulco , vel fcrobe. Id. l. 12. c. 25. Balfami arbufcula malleolis feri dicitur

nuper vin&ta , ut vitis. Malleolus cognomen fuit R. in gente Poblicia , fortaffe a malleolis ferendis : ut M. Poblicius Malleolus , in Fafl. Capito!. apud Gruter. pag. 292. “I Item teli genus miffile

quo ignem in muros urbium , & te&ta jaciebant. Fejìus : Maii€ii vocantur non folum parvi mallei, fed etiam ii , qui ad incendium faciendum aptantur : videlicet ad fimilitudinem priorum di&ti. Æ»,_ mian. l, 23. c. 3. fub fin. ( al. c. I o. ) Mallegli, teli genus , figurantur hac fpecie : Sagitta eft cannea , inter fpiculum , & arun3;_ nem multifido ferro. coagmentata , quæ in muliebris coli formam

quo nentur lintea ftamina , concavatur ventre fubtiliter , & plurif., . riam patens , atque in alveo ipfo ignem cum aliquanto fufcipit a_ limento. & fi emifía lentius arcu invalido ( i&u enim rapidiore e-_ ftinguitur ) haeferit ufquam , tenaciter cremat : aquifque confperri, acriores excitat aeftus incendiorum : nec remedio ullo , quam fuperja&to pulvere , confopitur . Haec Ammiam. Verba de his faciunt ee_ tiam Nom. cap. 18. n. 27. ( fed hoc tantum dicit , effe manipulos fparteos, pice conte&tos ) & Veget. l. 4. de re milit. c. 18. qui Malleoli, inquit , funt velut fagittæ, & ubi adhaeferint , unive££?, conflagrant . Quod autem Feft. di&tos , docet ad fimilitudinem mail leolorüm , id ita intelligendum , ut qua parte concavi , & craffiores funt, & ignis alimenta continent , caput mallei referre quodamrnoL do videantur. Illufìrat hæc omnia Lipf. l. 5. Poliorcet. dial. 5. quem,

Qοιι

[blocks in formation]
[ocr errors]

tundendum . Plaut. Mem. 2. 3. 52. Navis lignea , fæpe trita , faepe fixa, fæpe excuffa malleo. Plin. 1. 34. c. 14. Ad denfandas incudes, & malleorum roftra. Id. l. 16. c. 43. Ex oleaftro , buxo , ilice , ulmo, fraxino malleos fieri , majorefque e pinu, & ilice. Id. 1. 34. c. 8. ad fim. Es caldarium malleis fragile , quibus regulare obfequitur , ab aliis du&ile appellatum . Id. T. 19. c. r. a med. Virgæ lini arefa&tæ, in faxo tundüntur ftupario malleo. con la maciulla . & l. 13. c. 12. fub fin. Chartam malleo tenuare , & extendere. Ovid. 2. Metam. v. 624. La&tentis vituli dextra libratus ab aure Tempora difcuffit claro cava malleus i&u. Sueton. in Calig. c. 32. Elato alte malleo , cultrarium ma&avit. “I Malleus manubrio fapientior, proverb. apud Plaut. Epid. 3. 4. extrem. *| Apud Veget. de re Veterin. l. 1. c. 2. malleus eft generale vocabulum feptem morborum ,

quibus jumenta vexantur : qui funt humidus , aridus , fubtercuta

[ocr errors]
[ocr errors]

de Gramat. c. 2. Crates Mallotes. MALLUVfA, æ, f. & Malluvium , ii, n. bacino da lavar le mani , xago', trtpov, vas, in quo manus lavantur : quafi manuluvia : & pel/uvium , quo pedes : a manus , & luo, lavo. Feffus. MALO, mavis, mavult , n. anom. voler piutto/lo , amar meglio , αὐ;$oμαι , antepono, præfero , magis volo, ut Cic. docet in Orat. c. 45. unde contra&te mavolo , inde malo. Habet autem comparationis vim , quæ vel exprimitur, vel facile fubintelligitur. Cic. 13. Attic. ep. 22. Scripta noftra nufquam malo effe , quam apud te . Id. ad Anton. ibid. l. 14. poß epiß. 13. Quod mecum per litteras agis , unam ob caufam mallem coram egiffe. Non enim folum , &c. Tacit. 2. Hiß. c. 86. Pro certis & olim partis nova , ambigua , ancipitia malebat. $; in Timol. c. 3. Maluit fe diligi , quam metui . Cael. ad Cicer. øm. 8. ep. 4. Sed , ut fpero, bonos & fenatum malet . Cic. Attic. l. 7. ep. 15. Cato jam fervire , quam pugnare mavult . Id. 2. de Divin. c. 57. extr. Evanuiffe mavultis id, quod, &c. quam, &c. Id. pro Quint. c. 2. Judicium prius de probro , quam de re maluit fieri . Caef. /. 1. B. Civ. c. 72. Civibus falvis & incolumibus rem obtinere malebat. *I Pleonafmus eft , mon imglegans tamen , cum potius , aut magis adjungitur. Cic. in Divin. Verr. c. 6. Ab omnibus fe defertos potius, quam abs te defenfos effe malunt . Id. pro Ligar. c. 2. An ille Uticae potius , quam Romae , cum alienis effe , quam cum fuis maluiffet ? Anton. ad Cicer. poft ep. 13. l. 14. ad Attic. fub fin. Arbitror , malle te quietam fene&tutem , & honorificam potius, quam follicitam. Cato ad Cicer. 1 5. Fam. ep. 5. Cafum potius , quam te, laudari amavis. Liv. l. 22. c. 34. extr. Qui magis vere vincere, quam diu imperare malit. Adde Terent. Adelpb. z. z. 14. & Plaut. Sticb. 1. 2. 13. 4| Cum conjun&ivo , Tibull. 1. 2. e/. 3. v. 31. Fabula fit , mavult , quam fine amore deus. Catull. carm. 24. ad Juvent. v. 4. Mallem divitias mihi dediffes , quam , &c. Calpurn. ecl. 6. v. 74. malim cantetis amores . T Cum adverbiis comparativis , Cic. Attic. 12. ep. 22. fub fin. Meo judicio multo ftare malo, quam aliorum. Id. 1. Tufcul. c. 42. Næ ego haud paulo hunc animum malim, quam eorum fortunas. “I Malle alicui, eft magis velle omnia profpera alicui , magis omnia cupere alicujus caufa. Cic. pro Planc. c. 24. Quamquam illi ( filio meo ) omnia malo , quam mihi . Id. Attic. l. 2. ep. 16. ad fin. In hac re malo univerfae Afiae , & negotiatoribus. “T Quod mallem eleganter fermoni interferitur , & valet , quod utinam potius, 0vid. Heroid. ep. z 1. v. 31. Si tibi deformis, quod mallem , vifa fuiffem . Id. z. Triff. v. 239. Aut fi , quod mallem , vacuus fortaffe fuiffes. “T Reperitur etiam mavolo, mavolam, mavelim, mavellem. pro malo , malam, malim , mallem, præfertim apud Plaut. ut Poen. I. 2. 9o. Bonam ego, quam beatam me effe , nirmio dici mavolo. & Afin. 1. 1. 1o8. Moriri fe mifere mavolet, quam, &c. Naevius apud Feft. in Stuprum. Ibidem perire mavolunt. Plaut. Trucul. 4. 2. 29. Mortuum hercle me , quam ut id patiar , mavelim. & Mil. 2. 2. 16. Haud multos homines convenire , quam te , mavellem . Sic mavolui pro malui : Petrom. in fragm. Tragur. c. 77. Burm. Cum huc venit , nufquam mavoluit hofpitari . Al. leg. mavolt. MALOBATHRARÍUS. V. Murrhobathrarius. MALOBATHRÄTUS, a, um , malobathro un&tus. Sidon. fub fin. ep. 3. 1. 8. Satrapæ pumicati, malobathrati. MALOBÄTHRON, i, n. . wxxáßx9pov , arbor Syriaca, de qua Plin. l. 12. c. 26. Dat & malobathron Syria, arborem folio convoluto , arido colore : ex quo exprimitur oleum ad unguenta : fertiliore ejufTom. III.

dem AEgypto. Laudatius tamen ex India venit . In paludibus ibi gigni tradunt lentis modo. odoratius croco, nigricans fcabrumque , quodam falis guftu. Mimus probatur candidum . Celerrime fitum in vetuftate fentit. Sapor ejus nardo fimilis debet effe fub lingua. Odor vero in vino fuffervefa&i antecedit alios. Id. l. 31. c. i. a mea. Singuli quoque fucci nobilia unguenta faciunt : in primis malobathrum . Horat. l. 2. od. 7. v. 7. coronatus nitentes Malobathro Syrio capillos. “I Habet ufum & in medicina . V. Plin. l. 23. c. 4. a med. & Celf. l. 5. c. 23. “I Scribitur & malabatbrum.

MALOGRANÄTUM, ti, n. malum granatum. Legitur apud Hieronym.

in commentar. ad Aggeum , c. 2. m. 2o. Addunt & Plin. l. 26. c. 8. fed nihil certi inde colligi poteft , ut neque lib. 16. c. zz. ubi fimilis locus habetur. Utroque enim loco malo granato in dativo , & ablativo legitur.

[ocr errors]
[ocr errors]

MALTHINUS, a, um , effeminatus, mollis : a maltha . Horat. h. I.

fat. z. v. 25. Malthinus tunicis demiffis ambulat. Ubi volunt nonnulli notari hic Maecenatem. Alii nomen proprium effe ajunt. quod fane veri eft fimilius. Leg. etiam al. Malchinus .

MALTHO, as , avi, atum, a. 1. maltha folido & conglutino , mal

tham rei alicui induco : quod praecipue fiebat in iis monumentis, quæ æterna effe volebant. TPlin. l. 36. c. 24. Quod malthatur , oleo perfricatur ante. Vet. Scholia/?. Juvenal. ad fat. 5. v. 48. Sulphure folent vitrum folidare, id eft malthare.

[ocr errors]

magnis laudibus malva eft utraque, & fativa, & filveftris. Duo genera earum amplitudine folii difcernuntur : majorem Græci malopen vocant in fativis. Alteram ab emolliendo ventre di&tam putant malachen. E filveftribus, cui grande folium, & radices albae , althaea vocatur , ab excellentia effe&tus ( ab 2^$ alvo , medeor, fano ) a quibufdam plyftolycia. Haec Plin. Martial. l. I o. epigr. 48. Exonefaturas ventrem mihi villica malvas Attulit . Adde Cicer. 7. Fam. ep. 26. “T Tradunt Au&ores in Arabia malvas feptimo menfe arborefcere , baculorumque ufum præbere extemplo . Sed & arbor eft malva in Mauritania , altitudinis pedum viginti , craffitudinis , quam circumple&i nemo poffit. Haec Phin. fub fin. cap. 4. lib. 19.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

nium, calamitas, labor , incommodum , peftis, uno verbo quidquid nocet cuipiam. Cic. 1. de Orat. e. 58. Ipfum quidem illud, etiam fine cognitione juris, quam fit bellum , cavere malum , fcire poffumus. Id. de Amic. c. 3. Nihil enim mali accidiffe Scipioni puto . Plaut. Bacch. 3. 6. 25. Orarem , ut ei , quod poffes mali facere , faceres. che gli faceffi tutto il male, che puoi. & Caf. 3. $. 22. Malum peffimum, exordiri. un peffimo misfatto . Caef. /. z. B. Civ. c. 12. Hoftes turris ruina commoti , inopinato malo turbati , &c. Nep. im Amilc. c. 2. Diuturnitate externi mali. b. e. belli . Cic. Verr. $. c. z 3. Vi, malo, plagis addu&us eft, ut frumenti daret, quantum cogéretur. 4. e. füpplicio fervili, ut infra dicetur. ftrapa<*o. Virg. 2. öeorg. v. 168. Affuetumque malo Ligurem . h. e. laboribus & vitae miferae . Id. 6. Æn. v. 95. Tu ne cede malis, fed contra audentior ito. Cic. 2. Phil. c. 18. Quo ego tempore tanta mala forentiffimae familiæ fedavi, vel potius fuftuli. & cap. 44. Servitus eft malorum omnium poftremum J Id. pro Planc. c. 13. Libertas malis oppreffa civilibus. Id. 1. Tufcul. c. 32. Mors non eft in malis. %. e. inter mala non connumeratur. Celf. im fin. cap. 15. l. 3. Quartana neminem jugulat , fed fi ex ea faéta quotidiana eft , in malis æger eft. fa malè. & ibid. Danda opera eft , ne in quotidianam id malum vertat. %. e. febris. Ovid. î. ex Pont. ep. 3. v. 18. Interdum do&a plus valet arte malum. h. e. morbus. Horar. h. 1. fat. 4. v. 39. per imala præceps fertur. h. e. per incommoda, pericula. Plin. /. 18.

[ocr errors]
[ocr errors]

lum , minitantem militibus ? Plaut. Rud. 4. 4. 81. Non egQ te comprimere poffum fine malo. Terent, Eut. 4. 4.43. Non poteft fime fhalo fatéri , video. *I Malo fuo aliquid facere, damnQ fu9 , in fuam perniciem, ia fuo danno, in fua ma!ora . _Enn. a ud Non. cap. 7. m. 55. Malo hercle fuo magno conviyat fine mgdo . Phauf. AmpÂ. 1. 1. 165. Olet homo quidam malo fuo . Sic 4fin. 1. 3. 3. Male merenti bona es : at malo cum tuo. “I Malo effe alicui , damno effe , effer di pregiudizio . Plaut. Mem. 2. 3. 5. Amanti amœnitas malo eft : nobis lucro eft. Nep. in Alcib. c. 7. Huic maxime putamus malo fuiffe nimiam, opinignem ingenii atque virtutis. Cic. 'Attic. 1. 14. ep. ult. Clementiam illi malo fuiffe. “I Malum fæpe interje&ionis modo interferitur, ut nefas , indignum , & indignationem fignificat. Cic. Verr. 3. c. 29. Quæ, malum, eft ifta tanta audacia,Tatque amentia ? che diavol ? : che domin ?. & Phil. io. cap. 9. Quae , malum , eft ifta ratio, femper optimis caufis, veteranorum homen opponere ? Plaut. Caf. a. 1. v. 3. Quid tu , malum , me fequere ? fd. Trucul. a. 5. v. 38. Qui , malum, bella aut faceta es , quae ames hominem iftimodi I. Terent. Phorm. 5. 7. 55. Quid vos , malum, ergo me fic ludificamini ? *| Adverbii loco pro male , Horat, iib, 2. fat. 4. verf. 18. Ne gallina malum refponfet dura palato. NMäLUM, li, n. mela , μλλον, Eolice , & Dorice μΖΛο , p9mi genus , cujus varia genera , citreum , cydonium , Perficum , Medicum , Appianum , &Talia plurima Plin. l. 13. c. 14. Colum. /. 5. c. 1o. 43 fin. & l. 12. c. 45. & Macrob. l. 2. Saturn. c. 13. enumerant , & fuis locis in hoc opere memorantur. Cœl. ad Cicer. Fam. 8. ep. 15. Malis orbiculatis pâfci. Virg. Ecl. 3. v. 64. Malo me Galatea petit » lafciva puella. Hörat. l. 1. fat. 3. v. 7. ab ovo ufque ad mala . h. e. a principio ufque ad finem coenæ , quia prima ova , mala p9ftrema ménfæ inferri mos eft. 4] Malum Difcordiae . V. Difcordia . 4I Differunt mala a pomis, quia poma funt generale momen omnium pæne fruäuum, qui ex arboribus funt, & nuces quoque comprehenâunt. Porro nuόer funt quæcumque poma foris duro teguntur , & intus habent , quod efui eft : contra mala foris habent , quod efui , & durum intus includunt. Macrob. loc. cit. <| Interdum tamem a piris diftinguuntur. Plin. l. 16. c. 26, Meffibus reddunt femen nuces, & mala , & pira , MÄLUS, i , f. melo, μλε'«, arbor, quae mala fert. Virg. 2. Georg. v. 7o. Et fteriles platani malos geffere valentes. Varr. l. 1. R. R. c. 7. Malus bifera in agro Confentino. T Malus , m. albero della nave, f;;;, arbor navis antennas fuftinens , & vela . Cic. de Sene£f. c. 6, Ut fi qui gubernatorem in navigando agere nihil dicant, cum ;;i malos fandant, alii per foros Tcurfent , alii fentinam exhauriaht , Id. 7. Verr. c. 34. Malum erigi , vela fieri , præcidi anchoras imperavit. Virg. 5. En. v. 828. jubet ocyus omnes Attolli malos, intendi brachia velis. Ovid. Heroid. ep. 3. v. 53. Aura levis rigidó pendentia lintea malo Sufcitat. Lucan. l. 3. v. 48. fummi caröhefia mali. Horat. l. 1. od. 14. v. 5. Malus celeri faucius Africo : Valer, Flacc. 1. 1. v. 126. velifero quærentem brachia malo. & verf. 3 1 z, celfo cornua malo Expediunt , & verf. 62o. Vela fuper tremuium fubitus volitantia malum Turbo rapit . Plin. c. 56. h. 7. fub fim. Malum & antennam Dædalus invenit. *| A fimilitudine malus dicitur lignum in medio torcularis ere&tum . Plin. l. 38. c. 31. ad fin. Parvis prelis, & minori torculari, & malo in medio decreto . 4I A fimilitudine eft etiam illud Lucret. l. 6. v. 1o8. Carbafus ut quondam magnis intenta theatris Dat crepitum , malos inter ja£tata , trabefque . MÄLUS, a, um , caitivo , malvagio , malo , vg«3; , contrarius, bono , & próbo : qui ignorantia, vel malitia laborat , qui caret bonitate quâcumque vel naturali, vel morali : pravus, perverfus , improbus , iiocens, `infeftus . Juvenal. fat. 4. v. 8. Nemo malus felix , Plaut. Pfeud. 4. 7. 1. Malus , & nequam homo. & 4. 6. 2 1. Malus , & , fceleftus , & perjurus. Nep. in Attic. c. 9. Odiffe malos cives. Cic. 3. Offic. c. 9. Philofophi minime mali illi quidem, fed non fatis acuti . Id. in Pifon. c. 3o. Notam apponere ad rhalum verfum , Id. pro Arch. c. 1 o. ad fim. Malus poetâ. Nep. in Datam. c. 6. Mala fide compofitoque aliquid facere. Quintil. /. 12. c. 1. Mala confcientia. & ibid. in fim. Mala caufa. Cic. Verr. 5. c. 24. . Malam opinionem habere de aliquo. Horat. l. 1. fat. 3. v. 36. Mala confuetudo. Quintil. l. 12. c. i. Nihil tam occupatum , tot ac tam variis affe&ibus concifum atque laceratum, quam mala mens. h. e. mens male cogitans, pravus animus . Salluf?. in Catil. c. 18. Mali mores . Tibull. 1. 3. e/. 5. v. 2o. Et modo nata mala vellere poma manu . Virg. Ecl. 3. v. 11. mala vites incidere falce novellas, Tibull. l. 2. e/. 4. •v. 29. hinc Coa puellis Veftis, & a rubro lucida concha mari : Hæc fecere malas . h. e. avaras , infidas , perjuras. Id. l. I. el. 2. v. § 1. Malæ herbæ , & Virg. 2. En. v. 471. mala gramina , h. e, noxia , yenefica. Stat. Theb. 6. v. 666. hux mala clypei. b. e. terribilis, & perftringens oculos. In Leg. XII. Tab. apud Plin. l. 28. c. 2. malum carmen 4. e. magicum. Virg. Ecl. 7. v. 28. Mala lingua. %. e. male£;; faf;inatoriâ, ut Servius loqüitur. Plaut. Trim. 1. 2. 3o. Malis vérbis objurgare aliquem. Virg. 2, Georg. v. 243. Malus ager. %. e. frugibus infelix. Terent. Phorm. 5. 8. 19. Facinius indignum & malum ; Id. 4ndr. 2. A. 17. Abi in malam rem. va in malora. Salluff. in Catil. c. 21. Mala res , fpes multo afperior. %. e. res angufta domi. Quintil. /. 1 1. c. 3. Mala vox. “T ry&v, ^, eft illud ejufdem {. 3. c. 8. Nec enim eft quifquam tam malus , ut malus videri velit. *] Pro infelici , improfpero, adverfo , ' Cic. 2. de Divin. c. 25. Lecedaemgniorum mala pugna in Leu&ris. Salluff. in Jug. c. 6o. Oppidum poft malam pugnam ab rege defecerat. Horat. 1. 1. od. 1 3. v. 5. mala ducis avi domum. Plaut. Aulul. 1. 1. 4. Malam ætatem

exigere • menar vita infelice. Sed mala aetas dicitur etiam fene&us.]

[ocr errors]

Virg. 3. Georg. v. 3o9. Quam magis exhaufto fpumaverit ubere mul&ra ; Læta magis preffis manabunt flumina mammis. Varr. /. 2. R. R. c. 1. a med. Mammam fugere. Plin. l. 1 1. c. 4o. Mammas premere. %. e. exprimere fugendo. Id. ibid. Mamma fterilefcit. h. e. arefcit. Id. ibid. defcendit. b. e. la&e manat. Id. ibid. Equæ anno prope toto mammas præbent. Id. l. 26. c. ult. a med. Mammas ubefiores reddere. Id. l. zo. c. 23. replere. Id. lib. 23. c. 2. ad fin. exftinguere. h. e. ficcare. *J I Dicitur etiam de viris. Plin. l. 1 1. c. 39. fub fin. Mammas homo folus e maribus habet: cetera animalia mammarum notas tantum. Cic. 3. de Fin. c. 5. a med. Viris ad

ornatum donatæ funt a natura mammæ atque barba. Juftin. l. 12.].

c. 9. fub fin. Sagitta fub mamma'traje&us. "I In arboribus mamma dicitur parvâ illa extuberatio in cortice, unde gerimen, & rami erumpunt. Plin. l. 17. c. 16. Exempta fcutula cortici , imprimitur ex alia cortex par , cum fui germinis manmma. MAMMÆÄNUS, a , um , adje&. ad Mammaeam pertinens ( ea fuit mater Alexandri Severi ) ut Mammaeani pueri , Mammae4nae puellae , apud Lamprid. in Alex. Sev. c. 57. extr. - MAMMÄLIS, le, ad mammas pertinens. Apul. de herb. e. 26. herbam chamæpityn mammalem vocat , quia prodeft in morbis mammarum. MAMMÀTUS. V. in Mami/la. MAMMEATUS, a, um, mammofus. Plaut. Paen. 1. 2. 181. Hujus amica mammeata. Confirmat Non. c. 2. w. 529. MAMMONÉUS, a, um , ad mammonam pertinens. Eft autem mammona Syriaca vox , qua fignificantur divitiae'. Auguftin. docet l. 2. de ferm. Domini in monte, c. 14. Punice mammon idem effe , quod lucrum. Hinc mammonea fides apud Prudent. im Hamartig. v. 429. eft fides perfida, & quæ fpe lucri & divitiarum folummodo conftat. MAMMOSUS, a, um, di grandi mammelle, μεy&^£p.xw$@* , magnas habens mammas. Laber. apud Gell. l. 3. c. 12. Non mammofa , non annofa , non bibofa, non procax. Varr. l. 2. R. R. c. 9. Canes feminas volunt effe mammofas, æqualibus papillis. Adde Martial. l. 14. epigr. 149. T Mammofa pira , quæ inftar mammæ turgefcunt.

Plin. l. & cap. 15. “T Mammofum panici genus , panum habens racemofum, & parvis paniculis conftantem , cacumine gemino . Id. l. 18. c. 7. “T Mammofum tus , cum hærente lacryma priore ,

[ocr errors][merged small]

verent, & in Urbem protraherent, inde pluvia ftatim fequebatur : a mano quod aquis manaret. Paulus ex Fefto. Meminit ejus lapidis & Varro de vita P. R. l. 1. apud Non. c. 15. m. 32. & Fulgentius Planoiades de prifco fermone , ubi ex Labeone idem confirmat. T Apud Varron. loc. cit. urceolum aquæ manale vocabant , quod eo aqua in trulleum effunderetur. Unde quidam aqu.emanale Conjun&im^ fcribunt. V. Aquiminarium . “T Labeo modo laudatus , in libris de Etrufca difciplina hæc habet : Fibræ jocinoris fandaracei coloris dum fuerint, manales tum vertere opus eft petras : h. e. ut fubdit Fulgent. quas antiqui folebant in modum cylindrorum per limites trahere pro pluviæ immutanda inopia . Non ergo folum extra portam Capenam , fed alibi quoque hujufmodi manales lapides habebantur. MANÄMEN, inis, n. manatio, fluxus. Aufon. in Mofell. v. 32. bivio refluus manamine pontus. h. e. mare fluxu & refluxu remeans. Al. leg. undamine. MANATiO, onis, f. gocciolamento, fpandimento, aqua ftillans, effufio aquæ per rimas. Frontin. de aquædu&#. artic. 65. Intercidit tamen aliquantum e duétus vitio, qui cum fit depreffior , non facile manationes oftendit. & artic. 1 1 o. Aquæ caducae , quæ ex caftellis effluunt, aut ex manationibus fiftulafum. & artic. izz. Te&oria corrumpuntur, unde fiunt manationes, quibus neceffe eft latera rivorum & fubftru&iones vitiari. MANCEPS, cipis, qui proprio jure aliquid poffidet: a manus , & rapio , quafi aliquid initio ab aliis dereli&tum manu ceperit. Tertull. in Apolog. c. 1 1. Neceffe eft, concedatis aliquem fublimiorem Deum, & mancipem quendam divinitatis, qui ex Thominibus deos fecerit . “I. Speciatim fumitur pro eo, qui aliquid in auétione , aut extra emit, conducit, aut redimit, comperatore, conduttore, £;yo^*30; : quia & hic manu capit . mam manu fublata fignificabat , fe pluris effe licitatum. Iis quippe publica locabantur, qui in licitatione majorem pecuniae fummam, fublato digito, datis prædibus fpopondiffent. Hæc

Feffus. Cic. Verr. 3. c. 54. Locare incipit : accurrunt ad tempus tu

tores : digitum tollit Junius patruus . Ifti color immutatus eft: quid ageret, coepit cogitare : fi opus pupillo redimeretur , fi res abiret ab eo mancipe, quem ipfe appofuiffet, fibi nullam prædam effe. %. e. redemptore fartorum te&torum. Id. pro Rofe. Amer. c. 8. Hominis ftudiofiffimi nobilitatis manceps fit Chryfogonus . Nep. in Attic. c. 6. Nullius rei neque praes, neque manceps fu&tus eft. Afcon. in Divia. Verr. c. 1 o. Mancipes funt publicanorum principes , Romani homines : qui quæftus fui caufa , fi decumas redimunt , decumani appellantur : fi portum , aut pafcua publica, portitores aut pecuarii : quorum ratio fcriptura dicitur . Hi omnes exigenda a fociis fuo periculo exigunt , & Reipubl. repræfentant , providentes etiam in illa redemptione commodis fuis. Plin. /. 3. ep. 19. Sunt ergo inftruendi complures frugi mancipes. h. e. qui agros mercede conducunt, affittuali. Sueton. in Vefpaf. c. 1. ad fiae. Petronii patrem fuiffe mancipem operarum , quæ ex Umbria in Sabinos ad culturam agrorum quotannis

commeare folent. h. e. condu&orem mercenariorum & operariorum .

fervorum , ut opera eorum ad quæftum uteretur. Plin. l. 1 o. c. 43. Manceps futrinae. h. e. qui officinam conduxit , ut ibi futrinam exerceat, padron di bottega . & lib. 33. in fiae. Pretia rerum omnibus paene annis mutari , prout quifque mercatus fit, aut aliquis prævalens nanceps annonam flagellet. partitante, incettatore: qui minoris coemit , ut carius vendat. T Translate Plin. l. 2. ep. i4. Sequuntur auditores a&toribus fimiles, conduéti & redempti mancipes.Th. e. qui a caufidicis pretio condu&i , alios ad hoc conducunt, ut plaufu ipfos caufidicos profequantur & laudibus. *| Accipitur interdum pro fidejuffore , ficurtè. Phaut. Curcul. 4. 2. 29. Ego mancipem te nihil moror , nec lenonem alium quemquam. MANCINIÀNUS, a, um, ad Mancinum pertinens , ut Manciniana deditio , apud Flor. l. 3. c. 14. h. e. qua C. Hoftilius Mancinus Numantinis ' hoftibus deditus eft . V. eund. l. 2. c. 18. & Cicer. 1. de Orat. c. 4o. MANCINUS, a, um, adje&t. a mancur, affertur a Prifciano l. 2. pag. 592. Putfcb. fed fine exemplis. Fuit cognomen R. in gente Hoftilia , ut A. Hoftilius Mancinus , in Faß. Capitolin. apud Gruter. pag. 293- “T Mancini fama appellabantur , quod Mancinus habuit infignem domum , quae publicata eft eo interfe&to. Feftus . MANCIöLA, f. Xae/ètor , parva manus, dimin. a manus. Levius apud Gell. l. 19. c. 7. Al. leg. manucola . MANCIPATIO , & Mancupatio, onis, f. vgywrc , ἀπάρατολισμὸς , a&tus abalienandi, & veluti fimulacrum venditionis in iis rebus, quæ mancipi dicebantur : a mancipio. V. Mancipium. “I Sumitur & pro vera venditione . Plin. 1. 9. c. 35. a med. Lolliam Paulinam vidi fmaragdis margaritifque opertam toto capite , manibus , digitifque , quæ fumma quadringenties H. S. colligebat ; ipfam confeftim paratam mancipationem tabulis probare . h. e. oftendere tabulas, in quibus earum gemmarum venditio & pretium defcriptum erat . Alii leg. nuncupationem , quos reprehendit Harduin. in hunc locum . MANCIPÀTUS, us, m. idem ac mancipatio. Plin. /. 9. c. 35. extr. In mancipatum venit, ut praedium aliquod . id folemnitates eæ adhibentur , quæ folent in iis rebus, quæ funt mancipi. • T Eft etiam fun&io , munus, & procuratio ipfa mancipis, h. e. ejus, qui aliquid conduxit a publico, puta ve&tigalia, curfum publicum, vias muniendas, &c. Impp. Gratiam. Valentinian. & Tbeodof. lib. 8. Cod. Theodof. tit. 5. leg. 36. Mancipibus fupra luftrale tempus cura non immineat mancipatus. Impp. Valentinian. & Valens ibid. tit. 7. leg. 9. Ad ejus , qüod declinare tentarunt, muneris fun&tionem , & ad neceffitates conftringantur mancipatus. MANCIPÀTUS, & Mancupatus, a, um, venduto, alienato , mancipio - tra

[ocr errors]

pi, feu mancipi genitivus per Apocopen É mancupii, feu manci- | 41. tit. 1. Jeg. 37. Quia nec ftipulatione , nec mandatione , nec ulpij. Cic. pro Mur. c. 2. Quod fi in iis rebus repetendis, quæ man- lo alio modo per fervum quidquam ei acquiritur. Ita Torremtim. açipi funt, is periculum judicii præftare debet , qui fe nexu obliga- I lii traditione habent.

vit. Id. in Top. c. §. extr. Abalienatio eft ejus rei , quæ mancipi | MANDATIVUS, a, um, ad mandandum pertinens. Mandativu* mao•ft , aut traditio alteri nexu, aut in jure ceffio . * Emptio man- | dus apud quofdam Grammaticos, tefte Diomed. 1. 1. pag. 33o. Put/e%. eipi dicebatur folemne quoddam genus imaginariæ emptionis, quod, | eft in iis verborum inflexionibus , quibus aliquid in futurum fieri ut docet Boeth. in Top. Cicer. ex Cajo , lib. 1. Inftitutiom. fiebat præ- | mandamus, ut leges, docebis , &c. & fic ab imperativo diftinguunt , fentibus non minus quinque teftibus puberibus civibus Romanis , & | quo aliquid ßatim fieri imperamus , ut lege, doce.

eo, qui libram tenebat, qui libripens vocabatur: quibus præfentibus | MANDÄTOR, oris, m. qui alteri mandatum aliquod injungit. Patulis, qui mancipium accipiebat, æs tenens ita dicebat : Hunc ego ho- | Dig. lib. 17. tit. 1. leg. 22. fub fin. Mandatum renuntiare , ut inminem ex jure Qgiritum meum effe ajo, ifque mihi emptus hoc ere | tegrum jus mandatori refervetur. Cajus Inftit. tit. 17. extr. Et quod aeneaque libra : deinde ære percutiebat libram , idque æs dabat ei, a | extra mandatum egit, nom præjudicet mandatori. Tertull. 1. 3. adquo mancipium accipiebat , quafi pretii loco , & hoc erat per et | verf. Marcion. c. 2. Nec miffus credetur, quem nunquam mandator & libram emere . Sunt itaque emptio mancipi , & mancipatio quafi | defignavit. “T Mandatores etiam dicuntur, qui auétores funt decorrelativa. Nam refpe&u venditoris contra&tus hic dicitur mancipa- lationum , & delatores inftruunt, & fubornant ad accufandum . . Sue*io, contra refpe&u emptoris dicitur emptio mancipi. Plin. l. 33. c. | tom. in Tito , c. 8. Et delatores mandatorefque erant ex licentia ve3. Qua confuetudine in iis emptionibus, quae mancipi funt , etiam | teri : hos flagellis caefos venire imperavit . Calliftrat. Dig. lib. 4o.

nunc libra interponitur. * Sui mancipii effe , eft fui juris effe, | tit. 14. leg. 2. a med. Delator compellitur edere mandatorem , ut nullius dominio fubje&um effe. Brut. ad Cicer. ep. 16. ante med. An | mandator quoque, perinde atque ipfe detuliffet , puniretur. ^J Item ut effet fui juris & mancipii Refpwblica. W Mancipio dare, fere | ii , quorum mandato, alii pecunia credita eft : differuntque a fide* eft rem ita dare, ut evi&ionem nos praeftituros fpondeamus, vende-| jufíoribus, quod au&ores funt negotii contrahendi, fidejufíores accere e mamtenere. Et mancipio accipere , eft ea lege emere, ut vendi- f dunt negotiô jam contračto. Scævola Dig. lib. 17. tit. 1. leg. 59. &

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
« НазадПродовжити »