Зображення сторінки
PDF
[merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][graphic]
[merged small][ocr errors]

S Littera semivocalis (quia ejus appellatio es a vocali incipit, et in ipsam desinit) sibilum quendam §óno exprimit. Unde Messala apud Capell. 3. p. 53. non liiteram, sed sibilum esse dixit. Præponitur ac subjicitur omnibus vocalibus, et ex consonantibus c, P, q, et t, et in quibusdam peregrinis vocibus etiam m, ut scabies, scio, scribo, spero, squalor, sto, strenuus, Smyrna, smaragdus: postponitur b, p, et r,-ut scrobs, princeps, pars, sers : geminatur in medio, quemadmodum ceteræ, ut cassus, possum: mutatur in r in medio vocum, ut Valerius, Furius, Papirius, ara, dari, et alia apud /'arron. 6. L. L. 3. pro /alesius, Fusius, Papisius, asa, dasi, etc., quod olim dicebant, teste Cic. g. Fam. 2 1., Quintil. 1. 4., Macrob. 3. Saturn. a. et Fest. in Aureliàm, et in Dasi: et in fine, ut arbor, honor, labor, vapor, etc., quod olim arbos, honos, labos, vapos: quæ hodieque interdum in üsu sunt, præsertim in carmine. V. initium litteræ R. Ciceronis temporibus, inquit Quintil. 1, 7., paulumque infra, fere quoties media vocalium longàrum, vel subjecta longis esset, geminabatur, ut caussæ, cassus, divissiones : quo modo et ipsum, et Virgilium quoque scripsisse, manus eorum docent. Atqui paulum superiores étiam illud, quod nos gemina s dicimus jusii, üna dixerunt jusi. Haec Quintil. έ| 2. Eandem in fine dictionis elidebant. Cic. Orat. 48. a med. Quin etiam, quod jam subrusticum videtur, olim autem politius, eorum verborum, quorum eædem erant postremæ duæ litteræ, quæ sunt in optumus, postremam litteram detrahebant, nisi vocalis insequebatur. Ita non erat offensio in versibus, quam nunc fugiunt pöetae novi, ita enim loquebamur : qui est omnibu' princeps, non omnibus princeps : et vita illa dignu' locoque, non dignus. Haec Cic. Plura dabit hac de re exem

la Gell. 1 2. 4. ex Ennio. Sed et in aiiis positionibus id factitaÉÉ ut notat Quintil. g. 4. ante med., tristioris soni vitandi causa. Sic Enn. apud Fest. in Genas, et in Sultis. Pandite, sulti', genas, et corde relinquite somnum. Id. apud eund. in Sas. Virgine' nam sibi quisque domi Romanus habet sas. Lucil. apud Von. 4. 4o4. Sublatus pudor omni', licentia, fenu' refertur. • 3. In notis est suus, sibi, Sertus prænomen, Senatus, etc. S. C. senatusconsultum : S. A. D. sub ascia dedicavit : S. I. M. Soli invicto Mithræ : S. P. sua pecunia: S. T. T. L. sit tibi terra levis: et alia, quæ in litteratis lapidibus occurrunt. •I 4. Est etiam nota silentii. V. SILEO

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]
[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small]
[ocr errors]

4 . SABB ATA RIUS

hanc quoque sub forma draconis inceste contrectasse, et taurum ]

genuisse : (h. e. Liberum specie tauri.) unde Tarentinus notusque senarius: Taurus draconem genuit, et taurum draco.

sABBÄTÄRIUS, a, um, àdject. ad Sabbatum pertinens. Sidon. 1. ep. 2. a med. De luxu autem illo Sabbatario narrationi meæ super$edendum est. h. e, qui in conviviis paulo largior est Sabbatis, $eu diebus festis, quam profestis. • 2. Sabbatarii, orum, sunt ipsi Judæi, qui Sabbata servant. Martial. 4. 4. Quod jejunia Sabbatariorum, etc.

SABBÂTISMUS, i, m. 2. Sabbati observatio, aa33attap, 33. Augustin. 22. Civ. D. 3o. ad fin. Iste sabbatismus evidentius apparebit, quoniam septimus invenitur. Adde Hieronym. ep. 140. n. 8.

SABBÄTIZO, as, a. 1. Sabbatum colo, servo, Tertull. advers. Jud. 2. ad fin.

[ocr errors]

et:, ad33ztov, septimus quisque dies uniuscujusque hebdomadae, apud Hebræos, quem Ethnici Saturni diem nominaverunt: a n>; sabáth, requievit: qaasi dies quietis. Nam hoc die Judæi ab omni opere feriantur, Deum mundi architectum imitati, quem sacræ Litterae tradunt, confecta sex diebus mundi machina, eaque exornata, septima die quievisse, idest a novis rebus creandis cessavisse. Justin. 36. 2. falso scribit, Mosen instituisse, ut Sabbatum in omne ævum jejunio sacraretur. Hanc opinionem habebant Romani : et fortasse aliquando, gliscente Judaeorum superstitione, vera fuit. Ceterum ab initio Sabbatis quies operum, non ciborum abstinentia, a Deo indicta est. Augustus apnd Suet. Aug. 76. Ne Judæus quidem, mi Tiberi, tam diligenter Sabbatis jejunium servat, quam ego Hodie servavi. Petron. fragm. p. 686. Burm. Et non jejuna Sabbata lege premet. Senec. ep. q5. a med. Accendere aliquem lucernam Sabbatis prohibeamus, quoniam nec lumine Dii egent, et ne bonines quidem delectantur fuligine. • 2. Tricesima Sabbata apud Horat. 2. Sat. 9. 69. sunt primus dies cujusque mensis, seu neomenia, vel magnum §íïì, Paschale, quod tricesimum erat, incipiendo anmum a Septewbri. V. Acron. ad Horat. loc. cit. • 3. Sabbata interdum sunt quæcumque Judæorum festa. Juvenal. 6. 1 98. Observant ubi festa mero pede Sabbata reges. Pers. 5. 1 84. recutitaque Sabbata palles. Ovid. I{emed. am. 2 1 g. ncc te peregrina morentur Sabbaua, nec damnis Allia nata suis. T • 4. Sunt qui scribunt Sabbathum Hebraicis litteris inhærentes: Græci nullam adspirationem admittunt. SÄBELLICUS, a, um, adject. ad Sabellos, vel Sabinos pertinens, a quibus Sabelli originem trahunt. /irg. 3. G. 255. Ipse ruit, dentesque Sabellicus exacnit sus. Plin. i g. 8. 41. n. 3. Sabellico generi caulium usque in admirationem crispa sunt folia, quorum crassitudo canlem ipsum extenuat: sed dulcissimi perhibentur ex omnibus. Adde Coium. 1 o. 13;. SÄBELLUS, a, um, adject. ad Sabinos pertinens. }'irg. 2. G. 167. Hæc genus acre virum Marsos, pubemque Sabellam, etc. Id. ^j. £n. 605. Et tereti pugnant mucrome, verüque Sabello. Horat. i. Sat. g. 2g. Sabella änüs. (Sabinae ihulieres sagæ, et divinæ habebantur.) Id. Epod. 17. 28. Sabella pectus increpare carmina. Id. 3. Od. 6. 37. rusticorum mascula militum Proles, Sabellis docta ligonibus Versare glebas. Juvenal. 3. 1 Gg. Translatus subito ad Marsos, mensamque Sabellam. h. e. parcam et oleribus instructam, qua!is fuit Sabinòrum victus. • 2. Sabelli, orum, apud Plin. 3. 1 2. 17. snnt populi Samnii a Sabinis oriundi : et videntur esse illi, quos memórat Horat. 2. Sat. 1. 36. Quos vero Colum. 1 o. 137. duros Sabellos appellat , iidem sunt ac Sabini. AdJe /arron. apud Serv. ad a. G. 167. • 3. Est etiam cognomen R. Inscript. apud Murat. ι δ. a. Cattia'c. L. Sabella. Mariial. 1 a. 43. meniórat Sabellum quendam, obscenum poetam sui temporis. SÄBiNÄ, æ, f. 1. savina, 33α$u, herba seu frutex duorum generum, altera tamarici similis folio, altera cupresso. quare quidam Cretieam eu pressum dixerunt. Seritur propagine, et avulsione. FoJia ei nunquam decidunt. Hæc ex Plin. 16. 2o. 33., 17. 13. 2 1. et a4. 1 1. 62., ubi et ejus utilitates recenset: et præcipue quod a mulvis in suffitus pro ture assumitur. Hinc Virg. Cul. 4o3. Herbaque turis opes priscis imitata Sabina. Alii leg. Sabinis. Ovid. 1. Fast. 343. Tura hec Euphrates, nec miserat Iúdia costum, Nec fuerant rubri cognita fila croci. Ara dabat fumos herbis cQntenta Sabinis. Adde 4. ibid. 741. et Propert. 4. 3. 58. * SÄBiNAEUS, a, um, ádject. ad Sabinos pertinens. Est cognomen A. Inscript. apud Murat. 1257. 1. M. Abenna Sabinæus. SÄBiNE, adverb. Sabinorum more, vel lingua. Varr. 4. L. L. 3a.

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

• • • 02. 1 o. Q. Sallustii Q. L. Salvi (uaeor) Sallustia Q. L. Myrrine SaIn enses. - • . SABiNI, orum, m. plur. 2. pop. Italiae, ita dicti a Sabo filio Sanci, qui a Saturuo ejectus est. Sil. 8. 42 1, læti pars Sancum voce canebant, Auctorem gentis, pars laudes ore ferebant, Sabe, tuas,qui de proprio cognomine primus Dixisti populos magna ditione ' Sabinos. Cato apud Serv. ad 8. Æn. 638. oiiuindos esse ait a Lacedæmoniis.Alias longius extendebantur, nempc ab Apennino ad Bor. usque ad Tiberim, et Anienem fl. ad Mer., ubi hódie Sabina provincia, pars orientalis Umbriæ, et aliqua pars dell' Abruzzo ulteriore. Erantque divisi in duas partes Velino fl. Nunc Sabina resio, la Sabina, angustioribus restriiigisur limitibus, scil. Tiberi fl. aii Oec., da{!'Abruzzo ulteriore ad Or., Aniene ad Mer., Narc, et Velino fl. ad Bor. Festus ex /arron. scribit, Sabinos dictos quasi Sevinos, . από τοῦ σ§3sa$cit toò: €)sc j;, quod præcipui essent in cultu ac religione Deorum. Sic Plin. 3. 1 2. 1 7. Sabini, ut quidam existimavere, a religione et Deorum cultu Sevini appellati. V. Silii loc. supra cit. Cic. Ligar. 1 1. eos vocat fortissimos, florem Italiæ, ac robur reipublicæ. Iidem laudati sunt ob morum gravitatem, severamque vivendi disciplinam. Hinc Liv. 1. 18. tristem ac tetricam illis disciplinam tribuit, illoque genere nullum aliud ineorruptius fuisse testatur. IHinc et Martial. 1. Ü3. Casta, nec antiquis cedens Lævina Sabinis. et Juvenal. 1 o. 298. sanctos licet horrida mores Tradiderit domus, ac veteres imitata Sabinas. • 2. Sabini quod volunt, somniant, proverbium antiquum est, et inde manasse ait Sinnius Capito, quod quotiescumque sacrificium propter viam fieret, hominem Sabinum ad illud adhibere solebant. nam is protnittebat se pro eis somniaturum. idemque postquam evigilasset, sacra facientibus narrabat omne quidquid in quiète vidisset, qnod quidem esset ex sacrificii religione. Unde venisse videtur in proverbium, Sabinos solitos quod vellent, somniare. Sed quia pröpter aviditatem bibendí quædam anus mulieres id somnium captabant, vulgatum est i Jlud quoque; Anus quod vult, somniat. fere enim quod vigilantes arsimo volvimus, id dormientibus parere solet. Hæc Festus ex lectione Scaligeri. • 3. Sabini item sunt incolæ Savii olim oppidi, nunc vici Savallò, in tractu, qui nunc J'al di Sabbio, seu } al Sa búia dicitur in agro Brixiensi àd radices Apium. Inscript. apud Regnes. cl. 6. n. 1 oo. Firmiis Ingenui F. princeps Sabinorum. h. e. primarius civis illius oppidi. a - SÄBiNIÀNUS, a, um, adject. Sectatores, et auditores Massurii Sabini JCti Sabiniani dicti sunt. Ulp. Dig. 24. 1. 1 1. et Marcell. ibid. 4 1. 1. 1 1. Item libri ab eo conscripti. Imp. Justinian. Cod. 5. 33. 1 7. et ibid. 34. 14. etc. • 2. Est etiam cognomen R. Inscript. apud Grut. 1 1 1 4. 3. L. Vibins Aug. Lib. Florus fecit Vibio Sabiniano, etc. h. e. L. Vibius Florus libertus Vibiae Sabinae Augustae, filiæ L. Vibii et Matidiæ Augustæ, et Hadriani Aug. uxoris, fecit Vibio filio ct libet to suo, cui Sabiniani cognomen datum fuit in honorem ejusd. Vibiae Sabinæ amborum patronæ. * SABINI LLUS, a, um, adjeci. diminut. Sabini. Est cognomen R. Inseript. apud Murat. 458. 2. Sabinillus depositus, etc. Alia apud Fabrett. p. 1 o 1. n. 233. Vettenia Sabinilfa. SÄBiNUS, a, um, adject. ad Sabinos, eorumque regionem pertimens. /'arr. 4. L. L. 32. circa med. Sabino bello, quod fuit Romulo et Tatio. et ibid. 1 o. Sabina lingua. et 5. ibid. 7. fana. Martial. 9. 53. silva. et 4. 4. fæx. h. e. olei Sabini, quod ibi abunde provenit (unde bacciferum Sabinum Sil. 3. 5g6.), sed graveolens. Cato R. R. 7o. Sabina herba. V. SABINA. j 2. Est etiam cognomem R., ut M. Junius Sabinus in Inscript. Patavina apud Fabrett. p. 485. n. 16o., et Q. Mustia Sabina in alia itidem Patavina, quam vide in QUINTUS §. 2. Hinc etiam Sabina Augusta uxor Hadriani Aug., quæ, ut probat B. Borghesius in Giorn. Arcad. T. 42. p. 1 go., fuit ex gente Vibia. • 3. TDe Massurio Sabino. v. MAssURIÜS §. 1. q. §. A. Sabinus poeta Latinus, cujus nomine ures inscribuntur epistolæ elegiaco carmine, tribus Ovidii epistolis respondentes, Penelopes, Phyllidis, et GEnones; creditur est quibusdam auctor aliquarum etiam ex ipsis Ovidii Heroidib. Ab aliis ne illarum quidem trium augtor putatur. Ejus meminit Ovidius, ut æqualis, 2. Amor. 18. 27. * SÄBiS, is, m. 3. Sabæorum Deus, cujus' meminit Plin. 12. 14. 32. . ° 2. Item fluvius Belgii, qui nunc Sambra ; ejus mentio est apud Cæs. 2. B. G. 16. et 18. * SAB0RENSIS, e, adject. ad Saboram pertinens, Hispaniae Jigeticae oppidum, nunc Malaga Cannete, In$cript. apud Grut. 164. 1. Imp. Caes. Vespasianus Aug. S. D.(salutem dicit) ìIiI viris et decurionibus Saborensibus. - - * SÄBRIO, onis, m. 3. diminut. sabri, id est scabri. v. Ducangii Glossar. med. et inf. Latin. in v. Saber. Inscript. apud Oderic. Syllog. p. 228. n. 79, L. Valerius Capitolinus fecit L. Valerio Sabrioni tatæ suo. *

[ocr errors]
[ocr errors]

. 1 0 T. *p. $i vlrtuM, i, n. 2. !ap.2$6y, locus in quo sabulum abundat. Plin. 27. 8. 4 1. Crocodilion nascitur in sabuletis. SÄBÜLO, onis, m. 3. et Sabulum, i, n. 2. rena mista di terra, sabbioncello, saùôionella, sabbia, sabbione, φαμμο;, terra arenæ similis, seu arena terræ, aut limo mixta. Nam arena tenuis est, minuta, et infecunda: sabulo crassior, humidior, et gignendis quihusdam seminihus utilis. }'arr. 1. R. R. q. Io terra, quæ est inixta, cum sint dissimili vi ac potestate partes permultæ, in queis lapis, marmor, rudus, arena, sabulo, argilla, rubrica, creta, glarea, car. bunculus. Colum. 4. 53. de castanea . Pullam terram, et resolutam desiderat; sabulonem humidum, vel refractum tofum non respuit. • 2. Duplex est, masculus et femina: haec soluta et mollis: ille densior, et lurus. ltaque ex sabulone masculo duci possunt lateres pro -aedificiis, ut- Vitrùv. 2. 3. et Plin. 35. 14. 49. docent. •| 3. Tria ejus genera enumerat Plin. 17. 4. 3. a colorüm discrimiye, album, nigrüm, rubrum. Colum.3. 1 i. ad fin. Jejunus sabulo inimicissimus est viti. et moae. Nigrum tamen et rutilum sabulonem , qui sit humidæ terræ permixtus, probaverunt antiqui. /arr. 1. R. R. 9. a med. In sabulosa terra refert, sabulo albus $it, an rubicundus: quod subalbus ad serendos surculos alienus, contra rubicundior apposi1 us. Plin. cit. 1 7. 4. 5. Sabulum album in Ticinensi infecundum est. Id. 3 1. 3. 28. Sabulum exiles limosasque (aquas) promittit. Sic Pallad. 9. 8. Sabulo solutus exiles (venas creabit), insuaves, limosas. Vitrùv. 8. 1. ante med. Sabulone masculo, arenaque, et carbunculo certiores et stabiliores sunt aquarum copiæ, eæque sunt bono sapore. • 4. Sabulum pro arenà. Plin. 36. 25. 65. Spisse calcatis carbonibus pavimentum inducitur, sabulo, calce, ac favilla mixtis. Curt. 7. 4. a med. Magnam partem terræ steriles arenæ tenent, etc. cum vero venti spirant, quidquid sabuli in campis jacet, conver' runt. • •] 5. Instrumentum mùsicum, vel plectrum, quo pulsatur. Apul. Florid. n. 15. Dextera psallentis gestu suo sabulum citharæ admovet. Alii rectius leg. pulsabulum. 4, 6. Sabulo, qui instrumentum musicum pulsat. Macrob. 2. Saturn. 1. circa med. Hæc nobis sit litterata lætitia, et docta cavillatio, vicem planipedis et sabu!onis impudica et prætextata verba jacientis, ad pudorem ac modestiam vérsus imitata. Alii leg. subulonis, alii fabulonis. SÄBÜLOSUS, a, um, adject. sabbionoso, φαμμόά',;, sabulo abundans. Plin. 13. 4. 6. Levis et sabulosa terra. 1d. 2 1. 29. 1 o3. Herba sabulosis apricis nascens. Vitruv. 2. 3. Sabulosum lutum. SÄBURRÄ, et Sabura, ae, f. 1. savorra, § 2g2 , §gpaap α, sabulum, et quidquid in sentinam mavis certa mensura congeritur, ne instabilis sit, et ventorum vi evertatur. I.iv. 37. 1 4. ad fin. Onerarias ducere multa sabura gravatas. /irg. 4. G. 1 94. de apib. et saepe lapillos (Ut cymbæ instabiles, fluctu jactante, saburram) Tollunt: his sese pcr inania nubila librant. Plin. 1 6. 4o. 76. n. 2. Qua nave nihil admirabilius visum in mari, certum est : centum viginti millia modium lentis pro saburra ei fuere. Id. 1 o. 23. 3o. de gruib. Certum est, Pontum transvolaturas saburra stabiliri : cum medium transierint, abjici lapillos e pedibus; cum attigerint continentem, e gutture arenam. •] . 2. Utraque scribendi ratio, et geminato, et simplici r probabilis est. Prior Dausquio magis placet, et Priscian. 2. p. 567. Putsch. SÄBURRÄLIS, e, adject. saburra constans. Vitruv. 9. 9. circa med. Sacoma saburrale. contrappeso fatto di sabbia. t. * SÄBURRÄRIUS, ii, m. 2. facchino, qui saburræ navibus importandae, rursusque extrahendae destinatus est. Inscript. apud Donat. 458. 5. Imp. Cæs. M. Aurelio Antonino Aug. corpus saburrariorum S. P. P. SÄBURRÄTUS, a, um, perticip. a saburro, saburra oneratus. Translate ponitur pro saturo, pleno, oppleto. Plaut. Cist. 1. 2. 2. Quæ ubi saburratæ sumus, largiloquae extemplo sumus, SÄBURRO, as, a. 1. §gp.ati3o, Saburra onero, et stabilio adversus vim ventorum. Solin. 1 o. Grues volaturae arenas devorant, sublatisque lapillis ad moderatam gravitatem saburrantur. Plin. 18. 35. 87. Echini alfigentes sese, aut arena saburrantes, tempestatis signa sunt. * SACAL, n. indeclin. idem ac electrum lingua Ægyptiorum . Plin. 37. 2. 1 1. Electrum in Ægypto nasci simili modo, et vocari sacal. SACCÄRIUS, a, um, adject. ad saccos pertinens. Saccaria navis apud Quintil. 8. 2. circa med. a saccis certe dicta videtur, eaque frumentorum aliarumque rerum saccis vehendis apta fuisse, ut pu

[ocr errors]

tat Coel. Rhodig. l. 25. c. 2o., sed quid reapse significet, obscurum est. Ipse enim Quintil. ut rem obscuram posuit, et iis solum notam, qui artem quampiam profitentur. • 2. Saccarius est, qui saccos portat. Paul. Dig. 18. m, 4o. ad fin. Si quid ex eo, quod de sacco saccarii cecidisset, natum esset. Inscript. apud Orell. Coll. Inscr. Lat. n. 4 1 76. Julius Victor euparius et saccarius. ®| 3. Saccariam facere, est saccariam artem exercere, saccos portare. Apul. 1. Met. In eam (mulieremn) contuli operulas etiam, quas adhuc vegetus saccariam faciens merebam. Alii minus recte leg. sagariam. SACCÀTUS, a, um, particip. a sacco: passato per un sacchetto, colato, per saccum transmissus, percolatus. Senec. ep. 86. circa med. Non saccata aqua lavabatur, sed saepe turbida. Plin. 29.6.39. Adeps liquatur, saccatusque lineis, saccis, etc. Id. 18, 7. 37. Amylum linteis, aut sportis saccatum. Lucret. 4. 1 o 22. Totius humorem saccatum ut corpori' fundant. h. e. urinam, quæ per renes, qUgττάpz<, et vesicam saccatur. Adde Seren. Sammon. 6. 77. Absolute Arnob. 2. p. 69. Ut animæ corporibus involutæ inter pituitas et sanguinem degerent, inter stercoris hos utres, et saccati obscewissimas Seruas. • SACCELLÄTIO, onis, f. 3. saccellorum impositio, ad ægrum membrum fovendum. /eget. 2. Veterin. 1 1. Saccellationibus caput vapQrare. Id. 3. ibid. 24. circa med. Saccellationem ex ÉÉ imponere. _•• _ , SACCELLUS, i, m. 2. sacchetto, borsa, βαλαντιον, idem ac sacculus. Petron. Satyr. , 4o. sub fin. Sonantes ære saccellos mittere. Cels. 4. 4. circa med. Salem calidis cum saccellis superponere. Veget. 1. J'eterin. 52. Super renes, et dorsum saccellos calidos ex furIure plenos imponere. Adde Ascon. in 1. }'err. 8. SACCÉUS, a, mm , adject. e sacco confectus. h. e. vili ac crasso panno, aut eilicio. Hierónym. /it. Hilar. n. 44. Tunica saccea. Id.' èp. 22. n. 27. Vestis pullâ, cingulum sacceum. Saccinea quidam leg. priore loco, quod est contra analogiam, et optimos quosque libros. SACCHÄRUM, i, n. 2. cdxy*3, a3xygpt, cáxyagov, gcnus mellis, quod Persæ, atque Arabes colligunt ex arujdifiibüs. Plin. 12. 8. 1 j. Saccharon et Àrabia fert, sed laudatius India. Est autem mel in arundinibus collectum, gummium modo candidum, dentibus fragile, amplissimum nucis avellanæ magnitudine, ad medicinæ tantum usum. Hæc Plin. De eadem re, tacito nomine (quod Arabicum est) Lucan. 3. 257. Quique bibunt tenera dulces ab arundine succos. Senec. ep. 84. Ajunt, inveniri apud Indos mel in arundinum foliis, quod aut ros illius cæli, aut ipsius arundinis humor dulcis et pimguior gignat. Ex his colliguht /oss. in Etymol., Salmas., Harduin. etc. aliud esse a saccharo nostrum zucchero, (cujus historiam habet Jo. Beckmannus in Comment. Soc. R. Gotting. T. 5.) quod ex arundinibus non colligitur, sed exprimitur, et igni coquitur, non statim collectum sumitur: et non in medicina solum, sed in cibis aene omnibus usum habet. SACCIBUCCIS, e, adject. φυσίγνα$os, qui buccam magnam habet, velut sacci, bucculentus. Arnob. 3. p. 1 o8. Nonnullos turgentibus malis, aut buccarum tubulatione saccibucces. SACCINEUS. V. SACCEUS. SACCIPERIUM, ii, n. 2. aaxxorriga, major crumena, et minoris marsupii receptaculum : ex sacco, ét pera. Plaut. Rud. 2. 6. 64. Meum marsupium, qnod plenum argenti fuit in sacciperio. Adde Varron. apud IVon. i 2. όo., ubi in sacciperione pro in sacciperio legitur. SACCO, as, a. 1. passare per una pezza, colare, ac.xx%ω , per saccum, vel linteum transmitto, percolo, liquo. Plin. 35. 6. 34. Stibium tritum in aqua triplici linteo saccant, fæcemque abjiciunt. Id. 29. 2. 1 o. Frigidâ aqua lavantur, et in linteo saccatur. Martial. 2. 4o. Caecuba saccentur, quaeque annus coxit Opimi. siccentur legunt quidam, sed minus recte. IIuc pertinet illud ejusd. 1 2. 6o. Turbida sollicito transmittere Caecuba sacco. et Plin. 14. 22. 28. Sacco frangere vires vini. V. CASTRO §. 6. SACCÜLÄRIUS, ii, m. 2. £gêvovgyd; : a sacculo, quo pecunia continetur. significat peculatorem, qui publicam pecuniam avertit. Ascon. in orat. Cic. contra C. Anton. et Catil. circa med. Equester ordo pro Cinnanis partibus steterat, muitasque pecunias abstulerat : ex quo saccularii crant appellati. Ulp. Dig. 47. 1 1. 7. Saccularii, qui vetitas in sacculis artes exercentes, partem subducunt, partema §ubtrahunt, plus quam fures puniendi sünt. Adde ibid. 1 8. i. Sunt autem vetite artes magicæ, ut exponit Cujac. tit. 1 o. Observat. 27. SACCÜLUS, i, m. 2. sacchettò, diminut. sacci, coxxov , £a£avτια», ßaXavtvov. Apul. 9. Met. a med. Promittit ei, de praediis $uis sese daturum et frumehti et olivi aliquid, etc. Saeculo et utribus vacuis segum apportatis, etc. • 2. speciatiim est paryus saccus, in quo pecunia réponitur, borsa. Plin. 2, 51, 52. Fulmine aurum, ot

« НазадПродовжити »