Зображення сторінки
PDF
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][graphic]
[ocr errors][ocr errors]

S Littera semivocalis (quia ejus appellatio es a vocali incipit, et in ipsam desinit) sibilum quendam $ono exprimit. Unde Messala apud Capell. 3. p. 55. non liiteram, sed sibilum esse dixit. Præponitur ac subjicitur omnibus vocalibus, et ex consonantibus c, p, q, et t, et in quibusdam peregrinis vocibus etiam m, ut scabies, scio, scribo, spero, squalor, sto, strenuus, Smyrna, smaragdus: postponitur b, p, et r, ut scrobs, princeps, pars, sors : geminatur in me«lio, quemadmodum ceteræ, ut cassus, possum : mutatur in r in me«lio vocum, ut /alerius, Furius, Papirius, ara, dari, et alia apud Varron. 6. 1. L. 3. pro /alesius, Fusius, Papisius, asa, dasi, etc., uod olim dicebant, teste Cic. g. Fam. a1., Quintil. 1. 4., Macrob. . Saturn. 2. et Fest. in Aureliàm, et in Dasi: et in fine, ut arbor, honor, labor, vapor, etc., quod olim arbos, honos, labos, vapos; quæ hodieque interdum in üsu sunt, præsertim in carmine. W. inigium litteræ 8. Ciceronis temporibus, inquit Quintil. 1. 7., paulumque infra, fere $: media vocalium longárum, vel subjecta longis esset, geminabatur, ut caussæ, cassus, äviäiönëì; quo modo et ipsum, et Virgilium quoque scripsisse, manus eorum locent. Atqui paulum superiores étiam illud, quod nos gemina s dicimus jussi, una dixerunt jusi. Hæc Quintil. έ| 2. Eandém ia fine dictionis elidebant. Cic. Orat. 48. a med. Quin etiam, quod jam subrusticum videtur, olim autem politius, eórum verborum, quorum eaedem erant postremæ duæ litteræ, quæ sunt in optumus, postremam litteram detrahebant, nisi vocalis insequebatur. Ita non'erat offensio in versibus, quam nunc fugiunt pöetae novi, ita enim loquebamur: qui est omnibu' princeps, non omnibus princeps : et viia illa dignu' locoque, non dignus. Haec Cic. Plura dabit hâc de re exemÉ; Gell. 12. 4. ex Ennio. Sed et in aliis positionibus id factitaant, ut notat.Quintil. g. 4. ante med., tristióris soni vitandi causa. Sic Enn. apud Fest. in Genas, et in Sultis. Pandite, sulti', genas, et corde relinquite somnum. Id. apud eund. in Sas. virginé' nam sibi quisque domi Romanus habet sas. Lucil. apud Voh. 4. 4o4. Sublatus pudor omni', licentia, fenu' refertur. '• 3. In notis est suus, sibi, Seaetus. prænomen, Senatus, etc. S. C. senatusconsultum: S. A. D. sub ascia dedicavit: S. 1. M. Soli invicto Mithræ : S. P. §ua pecunia: S. T. T. L. sit tibi terra levis: et alia, quæ in litte£'; lapidibus occurrunt. •I 4. Est etiam nota silentii. V. SILEO • 1 • 8 A

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small]
[ocr errors][merged small][merged small]

nus est potionis ex frugibus aquaque confectum, et vulgo in Da!matiæ Pannoniæque próvinciis" gehtili barbarorum sermóne appellatur sabajum. Hoc maxime utuntur Ægyptii.

8ABAIÄRIUS, vel Sabajarius, ii, m. 2. $i sabaiam conficit, vel potat. V. Ammiani loc. cit. in voce præced. -

* SÄBÄITIS, Idis, f. 3. patronym. ad Sabam, Sabæorum in Arabia regionem, pertinens, de qua pluries mentio est in sacris Litteris • Sidon. 7. ep. g. in conc. a med. Australis reginæ Sabaitis gaza ...

SABÄNUM, i, n. a. f:; aa3dviov, v6« peregrina, et, si Isidoro 1 g. Orig. 26. a med. credimus, Græca; si aliis, Hispanica, ut est apüd Joá Rhod. de acia; e. 14. Est autem linteum, pannus ad tergehdum, aut fricandum, aut tegendum involvendumye, Pezza , tovagliuolo. Pailad. 7. 7. Nunc mella conficimus, congestis in mundissimum sabanum favis, ac diligenter expressis. Apic.6. a. Cgm cocta fuerit, sabano calido involves gruem. /eget. 3; Veterin. 47. ad fin. Aninial exercetur, dum sudet îpost sabaöis validioribus abstergetur. Pelagon. Weteríh. 17. a med. Ægrum exergemus, usgue ad ìndorem, südorem sabanis âetergentes diligenter. Marcell. Empir. 26. a med. Melius erit, si hanc potionem post balingum, in $abanis adhuc constitutus, acceperit.' h. e. in linteis, quibus lotijnvolvuntur exsiccandi causa, antequam vestes resumant. * 2. Le* gitur et savanum.

[ocr errors]

men Hebraicum indeclinabile gen. fem. et num. plur. a sing. *¥*

[ocr errors]
[ocr errors]

hanc quoque sub forma draconis inceste contrectasse, et taurum genuisse : (h. e. Liberum specie tauri.) unde Tarentinus notusque senarius: Taurus draconem genuit, et taurum draco. §

sABBÄTÄRIUS, a, um, ádject. ad Sabbatum pertinens. Sidon. 1. ep. a. a med. De luxu autem illo Sabbatario narrationi me;e super$edendum est. h. e. qui in conviviis paulo largior est Sabbatis, seu diebus festis, quam profestis. • 2. Sabbatarii, orum, sunt ipsi Judæi, qui Sabbata servant. Martial. 4. 4. Quod jejunia Sabbatariorum, etc.

SABBÄTISMUS, i, m. 2. Sabbati observatio, aaßßattap, 3. Augustin. 22. Civ. D. 3o. ad fin. Iste sabbatismus evidentius apparebit, quoniam septimus invenitur. Adde Hieronym. ep. 14o, n. 8.

SABBÄTiZO, as, a. 1. Sabbatum colo, sérvo, Tertull. advers. Jud. 2. ad fin.

[ocr errors]

aic, ac $3ατον, septimus quisque dies uniuscujusque hebdomadae, apud IIebraeos, quem Ethnici Saturni diem nominaverunt : a nE; sabüth, requievit: quasi dies quietis. Nam hoc die Judæi ab omni opere feriantur, Deúm mundi architectum imitati, quein sacræ Litteræ tradunt, confecta sex diebus mundi machina, eaque exornata, septima die quievisse, idest a novis rebus creandis cessavisse. Justin. 36. 2. falso scribit, Mosen instituisse, ut Sabbatum in omne ævum jejunio sacraretur. Hanc opinionem habebant Romani : et fortasse aliquando, gliscente Judaeorum superstitione, vera fuit. Ceverum ab initio § ì. quies operum, non ciborum abstinentia, a Deo indicta est. Augustüs apud Suet. Aug. 76. Ne Judæus quidem, mi Tiberi, tam diligenter Sabbatis jejunium servat, quam ego hodie servavi. Petron. fragm. p. 686. Burm. Et non jejuna Sabbata lege premet. Senec. ep. g5. a med. Accendere aliquem lucernam Sabbatis prohibeamus, quoniam nec lumine Dii egent, et ne homines quidem delectantur fuligine. •I a. Tricesima Sabbata apud Horat. s. Sat. 9. 69. sunt primus dies cujusque mensis, seu neomenia, vel magnum Sabbatum Paschale, quod tricesimum erat, incipiendo annum a Septembri. V. Acron. ad Horat. loc. cit. • 3. Sabbata interdum sunt quæcumque Judæorum festa. Juvenal. 6. 1 58. Observant ubi festa maero pede Sabbata reges. Pers. 5. 184. recutitaque Sabbata palles. Ovid. Remed. am. 2 1 9. nec te peregrina morentur Sabbata, nec damnis Allia nata suis. T • 4. Sunt qui scribunt Sabbathum Hebraicis litteris inhaerentes: Græci nullam adspirationem admittunt. SÄBELLICUS, a, um, adject. ad Sabellos, vel Sabinos pertinens, a quibus Sabelli originem trahunt. J/irg. 3. G. 255. Ipse ruit, denā; Sabellicus exacuit sus. Plin. 1 9. 8. 41. n. 3. Sabellico generi caulium usque in admirationem crispa sunt folia, quorum crassitudo caulem ipsum extenuat: sed dulcissimi perhibentur ex omnibus. Adde CaJum. 1 o. 137. SÄBELLUS, a, um, adject. ad Sabinos pertinens. Virg. 2. G. 167. Hæc genus acre virum Marsos, pubemque Sabelle.n, etc. Id. *j. Æn. 665. Et tereti pugnant mucrone, veruque Sabello. Horat. 1. Sat. 9. 29. Sabella anus. (Sabinae mulieres sagæ, et divinæ habebantur.) íì. Epod. 1 7. 28. Sabella pectus increpare carmina. 1d. 3. Od. 6. 37. rusticorum mascula militum Proles, Sabellis docta ligonibus Versare glebas. Juvenal. 3. 1 6g. Translatus subito ad Marsos, mensamque Sabellam. h. e. parcam et oleribus instructam, qualis fuit Sabinorum victus. •I 2. Sabelli, orum, apud Plin. 3. 1 2. 1 7. sunt populi Samnii a Sabinis oriundi : et videntur esse illi, quos memorat Horat. 2. Sat. 1. 3ö. Quos vero Colum. 1 o. 137. duros Sabellos appellat , iidem sunt ac Sabini. Adde /arron. apud Serv. ad a. G. 1 6j. • 3. Est etiam cognomen R. Inscript. apud Murat. 1 6. 2. Cattia C. L. Sabella. Martial. 1 2. 43. memorat Sabellum quendam, qbscenum poetam sui temporis. SÄBiNÄ, æ, f. 1. savina, ßgc:$o, herba seu frutex duorum generum, altera tamarici similis folio, altera cupresso. quare quidam Creticam cupressum dixerunt. Seritur propagine, et avulsione. Folia ei nunquam decidunt. Hæc ex Plin. 16. 2o. 33., 1 7. 13. 2 1. et 24. 1 1. 62., ubi et ejus utilitates recenset: et præcipue quod a multis in suffitus pro ture assumitur. Hinc Virg. Cul. 4o3. Herbaque turis opes priscis imitata Sabina. Alii leg. Sabinis. Ovid. 1. Fast. 543. Tura nec Euphrates, nec miserat India costum, Nec fuerant rubri cognita fila croci. Ara dabat fumos herbis contenta Sabinis. 'Adde 4. ibid. 741. et Propert. 4. 3. 58. * SÄBiNAEUS, a, um, àdject. ad Sabinos pertinens. Est cognomen R. Inscript. apud Murat.. 1237. 1. M. Abenna Sabinæus. SÄBiNF., adverb. Sabinorum more, vel lingua. J/arr. 4. L. L. 32. sub fin. Cyprum Sabine bonum. V. CYPRIUS §. 3. * SÄBiNENSIS, e, adject, idem ac Sabinus. Inscript. apud Grut.

S ABIRIO i É; 1 o. Q. Sallustii Q. L. Salvi (uror) Sallustia Q. L, Myrrine Sa

unenses. SÄBiNI, orum, m. plur. 2. pop. Italiæ, ita dicti a Sabo filio Sanci, qui a Saturno ejectus est. Sil. 8. 42 1. læti pars Sancum voce canebant, Auctorem gentis, pars laudes ore ferebant, Sabe, tuas, qui de proprio cognomine primus Dixisti populos magna ditione Sabinos. Cato apud Serv. „f'§. Æn. 638. oriundos esse ait a Lacedæmoniis. Alias longius extendebantur, nempe ab Apennino ad Bor. usque ad Tiberim, et Anienem fl. ad Mer., ubi hodie Sabina provincia, pars orientalis Umbriæ, et aliqua pars dell' Abruzzo ulteriore. Erantque divisi in duas partes Velimo fl. Nnnc Sabina regio, la Sabina, angustioribus restringitur limitibus, scil. Tiberi fl. ad Occ., dall`Abruzzo ulteriore ad Or., Amiene ad Mer., Nare, et Velino fl. ad Bor. Festus ex /arron. scribit, Sabinos dictos quasi Sebinos, ατΖ τοῦ σε3s2$a, to$: €)soj;, quod præcipui essent in cultu ac religione Deorum. Sic Plin. 3. 1 a. 1 7. Sabini, ut quidam existimavere, a religione et Deorum cultu Sevini appellati. V. Silii loc. sura cit. Cic. Ligar. 1 1. eos vocat fortissimos, florem Italiæ, ac roÉ reipublicæ. Iidem laudati sunt ob morum gravitatem, severamque vivendi disciplinam. Hinc Liv. 1. 18. tristem ac tetricam illis disciplinam tribuit, illoque genere nullum aliud incorruptius fuisse testatur. Hinc et Martial. 1. 63. Casta, mec antiquis cedens Lævina Sabinis. et Juvenal. 1 o. 208. sanctos licet horrida inores Tradiderit domus, ac veteres imitata Sabinas. • 2. Sabini quod volunt, somniant, proverbium antiquum est, et inde manasse ait Sinnius Capito, quod quotiescumque sacrificium propter viam fieret, hominem Sabinüm ad illud adhifiere solebant. nam is promittebat se pro eis somniaturum. idemque postquam evigilasset, sacra facientibus narrabat omne íú in quiète vidisset, quod quidem esset ex sacrificii religióne. Unde veiiisse videtur in proverbium, Sabinos solitos quod vellent, somniare. Sed quia propter aviditatem bibendi quædám anus mulieres id somnium captabànt, vulgatum est illud quoque; Anus quod vult, somniat. fere enim quod vigilantes animo volvimus, id dormientibus parere solet. Hæc Festus ex lectione Scaligeri. • 3. Sabini item sunt incolæ Savii olim oppidi, nunc vici Savallò, in tractu, qui nunc }'al di Sabbio, seu /al Sabbia dicitur in agro Brixiensi âd radices Alpium. Inscript. apud Reines. cl. 6. n. 1 oo. Firmus Ingenui F. princeps Sabinorum. h. e. primarius civis illius oppidi. SÄBiNIÄNUS, â, um, adject. Sectatores, et auditores Massurii Sabini JCti Sabiniani dicti sunt. Ulp. Dig. 24. 1. 1 1. et Marcell. ibid. 4 1. 1. 1 1. Item libri ab eo conscripti. Imp. Justinian. Cod. 3. 33. 1 7. et ibid. 34. 1 4. etc. • 2. Est etiam cognomen R. Inscript. apud Grut. 1 1 1 4. 3. L. Vibius Aug. Lib. Florus fecit Vibio Sabiniano, etc. h. e. L. Vibius Florus libertus Vibiae Sabinae Augustae, filiæ L. Vibii et Matidiæ Augustæ, et Hadriani Aug. uxoris, fecit Vibio filio et liberto suo, cui Sabiniani cognomen datum fuit in honorem ejusd. Vibiae Sabinæ amborum patronæ. * SÄBiNILLUS, a, um, adject. diminut. Sabini. Est cognomen R. Inscript. apud Murat. 438. 2. Sabinillus depositus, etc. Alia apud Fabrett. p. 1 o 1. n. 233. Vettemia Sabinilla. SÄBiNUS, a, um, adject. ad Sabinos, eornmque regionem pertimens. Varr. 4. L. L. 32. circa med. Sabino bello, quod fuit Rontilo et Tatio. et ibid. 1 o. Sabina lingua. et 5. ibid. 7. fana. Martial. 9. 55. silva. et 4. 4. fæx. h. e. olei Sabini, quod ibi abunde prove

1 iiit (unde bacciferun Sabinum Sil. 3. 596.), sed graveolens. Cato

R. R. jo. Sabina herba. V. SABINA. • 2. Est etiam cognomen R., ut M. Junius Sabinus in Inscript. Patavina apud Fabrett. p. 485. n. 16o., et Q. Mustia Sabina in alia itidem Patavina, quam vide in QUINTUS §. 2. Hinc etiam Sabina Augusta uxor Hadriani Aug., quæ, ut probat B. Borghesius in Giorn. Arcad. T. 42. p. , Qo., fuit ex gente Vibia. •| 3. De Massurio Sabino. V. MASSURIÜS §. 1. • I £ A. Sabinus poeta Latinus, cujus nomine tres inscribuntur epistolae elegiaco carmine, tribus Ovidii epistolis respondentes, Penelopes, Phyllidis, et CEnones; creditur est quibusdam auctor aliquarum. etiam ex ipsis Ovidii Heroidib. Ab aliis ne illarum qnidem trium auctor putatur. Ejus meminit Ovidius, ut æqualis, 2. Amor. 18. 27. * SÄBIS, is, m. 3. Sabaeorum Deus, cujus meminit Plin. 1 2. 14. 32. • 2. Item fluvius Belgii, qui nunc Sambra ; ejus mentio est apud Cæs. 2. B. G. 16. et §. * SAB0RENSIS, e, adject. ad Saboram pertinens, Hispaniæ læticae oppidum, nunc Malaga Cannete. Inscript. apud Grut. 164. 1. Imp. Cæs. Vespasianus Aug. S. D.(salutem dicit) II1I viris et decurionibus Saborensibus. * SÄBRIO, onis, m. 3. diminut. sabri, id est scabri. V. Ducangii Glossar. med. et inf. Latin. in V. Saber. Inscript. apud Oderic. Syllog. p. 228. n. 79. L. Valerius Capitolinus fecit L. Valerio Sa

[ocr errors]
« НазадПродовжити »