Зображення сторінки
PDF

66o VINCTIO

Agesil. 4. a med. Quos omnes gravi proelio vieit. Ter. Adelph. 4. a. 27. Miseram mulierem, et me servulum, qui referire non audebam', vicit. Sallust. fragm. apud IVon. 12. 5o. eaetr. Validam urBem multos dies restantem pugnando vicit. espugnò. et Lucan. 9. 644. Amphitryoniades vidit, cum vinceret, Hydram. Id. 1. 145. et 366. vincere É. Justin. 41. 1. a med. bella longinqua. Liv. 37. 53. aliquem in certamine. Senec. Phoeniss. 491. Id béllum gerere cupitis, in quo est optimum vinci. Plin. 1 o. 65. 83. et Enn. apud Cic. Senect. 5. Equus vicit Olympia. _ •I 2. Item quocumque modo, cuicumque superiorem esse. Cic. 3. Catil. 12. Mihi vivendum est cum illis, quos vici ac subegi. Id. Parad. 4. 1. Sapientis animus, virtutibus omnibus septus, vincetur et expugnabitur ? Senec. Oetav. 22 1. Graves dolores vincere. Plaut. Trin. a. 2. 2g. Si animum vicisti, potius quam animus te, est quod gaudeas. h. e. cupiditates coercuisti. Justin. 9. 8. Iram dissimulare, plerumque etiam vincere. Cic. 6. }'err. 5o. eaetr. Qui indignitate servos, temeritate fugitivos, scelere barbaros, crudelitate hostes vicerit. Id. 1. Orat. '; ad fin. Wincere ceteros eloquentia. IVep. Alcib. 1 1. omnes parsimonia. et Eumen. 1. omnes cura, vigilantia, patientia, calliditate, et celeritate ingenii. Cic. Dejot. 4. sub fin. superiores gloria. Id. 1. O[jic. 2o. circa med. Non est consentaneum, qui invictum se a labore præstiterit, vinci a voluptate. Hirt. 8. B. G. 4 1. Labore atque operibus locorum vincere difficultates. Ovid. 1. Trist. 1 o. 5. cursu aliquem. Propert. 1. §. 5. Non me Chaoniæ vincant in amore columbæ Dicere, quos juvenes quæque puella domet. h. e. dicendo superent. •| 3. De ludentibus. Vet. Poeta apud Suet. Aug. 7o. ertr. Aiiquamdo ut vincat, ludit assidue aleam. August. in epist. apnd Suet. Aug. 7 1. Ego perdidi XX. millia nummum : si quas manus, remisi cuique, exegissem, vicissem vel L. millia. •| 4. Vincere sponsione, et sponsionem, guadagnar la scommessa. Cic. Quint. 27. Numquid est causæ, quin ego sponsione vicerim? Id. Caecin. 31. sub fin, Ostendo eum vincere sponsionem, si, etc. Alii leg. sponsione. ° 5. De litigantibus, qui in judicio causam obtiuent. Ter. Phorm. 1. 2. 85. Cum tu horum nihil refelles, vincam scilicet. et ibid. 85. Factum est : ventum est. vincimur. Cic. Rosc. com. 18. Vincere judicio. Ovid. 16. Heroid. 75. Vincere erant o*nnes dignæ ; judexque verebar, Non omnes causam vincere posse suam. Horat. 1. Sat. 2. 134. Deprendi miserum est. Fabio vel judice vincam. •| 6. De eo, qui voti compos factus est. Propert. 1. 8. 28. rumpantur iniqui. Vicimus. assiduas mon tulit illa preces. Ovid. 6. Met. 3 13. Vicimus, exclamat. mecum mea vota fefuntur. Adde 3. Trist. 9. 23. et Cic. 14. Att. 2o. a med. • 7. In senatu vincere dicitur sententia, in quam omnes, vel pars major cunt : item is, qui pro ea verba fecit, Liv. 2. 4. Cum in senatu vicisset sententia, quæ censebat reddenda bona. Sallust. Jug. 1 9. Vicit tamen in senatu pars illa, qui vero pretium aut gratiam antefevebant. Liv. 2. 3o. Sed factione respectuque privatorum, quæ semper offecere publicis consiliis, Appius vicit. W 8. Item quicumque verbis quippiam probat, permovet, persuadet, evincit, convincere, provare ad evidenza, far vedere. Cic. Cluent. 44. circa zned. Vince deinde, bonum virum fuisse Oppianicum, hominem intcgrum, etc. et ibid. 23. sub fin. Si doceo, corruptum illud esse judicium non ab Avito, vinco ab Oppianico. Matius ad Cic. 1 1. Fam. 28. Perinde ag si jam vicerint, obitum ejus reipublicæ fuisse utilem. et a med. Id me cupere', dicendo vincere iion possum. Plaut. Amph. 1. 1. 277. Vincon' argumentis te non esse Sosiana ? Horat. a. Sat. 3. 225. Vincet enim stultos ratio insanire nepotes. Plaut. Most. 1. 2. 1 2. Profecto ita esse, ut prædico, vero vincam, •I g. Sequente ut et conjunctivo. Plaut. Mil. a. 2. 3 1. Ut eum, qui hic se vidit, vero vincat, ut ne viderit. Horat. 1. Sat. 3. 1 1 5. Nec vincet ratio hoc, tantundem ut peccet, idemque Qui, etc. Id. Epod. 1 7. 27. Ergo negatum vincor ut credam miser, Sabella pectus increpare carmina. sono convintv e costretto a credere quel che negai, che, etc. •| 1 o. Vincere aliquid verbis est etiam æquare dicendo, explicare, exprimere. Virg. 3. G. 289. Nec sum animi dubius, verbis ea vincere magnum Quam sit, et angustis hunc addere rebus honorem. •I 1 1. /incere opinionem, erspectationem, dicitur, qui plus præstat, quam putabatur, sperabatur. Cic. 4. Acad. 1. Opinionem vicit omnium, quæ de virtute ejus erat. Id. 7. Verr. 5. Exspectate facinus quam vultis improbum, vincam tamen exspectationem omnium. T •I 1 2. Vince , viceris, formulæ iratj, et cum stomacho concedentis. Ter. Andr. 5. 3. 1 9. Quid, mi pater? quasi tu hujus indigeas patris. Domus, uxor, liberi inventi, invito patre : adducti qui illam civem hinc dicant. viceris. Ubi Donat. Verbum est ejus, qui vix sibi extorquet, ut abjiciat curam. et proprium patribus, ac familiare iratis. Caes. 5. B. G. 3o. Vincite, si ita vultis. Suet. Caes. 1. sub fin. vincerent, ac sibi haberent, dummodo scirent, etc. ^ 13. Dé iis, quæ diu durant, et tempo

V IN CUI, ATU S

ris injurias veluti superant. Virg. 2. G. 297. de æsculo; immota manet, multosque nepotes Multa virum volvens durando sæcula vincit. Id. * 1. 2En. 1δο. contra ego vivendo vici mea fata, superstes Ra:tacem at genitor. • 1 4. Pro ascendere, superare, sormontare. Martial. 5. 32. Alta Süburani vincer'a est seinita clivi. Claudian. 111. :ons. Honor. 46. ascensu vincere montes. Virg. 2. G. 1 23. ubi aera vincere summum Arboris haud ullæ jactu potuere sagittæ. M 1 5. Et domare igni, mollire, coquere, aut concoquere, cuocere, o digerire. Id. 3. ibid. 559. nec viscera quisquam ( cgrrupta morbo) Aut undis adolere poîest, aut vincere flamma. Plin. 1 1, 53. 1 1 8. Pervigilio præcipue vincuntur cibi. % 16. De rebus inánimis. }/.rg. 1. Æn. 73 1. noctem flammis funalia vincunt. Id. . Æn. g2. ne naves turbine venti Vincantur. Ovid. 4. Met. m 78. non illud opus (rete æreum a Vulcano factum) tenuissima vincant Staminâ, non summo quæ pendet aranea tigno. ld. 3. Amor. 6. 42. Vincere gurgitibus 'í' Sil. 6. 39o. campum turba vincente, propinqui Impleotur colles. h. e. eum majqr turba esset, quam campi spatium. Plin. 1 g. 1. 2. n. 2. Hi casses (linei) vel ferri aciem vincunt, Id. 3 1. 6. 24. Si plus quam sextarius salus in quatuor aquæ sextarios mergatur, vinci aquam, salemque non liquari. q| 1 7. Particip. /incens §. 16. Victurus §. i., pro quo vinciturus habet, non imitandus, Petron. fragm. Tragur. 45. Burm. ad fin. Scias, plenis velis vinciturum. et Jul. /aler. res gest. Aler. M.(edente A. Maio) 1. 3. ad fin. Perfacile multos eum populos vinciturum. /incendus §. 1 4. VINCTIO, onis, f. 3. ligamento, δ$at:, actus vinciendi, ligatio, vinctura. Dubiæ lectionis sunt quæ afleruntur ex /arr. 4. L. L. 1 o. et Cic. 1. Tusc. 2g. et Amic. 7., aliis junctionem, aut conjunctionem substituentibus. Tertull. Car. Chr. 4. Infans pannis dirigitur, vinctionibus formatur. Arnob. 2. p. 87. Quando animæ corporibus alligatæ ? quis auctor vinctionis istius? et 6. p. 2o3. Vinctionis vi colligati. et ibid. Vinctiones plumbeæ. impiombature. Coel. Aurel. 3. Acut. 1 7. Vinctiones atque tormenta cfficere. VINCTOR, oris, m. 3. chi lega, qui ligat. Arnob. 6. p. 1 99. Cum Phidias Jovem, quem fecerat, sciret, aurum fuisse, lapides atque ossa informia, seque horum omnium congregatorem, atque vinctorem. VINCTÜRÄ, ae, f. 1. legatura, legaccio, δεσις, δsagó;, ligamentum. Cels. 8. 1 o. n. 1. a med. Ea vinctura talis esse debet, ut primo die nihil offenderit, non tamen laxa visa sit; secundo laxior; tertio jam paene resoluta. Plin. 16. 37. 68. Salices pariunt virgas sequacis ad vincturas lentitiæ. •| 2. Cels. 7. 2o. de vinctura agit, qua succurritur intestino in scrotum lapso laborantibus, allacciatura. VINCTUS, a, um, particip. a vincio: legato, δετός, ligatus. Cie. vertens carmina Sophoclis, a. Tusc. 1 o. aspicite religatum asperis Vinctumque saxis. Caes. 1. B. G. 53. Cum trinis catenis vinctus traheretur. Plaut. Truc. 4. 3. 65. Reus solutus causam dicit: testes vinctos attines. Ovid. 5. Trist. 1 o. 61. Pars agitur vinctis post tergum capta lacertis. Id. 7. Met. 429. Boves vincti cornua vittis. Ter. Eun. 2. 3. 2 1. Haud similis virgo est virginum nostrarum, quas matres student demissis humeris esse, vincto pectore, ut graciles sient. strette in busto. et Andr. 5. 2. 24. et Plaut. Bacch. 4. 4. 93. et 98. Asservare aliquem vinctum domi. h. e. in vinculis retinere. Sallust. Catil. 58. Camera lapideis fornicibus vincta. Ovid. 2. Pont. a. 96. undaque vincta gelu . Propert. 4. 3. 52. sacerdos Puniceo canas stamine vincta comas. ^ 2. De captivis, et servis, qui in vinculis haberi solent, ne fugiant.. Plin. §. ep. 19. a med. Nec ipse usquam vinctos habeo, nec ibi quisquam. h. e. servos in compedibus ad colendos agros. Tibull. 2. 6. 23. Spes etiam valida solatur compede vinctum. •| 3. Translate. Cic. Har. resp. 1 1. Cum ille servorum et ludiorum multitudini senatum populumque B. vinctum ipso consessu, et constrictum spectaculis, atque impeditum turba et augustiis tradidisset. Id. 6. J'err. 42. Ut cujus ad statuam Siculi, te prætore, alligabantur, ejus religioni te eundem vinctum adstrictumque dedamus. Ovid. 1 1. Met. 238. somno vincta jacebas. Id. 2o. Heroid. 2 1 2. Esse tuam vinctam numine teste fidem. Id. 5. Trist. g. 3 1. Sic mea lege data vincta atque inclusa Thalia, etc. h. e. mea Musa impedita, adstricta, coercita. Tibull. 1. 1. 35. Me retinent vinctum fórmosæ vincla puellæ. Plaut. Trin. 3. 2. 32. Vi Veneris vinctus, otio captus in fraudem incidi. VINCTUS, us, m. 4. vinctura. In sexto casu sing. habet I'arr. 1. R. R. 8. V. CESTUS §. 1. VINCÜLÄTUS, a, um, particip. ab inusit. vinculo, vinculis constrictus, yinctus. Capell. i. p. 2i. Huic (}'eneri) rosis decussativa vinculatis sertata contextio. h. e. redimiculum ; quam vocem vide suo loco in •§. 1. ad fin, Cæl. Aurel. 4. Tard. 8. Lumbrici mutue amplexu vinculati,

W IN CULUM .

VINCÜLUM, et per syncop. Winclum, i, m. 2. legame, vincolo, 35a#65, quidquid cönneétit, ét adstringit, ligamen) nodüs : a vin. cio. Cic. 1. Orat. 52. ad fin. Etiam si corpora capta sint armis, aut constricta vinculis. Colum. 4. 29. a med. Vinculi genus ad insitionem non unum est : alii viminibus obstringunt; nonnulli cir

cumdant libro fissuram; plurimi ligant junco. Propert. 3. 5. 24.

Omnia detrito vincula funè cadunt. Yirg. 1. Æn. 1 %6. viro manieas atque arcta levari Vincla jubet Priămus. Id. 5. ibid. 5 1 o. nodg$ et vincula rupit. Id. 1. ibid. 172. hic fessas non vincula naves Flla tenent. et â. ibid. 236. stuppea vincula collo (equi) Intendunt. Id. 6. Ecl. 19. Injicere viiiöula. et ibid. 23. necteré. Id. 4. G. 399. tendere. Propert. 2. 22. 6. parare alicui. Senec. Med. 463. Vincuiis onerare manus. Ovid. 3. Fast. 2g3. Adhibere vincula captis. Id. 8. Met. 352. adimere canibus. ét Tibull. 4. 3. 14. Et demam celeri ferrea vincla cani. h. e. collare, copulam. Id. a. 1. 28. Chio solvite vincla cado. Id. 1. 7. 44. Vincla pedum. h. e. compedes. Sic Lucan. 2. 72. vincula ferri Exedere $enem, longusque in carcere pædor. Ovid. 1 o. Met. 381. Aptare pallenti vincula collo. un laccio. et 2. Fast. 52 1. tunicarumî vincia relaxat. Id. 9. Met. 77. summo digitorum vincula collo Injicit. angebar, ceu guttura forcipe pressus. Id. 8. ibid. 2 26. Moilit odoratas, pennarum vincula, ceras. Id. 4. Trist. 7. 7. Chartæ vincula demere. aprir una lettera. Claudebatur enim epistola cera et lino. Sic 3. Pont. 7. 5. Nostra quid apportet, jam nostis, epistola, quamvis Charta sit a vinclis non labefacta suis Nep. Pausan. 4. Wincula epistolæ laxare. °|| 2. De tegmine capitis, ut diademate, pileolo, calvatica, corona, etc., his enim vinciuntur capilli. Senec. Thyest. 544. Imposita capiti vincla venerando gere. Id. Med. jo. Prêcinges roseo temP9ra vincul9. et ibid. 732. more gentis vinculo solvens comam. °].3. De calceo, socco, solea, etc. quibus constringuntur pedes. £irg. 8. Æn. 458. Et Tyrrhena pedum circumdat vincula plantis. 2Tibull. 1. 6. 3o. Vinclaqüe de niveo detrahit ipse pede. Ovid. 5. JFast. 432. Surgit : habent g-mini vincula nuila pedes. Adde 1. ibid. 4 1 o., 2. ibid. 324. et 3. ibid. 823. et 3. Amor. 1. 14. et 3. Art. am. 272. et 3. Met. 168. •I 4. Sæpe de iis dicitur, quibus noxii constringuntur in carcere, et de ipso carcere, ceppi, prigione, Cic. 5. Verr. 24. Mitto vincla, mitto carcerem, mitto verbera, mitto eecures. Id. 4. Catil. 5. ad fin. Æternis tenebris vinculisque mandare aliquem. Cæs. 4. B. G. 27. Conjicere in vincula. Cic. 6. }'err. m o. sub fin. Quem obtorta gula de convivio in vincula atque in temebras abripi jussit. Liv. 3. g. Ducere in vincula. Vep. Pausan, 2. Hos clam Xerxi remisit, simulans ex vinculis publicis efTugisse. 0æs. 1. B. G. 4. Ex vinculis causam dicere. Cic. 4. Catil. 4. a med. Rumpere vincula. Id. 3. Leg. 3. Magistratus noxium civem multa, vinculis, verbcribusque coerceto. et moae. Vincula sonuiuim servanto. Liv. 6. 16. Hæc ÄÄ. qua Gallos fudi a delubris vestris, jam in vinculis et catenis erit ? QI 5. Translate elegantes habet usus. Cic. Somn. Scip. 3. Qui ex córporum vinculis, tanquam e carcere evolaverunt. Liv. i o. 13. in fiii. Plerisque dies dicta ab ædilibus, quia plus, quam quod lege finitum erat, agri possiderent : vinculumque ingéns imimodicè cupiditatis injectum est. Id. 8. 28. ad fin. [Ingens vinculum fidei. et 1 o. 41. His vinculis fugæ obstricti £tabant, civem magis, quam hostem timentes. Cic. Caecin. 25. Qui jus civile contemnendum putat, is vincula revellit non modo judiciorum, sed etiam utilitatis, vitaeque communis. Id. 3. Qffic. 31. Nullum vinculum ad adstringendam fidem jurejurando majores aretius esse voluerunt. Id. 2. Fin. 33. Beneficium et gratia sunt yincula concordiae. Id. Planc. 1 1. Qui est cum illo maximis vinculis et propinquitatis et affinitatis conjunctus. /irg. 7. Æn. 2o3. Saturni gentem haud vinclo, nec legibus æquam. Lucan. 5. 288. nec fas, nec vincula juris Hoc auderé vetant. Virg. 4. Æn. 16. Ne cui me vinclo vellem sociare jugali. Propert. 3. 13. 9. nec femina post te Ulla dedit collo dulcia vincla meo. h. e, amplexata me cst. Horat. 1. Ep. 7. 6j. Excusare laborem et mercenaria vincla. l'impegno mercenafio. • 6. Non soli poetae syncope utuntur. Cato R. 18. 41. Medias vites'vinclis in terram defigito. Cic. 6. Att. 2. Dixerim, me yel plurima vincla tecum summæ conjunctionis optare, etsi sunt amori§ arctissima. Ita Petr. Victor., Aldus, et /erburg. gdidere, alii vincula. Adde 5. Verr. 24. et Liy. 2. 29, 4. 57. et ali

bi in plurim. Mss. · VINDÉLICI, orum, m. plur. 2. populi olim Inalpini proximi £ermaniæ, ubi nunc la Baviera, e parte dell' dustria. Nomen habere dicuntur a Vinda seu Vindofie et Lico fluviis. V. LICUS. Plin. 3. 2o. 24. Noricis contermini Rhaeti et Vindelici, omnes in multas civitates divisi. Id. referens inscriptionem e tropæo Alpium ibid. paulo post. Windelicorum gentes quatuor. Adde Horat. 4. Od. 4. 18. et ibid. 1 4. 8. et Flor. 4. 1 2. •I a. Est ibi urbs nobilis 4ugusta Windelicorum, nunc Auspurg, Italice Augusta, ad Ijicum

*

[ocr errors]

• fluvium, quae in Inscript. apud Grut. 548. 6. et in Ser. Rufi Bre

viar. dicitur Aug. Windelicum. •I 3. Adjective. Martial. g. 85. Me tibi Windelicis raptum narrabat in oris. Claudian. B. Gei. 365. Vindelici saltus. et };; 415. Vindelica spolia. VINDÉLICIÄ, æ, f. 1. regio Vindelicorum. Inscript. apud Maff. Mus. /er. 1 13. 2. C. Caicilio Cisiaco Proleg. provinciæ Raitiai,Tet. Vindelic. et Vallis Poenim., etc. Seae. Rufus Breviar. 8. Limes inter' Romanos ac barbaros ab Augusto per Vindeliciam, per Noricum, Pannoniam ac Moesiam est constitutus. VINDÉMIÄ, æ, f. 1. vendemmia, τρυγητας, collectio uvarum : a vino demendo. Varr. 4. L. L. 4. ad fin. Vindemia, quod est vini demia, vel vitis demia. Id. 1. R. R. 54. In vinetis uva cum erit matura, vindemiam ita fieri oportet. Plin. 9. ep. 2o. Ipse cum maxime vindemias graciles quidem, uberiores tamen, quam exspectaveram, colligo. •I 2. Nonnunquam vindemiæ plur. num. pro ipso vindemiæ tempore usurpantur, ut etiam Itali le vendemmie nunc dicunt. M. Aurel. ad Front. 5. ad M. Cæs. 23. Vindemuias lætas quam firmissimo corpore agere te, mi magistre, opto. Id. ibid. 47. Vindemiarum autem gratiam nunc demum integram sentiam, cum tua valetudo placatior esse nobis coeperit. 3. Item vindemia accipitur pro ipsis uvis. }'irg. 2. G. 89. Non eadem arboribus pendet vindemia nostris. Id. íidíôáì.ììáôïí, apricis coquitur vindemia saxis. •| 4. Transfertur et ad aliarum rerum collectionem, raccolta. Plin. 15. 1. 2. Olearum vindemia. Id. 1 1. 14. 1 4. (et Colum. 9. 15.) mellis. Id. 1 2. 1 4. 32. turis. VINDÉMIÄLIS, e, adject. ad vindemiam pertinens, ut Vindemiales fructus, Macrob. 7. Saturn. 7. a med. escæ, Inscript. apud Murat, 867. 8. quam V. in ROSALIS §. 1. feriæ, Augustin. 9. Confess. 2. VINDEMIÂTOR, oris, m. 3. vendemmiatore, tgvymtîa, qüi vindemiam peragit. Varro 4. L. L. 18. Vindemiator, vel quod vinum legere dicitur, vel quod de vite id demit. Horat. 1. Sat. 7. 3o. durus Windemiator, et invictus, eui sæpe viator Cessisset, etc. Ubi ia er synaeresim in unam syllabam contrahuntnr, quia secunda syllaba onga est. •| 2. /indemiator quoque est signüm caeleste. Hic fuit Ampelus puer, filius Satyri et Nymphæ, natus in Ismaro monte Thraciæ, apud Hebrum fl. et Maroneam urbem, Baccho carissimus, cui Bacchus vitem tradidit. Cum uvas colligeret, ex ulmo decidit. Exstinctum Bacchus in cælum transtulit. Ita narrat Ovid. 3. I'ast. a v. 4o7. A'μπελος Græce vitis est. De ejus ortu alii alia di

[ocr errors]

dum Colum. 1 1. 2. n. 24. apparet VI. Nonas Mart., at n. 58. dicitur e::oriri VII. vel VI. Cal. Septemb. : secundum Plinium 18. 3 1. 74. exit XI. Calend. Sept., sed Ægypto Nonis. V. PROVINDEMIATOR. VINDÉMIÄTÖRÍUS, a, um, adject. τρυγητικός, ad vindemiam pertinens. }'arr. 3. R. R. 2. ante med. Nihilo magis ibi se vidisse torcula vasa vindemiatoria, aut serias olearias, aut trapetas. Ursino videtur vindemniatoria insiticium. VINDÉMIO, as, a. 1. vendemmiare, τρυγα*», uvas colligo. Plin. 14. a. 4. n. 4. Vindemiare uvas. Colum. i 2. 53. vinum. }j 18. 3 1. sub fin. Sed jam et Calendis Januarii, defectu vasorum, vindemiantes vili. . VINDÉMIÜLÄ, ae, f. 1. parva vindemia; et translate dicitur de fructu studiorum. Cic. 1. Att. 1 o. a med. £go omnes meas vindemiolas eo reservo, ut illud subsidium senectuti parem. VINDEMITOR, oris, m. 3. idem ac vindemiator. Qvid. 3. Fast. 4o5. Bootes Mergetur, visus effugietque tuos. At non effagiet Windemitor. Senec. Apocoloc. post init. jussoque senescere Baccho, Carpebat raras serus vindemitor uvas. Plin. 18.3 1. 74. Stella, quæ Vindenuitor appellatur, exoriri mane incipit, yindemiæ maturitatem promittens. V. VINDEMIATOR §. 2. * VINDÉMITUS, a, um, particip. ab inusit. vindemo pro vindemio, ut et vindemitor. Est cognomen R. Inscript. apud Grut. 1 145. 3. Ser. Cornelius Vindemitus. VINDÉNÄTES. V. vINDINATEs. VINDEX, icis, comm. gem. 3. vendicatore, τιμωρός, ἐκδικος, ultor, vel ultrix injuriæ : a vindico. Cic. 5. Fam. 6. Sed partim odio — inducti me excludunt, et aperte vindicem conjurationis oderunt. Id. 3. Vat. D. 18. a med. Fiiriæ Deæ sunt, speculatrices, credo, et vindices facinorum et sceleris. Stat. 1. Theb. 8o. Tu saltem (Tigiphone) debita vindex Huc ades, et totos in poenam ordire nepotes. Cic. 2. Agr. 9. eaetr. Timebat, ne, si agi? lex esset, illum sibi collegam adscriberetis, custodem ac vindicem cupiditatum. h. e. punitorem avaritiae. Oyid. 1. Met. 23o. vindice flamma In domino dignos everti tecta Penates. et 5. ibid. 237. vindex ultorque parentis. Albinov. 1. 185. Jura silent, nutaeque tacent sine vindice leges. h. e. sine eo, qui violantes puniat. $. a. Accipitur item, pro

[ocr errors]

652 v IN DICATI O

ipsum vindieem aeris alieni, ære non Corinthio, sed hoc cirenmforaneo obruerunt. h. e. defensorem, et servatorem creditorum adversus catilinam, et alios conjuratos, qui æs alienum solvi nolehant. Id. 3. Leg. 17. Habeat sane populus tabellam quasi vindicem libertatis. jìràt. Art.IP. ι g 1. Nec Deus intersit (in fabula), nisi dignus vindice nodus Inciderit. h. e. solutore, et quasi liberatore rei adeo involutæ, ut ope humana bonus exitus inveniri non possit. • 5. Et pro custode. Justin. 17. 2. in fin. Pyrrhus, filia Plolemaei in matrimonium accepta, vindicem eum regni reliquit, ne abducta in Italiam juventute, praedam hostibus regnum relinueret. Senec. Hippol. 261. Castitatis vindicem armemus manum. §. 4. Vinder speciatim appellatus est, qui, cum cuipiam esset injécta manus, üt ad prætorem, judicemve duceretur, eum liberaÐat. Fest. Vindex ab eo, quod vindicat, quo minus is, qui prensus est, ab aliquo teneatur. In Leg. XII. Tab. apud Gell. i6. i o. Assiduo vindex a$siduus esto : proletario cui cui volet, vindex esto. h. e. homini assiduo, sive locupleti solum locupletem fieri posse vindicem, seu sponsorem; at proletario, ac mullius classis homini, quisqnis velit, hoc est non locupletem tantum, utpote meliorem, sed etiam proletarium tanquam parem. Hæc interpretati9 colligitur ex Festo in voce Adsiduus, et Gell. loc. cit. • 5. /inder terræ vocatur Hercules ab Ovid. g. Met. 241., quia illam purgavit a mgnstris. • 6. /indeæ honorum dicitur a Plauto is, qui aliorum homores contaminat, violat, ac tollit. hæc autcm locutio ducta est ab iis qui aliquid vindicant, et suum asserunt, proindeque alteri auferuint, Trin. 3. 2. 16. Ita ne tandem majores famam tradiderunt tibi tui, ut virtute eorum anteparta per flagitium perderes; atque honori posterorum tuorum vindex út fieres? • 7. Adjective. Ovid. g. Heroid. 13. vindicibus pacatus viribus orbis. Catull. 64. 1 92. facta mulctantes vindice poena Eumenides. • 8. Fuit Vindeae nom. propr. cujusdam servi Romani (qui et Windicius), qui cum detexísset conjürationem quorundam nobilium adolescentum de recipiendis in Urbem Tarquiniis jam a Bruto expulsis; libertatem in præmium civitatemque Romanam consecutus est. Ex eo ortum quidam putant, ut servi, qui in libertatem a praetore asserebantur, virga eofum capitibiis a liétore imposita et circumacta, vindicta liherati dicerentür. V. VINDICTA §. 2. et Liv. 2. 4. et 5. Hnc certe allusit Claudian. 1/. cons. Honor. 6 1 2. Te fastos ineunte quater solemnia ludit omina libertas. deductum Vindice morem Lex celebrat, famulusque jugo laxatus herili Ducitur, et grato remeat securior ictu. Tristis conditio, pulsata fronte, recedit. vINDICÄtio, onis, f. 3. vendetta, £x3ix ma:;, actus vindicandi. Cic. a. Invent. 22. Vindicatio est, per quam vim et contumeliam, defendendo, aut ulciscendo, propulsamus a nobis , et a nostris; qui nobis esse cari debent: et per `quam peccata punimus. e! ibid. 53. sub fin. Vindicatio est, per quàm vis et injuria, et omnino omne, quod obfuturum est, defendendo, aut nlciscendo propulsa1ur. ' j a. Est etiam apud JCtos assertio alicujus rei , et probatio, qua osíenditur, rem iîlam esse ejus, a quo asseritur, Pretesa gu qualche cosa. Ulp. Dig. 44. 7. 24. Actionum duo sunt genera, in fein, quæ dicitur' vindicatio; et in personam, quæ condictio appellatür. Trajan. ad Plin. 1 o. ep. 88. Qui intestatorum civium suo*um concessam vindicationem bonorum affirmant. l' appropriarsi. AHuc pertinet in Dig. 6. tit. 1. qui de rei vindicatione inscribitur. •I 3. Hinc translatè est nsurpaiio. Apul. Herb. præf. Dicimus, medicorum omnes ferme vindicationes potius esse, quaum curas: hos etiam homines inertia plerumque et imperitia enixos, certe lucripetas veros nuncupari, qui etiam a mórtuis mercedem expetunt per occasionem. V. VINDiCO §. 4. \ - vINDIcâTUS, a, um, particip. a vindico : vendicato, punito, punitus. Cic. 5. Verr. 84. ÉÉÉ, facinus nemini lege concesEum, sed fortasse adhuc in nullo etiam vindicatum • Id. 3.9//ic; a 5. bolus malus etiam legibus erat vindicatus. Senec. Hippol. » 187. vindicatus torus. scil. punito adultero. $. 2. Item, a$$ereus,'liberatus, defensus. Vellej. a. 12o. a med. Vivi ab eo vindigaei. ét ibid. 73. eaetr. vindicatum armis mare. et ibid. 126. sub fin. vindicatæ áb injuriis magistratuum provinciæ. Plin. 4. ep. 9. Tan•dem absolutus vindicatusque est. Cürt. 3. 1 a. a med. Libertatis in admonendo eo non alius'jus habebat: quod tamen ita usurpabat, ut magis a rege permissum, quam vindicatum ab eo videretur. h. w. assúmptum, adscitum, sibique attributum. viNplctae, arum, f. plur. i. £\su$egtöast<, sunt sententiæ, sive :ri£:; séu adjudicationes, quæ a`prætore fiunt de re aliqua, e qua controversiâ est. nam lis vindiciarum ea dicitur, qua cQnuroversæ rei possessionem petimus, non quidem justam et absolua, sed fidúciariam et veluti depositariàm rei, et fructibus redendis obnoxiam, dum lis de re ipsa, aut de possessione ejus dis•uatur. Mam cum de re aliqua iàter duos aút plures apud præ

VINDICO

torem controversia est, et incertum est, uter litigatorum, pendente lite, rei controversæ possessor esse debeat, uterque a prætoro vindicias postulat, h. e. ejus rei possessionem. Dat autem judex, cui æquuim esse videatur. Ille cui dederit, satisdat adversario suo, se nihil in re, de qua lis est, deterius facturum: adversarius vero pollicetur certam pecuniam, aut æstimationem, quam amittat, ni$i ea res, de qua contendit, sua sit. Ita Ascon. ad illud Cic. 3. Perr. 45. Aut prædes litis vindiciarum cum satis accepisset, sponsionem faceret'. Alii leg. pro præde. Id. Mil. 27. circa med. Qui non calumnia litium, nön injustis vindiciis, ac sacramentis alienos fundos, sed castris, exercitu, signis inferendis petebat. M 2. /indiciæ secundum libertatem dicuntur, quæ sunt a servitute in libertatem. vindiciæ secundum servitutem, quæ sunt a libertate in servitutem. Unde prætor dicitur decernere vindicias secundum libertatem, quando aliquem in libertatem asserit : idem dicitur dare vindicias secundum servitutem, quando pronuntiat, eum servi loco habendum, donec dicta causa, de statu constiterit. Igitur utræj'; vindiciæ proprie dantur, pendente lite. Liv. 3. 44. Neque ceeret secundùm libertatem po$tulantibus vindicias. et infra. Lege ab ipso lata vindicias det secundum libertatem. et ibid. 47. Decresse vindicias secundum servitutem. Id. ibid. 57. Proinde ut ille iterum ac s;epius provocet, sic se iterum ac sæpius judieem illi ferre, ni (Appius) vindicias ab libertate in servitutem dederit. h. e. a libertate in servitutem duci decreverit. • 3. }'.ndicias dicere, est vindicias pronuntiare de re aliqua controversa. Id. ibid. 56. de eodem Appio. Vox una vindex libertatis ex eo missa ore, quo vindiciæ nuper ab libertate dictæ erant. Cato apud Fest. Praetores secundum populum vindicias dicunt. • 4. /indicias ferre, est sententia decretoque obtinere rem. Dicebat enim vindicias judex, ferebat vindicia§, qui rem obtinebat. Lex XII. Tab. apud Festum. Si vindiciam falsam tulit rei, sive litis. Ubi notandus singularis numeri usus, qui invenitur etiam apud Gell. ao. 1 o. et Ser. Sulpic. apud Festum. • 5. Olim ipsæ quoque res, quarum possessio per vindicias petitur, vindiciae dicebantur, ut habet Ser. Sulpie. ibid. Hinc vindiciæ etiam appellabantur glebæ, quæ ex fundo sumptæ in jus afïerebantur, ut in iis, velut in ipso fundo, vindicias praetor daret. Cincius iùid. • 6. Gell. loc. cit. exponens illud Ennii, Non ex jure manum consertum, etc. hæc habet: Vindicia, id est correptio inanus in re, atque in loco praesenti, apud prætorem ex duodecim Tabulis fiebat: in quibus ita scriptum est: Si qui in jure manum conserunt, etc. * VINDICIUM, ii, n. 2. defensio ab injuria, oppressi tutatio. Inscript. apud /isc. Mus. Pio-Clem. T. 1. p. 33. ed. Mediol. Postumio Juliano C. M. V. (h. e. clarissimæ memoriæ viro) dignissimo patrono, cujus omnes requisivimus defensionem et vindicium, statuam erigendam crnsuimus. Haec Inscriptio pertinet ad ann. a Chr. n. CCCLXXXVI. Gloss. Philoae. Exóx,z:;, defensio, vindi*cuum. VINDICO, as, a. 1. castigare, punire, éxàvx§o, τιμωρέeo, ulciscor, ptunio; item defendo, mihi assúmo, etc. Geminani hànc notionem Diomed. affert 1. p. 361. Putsch. Hoc verbum non pro defendo veteres dicebant, sed pro animadverto, et punio, ut Sallustius (Jug. 36.) Nisi vindicatum fuerit in noxios. et in Catilina (ibid. 9.) Vindicatum in eos, qui contra imperium pugnaverant. ' • 2. Multi duo verba distinguunt, vindicù, et vendico, et origine differre volunt. Nam, ut judico Varroni 5. L. L. 7. est a jus et dico, ita vindico esse a vim et dico, sed vendico esse a venum, unde et veneo, ac venundo, eoque vendicare proprie dici de dominio, quod emptione nobis acquirimus. Nos semper vindico dicendum censemus, quomodo et ea vox scribitur in Pândectis Florentinis, et lapidibus antiquis, quos affert Manut. in Orthogr. Sumitur igitur primo pro punire. Cic. 5. Verr. 2. Omnia quæ vindicaris in altero, tibi ipsi vehementer fugienda sunt. et 7. ibid. 5o. ertr. Fateor, non modo in socios, sed etiam in cives persæpe esse severe, ac vehementer vindicatum. Id. 1. Fam. g. Vihdicafe seditionem. et Rosc. Am. 5. acerrime maleficia. et Quint. 7. a med. vehementer injuriam. Justin. 2 1. 4. scelus. Tacit. 5. Ann. 1 2. facinus. Cic. Amic. 1 2. ad fin. Improborum consensio omni supplicio vindicanda est. • 3. Deinde pro ulcisci, vendicare, vendicarsi. Senec. 6. Benef. 5. a med. Cum idem bomo beneficium mihi dedit, et postea fecit injuriam, utrum et beneficium illi reddere debeam, et me ab illo nihilominus vindicare. Ovid. 6. Fast. 468. Quique necem Crassi vindicet, ultor erit. Plin. 1 o. 43. 6o. Scipionis nemo vindicaverat mortem. Ovid. 3. Trist. 8. 4o. Quod non óffensas vindicet (Caesar) ense suas. Plin. 4. ep. 1 1. ad fin. In Sicilia profitetur, seque de fortuna præfationibus vindicat. Tacit. 2. Ann. 71. a med. Flebunt Germanieum etiam ignoti, vindicabitis vos, si me potius, quam fortunam meam fovebatis, Justin. 3, 1. extr, Vindicare cædem patris. Martial. 2. 83.

[ocr errors][ocr errors]

VINDICTA

credis, te satis esse vindicatum ? <| 4. Accipitur etiam pro sibi assumere, rei cujuspiam jus ac dominium ad se trahere, asserere, attribuere, usurparsi, attribuire, far suo, ίδιοποιεῖz$zι, αντιλαμBανεςv. Cic. 1. Qffic. 1. a med. Quod est oratoris proprium, si id rnihi assumo, videor id meo jure quodammodo vindicare. et ibid. 7. Non nobis solum nati sumus, ortusque nostri partem patria vindicat. Id. Arch. 8. sub fin. Homerum Colophonii civem esse dicunt suum, Chii suum vindicant. Tacit. Agric. 27. Iniquissima hæc belloruin conditio est; prospera omnes sibi vindicant, adversa uni imputantur. Plin. 1 o. ep. 3. Inter amieos sibi vel præcipuum locum vindieat Voconius. Liv. g. 43. Decus belli ad se vindicare. Id. 44. 24. a med. victoriæ majóre parte ad se vindicata. Justin. 3. 2. Vindicare sibi regnum. Id. 14. 5. Abutens valotudine viri, cujus offieia sibi vindicabat. Plin. 13. 1 g. 34. Africa Punicum malum sibi vindicat. Id. 24. 1 7. 1 o 1. Hoc volumen Pythagoræ fama antiquitasque.yindicant. •] 5. Cum infinito. Lucan. 8. 675. Vindicat hoc Pharius dextra gestare satelles. •| 6. Item pro defendere ab injuria, liberare, eripere, asserere, mettere in libertà, sottrarre, libearare, esimere, αταλλαττειν. Cic. 3. Q. Fr. 1. 3. a med. Præstare nihil debeo, teque item ab eo vindico et libero. ld. Rabir. perduell. 5. a med. An servos nostros horum suppliciorum metu dominorum benignitas una vindicta liberabit; nos a verberibus, ab unco, a crueis terrore neque res gestæ, neque acta ætas, neque nostri honores vindicabunt? Id. Brut. g6. Illum videtur felicitas ipsius ab eis miseriis morte vindicasse. Hirt. B. Aleae. 46. eaetr. Naves, quas casus ab illo periculo vindicavit. Cic. 2. Orat. 2. Laudem summorum oratorum „Î oblivione hominum, atque a silentio vindicare. et 1. ibid. 45. a med. Domum suam vindicâre a solitudine. Id. 1. Q. Fr. 4. Te innocentia tua, et misericordia hominum vindicat a molestia. Id. Sull. 9. Neque ætatis excusatio vindicat a labore. h. e. immunem reddit. Id. 1. Fin. 14. sapientia sola nos a libidinum impetu et formidinum terrore vindicat. Id. Rabir. Pgst. 9. Perpetienda il a fuerunt, ut se aliquando ad suos vindicaret. h. e. a damnis fortunarum suarum se liberaret, et ad suos indemnem se reciperet. Græ vius mallet legi, et suos vindicaret. •| 7. Huc et illa pertinent. Plin. 31. 9. 43. Sal corpora a putrescendo vindicans. preservante. et. 17. 1 g. 31. Hieme cümulis (terræ) a gelu (radices) vindicant. et 15. 7. y. in fin. Vetus oleum ebori vindicando a carie utile est. Id. 28. 1 i. 46. vindicare capillum a canitie. • 8. /indicari dicitur, qui vindicias fert alicujüs rei, h. e. possessionem obtinet, quam aliquis eripere judicio volebat. V. VINDICIÆ §. 4. Liv. 3. 46. Se a M. Claudio petiturum, ut decederet jure suo, vindicarique puellam in posterum diém pateretur. et infra. Ita vindicatur puella spondentibus propinqui§. • g. Vindicare in libertatem, a servitute eximere, et in libertatem asserere. Cæs. 1. B. C. 22. ad fin. Ut se, et populum R. paucorum factione oppressum in libertatem vindicaret. Cic. 2. Fam. 5. eaetr. Qui sit rempublicam afllictam et oppressam in veterem dignitatem ac libertatem vindicaturus. Adde Brut. 58. a med. In illo Asin. Poll. ad Cic. 1 o. Fam. 3 1. a med. Qui et me, et rempublicam in libertatem vindicare paratus sum. in libertate alii leg. ` •I 1 o. Vindicare libertatem est oppressam asserere, amissam recipere. Cæs. 7. B. G. 76. Tanta universae Galliæ consensio fuit libertatis vindicandæ, ut, etc. •I 1 1. In tertia conjugat. Lucret. 3. 895. Ipse sui miseret. neque enim se vindicit hiWÉ Alii leg. vindicat. In Leg. XII. Tab. apud Gell. 2o. 1. ad fin. In jus ducito, ni judicatum facit, aut quis endo em jure vindicit. h. e.?m endo jure, eum in jure: vindicit autem pro vindicarit per syncop., ut verberit pro verberarit in Lege Servii Tullii apud Fest. in Plórare. <| 1 2. Particip. /indicans §. 7. Kindicaturus §. 9. Vindicandus §. a. 7. et i o. VINDICTÄ, ae, f. 1. vendetta, castigo, éxàìxqat<, τιμω3ία, ultio, vel animadversio pro delicto. Juvenal. 13. 18o. At vindicta honum vita jucundius ipsa. et ibid. 1 9 1. vindicta nemo magis gaudet, quam feinina. et 16. 22. ut sit viiidicta gravior, quam injuria. Adde Plin. 2g. 1. 8., Taeit. 6. Ann. 32., Petron. Satyr. 136. et Phaedr. 1. ag. •I 2. Vindicta etiam erat virgula quædam, quam Jictor manuiiiittendi servi capiti imponens, eundem servum in libertatem vindicabat, dicens qnædanì verba solemnia. Nam libertatem donandi tres sunt species. Una, cum qnis servus consentiente populo, vel jubente domino, nomen detulisset in censum. tunc enim civis Romanus fiebat, et servitutis vinculo solvebatur. Altera É virgam, quæ vindicta• vocabatur, cum prætoris urbani jussu ictor manumittendi servi capiti virgam imponens, eundem in liberuatem vindicabat, dicens quaedam verba solemnia. Tertia, si quis suprema voluntate in testámenti serie servum liberum scripsis. set. Vindictæ rationem intulisse fertur P. Valerius Poplicola, cum sú populum tulisset de præmiis Vindicis servi, qui pötefecit nobi*uà àdolescentum de $educendo Tarquinio coiijuràtionem ; qua *

[ocr errors][ocr errors][merged small][merged small]

leria, caminin coperto, ad similitudinem vitis compluviatæ, sub

qua tecti milites oppugnatæ urbis muros subruunt. Veget. ita describit sui temporis vineas, 4. Milit. 15. Viueas dixeruut veteres, quas nunc militari barbaricoque usu causias vocant. E lignis levioribus machina colligatur altâ pedibus octo, lata pedibus septem, longa pedibns sexdecim. Hujus tectum munitione duplici, tabu!atis, cratibusque contexitur. Latera quoque vimine sepiuntur, ne saxorum telorumque impetu penetrentur. Extrinsecus autem, ne immisso concremetur incendio, crudis ac receutibus com vis. vel centonibus operitur. Cum, plures factæ fuerint , junguntur in ordine: sub quibus subsidentes tuti ad subruenda mu1 o, um penetrant fundamenta. Haec Vegetius : quibus adde, qua hunc eur d* m locum referens, íî, |j. rei gratia. Ël 1. f oiw , c*. drai. 7. adscripsit. Caes. 2. B. C. 2. Tanta erat m ultitudo toi n.entcr um, ut eornm vim nullæ contextae viminibus vir* æ * ustum e 1 e , os*ent. Id a. B. G. 12. ad fin. et 7. ibid. 1 7. Vineas ad oppidum ageie. ( ic. ι δ. Fam. 4. a med. Oppidum aggere, vineis, tüiribus ojf t grare. id. 8. Phil. 6 Res geritur; conducta vinea sunt ; pugnaiui a er , ne. 1.iv. 37. a6, Utrinque vineas et aggerera muro imjünxit. luvan-*•

[ocr errors]

664 VINE ALIS

5o6. et mediis subrepit vinea muris. Sil. 13. 11 o. Hic gravida armato surgebat vinea dorso. • 5. Festus in Sub: Sub vineam jacere dicuìtur milites, cum adstantibus centurionibns jacere coguntur sudes. •| 6. /inia pro vinea est in Inscript. apud Fabrett. . 223. n. 594. viNÉÀLIS, e, et ViNÉÀRIUS, a, um, et ViNÉÀTICUS, a, um, adject. di vigna, dμπά\svo;, ad vineam pertinens. Colum. 3. 12. Vinealis terra. h. e. serendis vitibus idomea. Id. 5. 6. sub fin. Vinearios colles praecipitare. Ulp. Dig. 5o. 16. 198. Horti vinearii, vel olitorii. Colum. 7. 3. ante med. Vineaticus fructus. h. e. vindemia. Id. 4. 1. Vineatica semina. et ibid. 33. eaetr. Vineatici cultus. Cato R. R. 1 1. sub fin. Falces, et falculæ vineaticæ. ViNEöLÄ, ae, f. 1. diminut. vineæ, picciola vigna. Inscript. apud fabrett. p. 223. n. 5g. V. aliam in TRICHILA §. 2. Utrobique autem viniola scriptum est. VINETUM, i, n. 2. vigna, vignale, dμτελέμυτον, locus, ubi wmnltitudo vitium consita est, locus vineis abundans. Cic. 2. Vat. D. 66. sub fin. Si segetibus, aut vinetis cujuspiam tempestas nocuerit, etc. J'irg. 2. G. 3 1 g. Optima vinetis satio est, cum vere rubenti, etc. Colum. 3. 4. Cui vineta facere cordi est, faciat vitiarium, ex quo possit agrum vineis vestire. •I 2. /ineta sua cædere, sibi ipsi malum creare, sibi ipsi damno esse, proverb. apud Horat. 2. Ep. 1. 2 1 9. Multa quidem nobis facimus mala sæpe poetæ (Ut vimeta egomiet cædam mea), cum tibi librum Sollicit6 damus, aut ' fesso. - •| 5. Differre videtur vinetum a vinea, ut totum a parte. iEst enim vinetum plures vineas continens, v. gr. collis undique vitibus consitus, in quo plures vineæ propriis limitibus, et septis distinctae, VINEUS, a, um, adject. di vino, oivwvo;, ut Wineus latex, Solin. 5. circa med. VINIÄ. v. viNEA §. 6. WiVIBÜAE. V. BUA. * ViNICIÄNUS, a, um, adject. ad Vinicium aliquem pertinens, ut Viniciana conjuratio in Neronem, apud Suet. Ver. 36. ; de qua tamen nemo alius scriptorum, qui hactenus supersunt, locuti sunt. ViNIFER, ra, rum, a!ject. abbondante di vino, vini ferax, ut Vinifera vitis, Apul. Herb. 66. Adde Sil. 7. 2o7., ubi alii leg. vitifer, alii uvjfer. ViNiöI,Ä. V. VINEOLA. ViN IPÖTOR, oris, m. 3. bevitore, obvotór,:, potor vini, vinolentus. Plin. 1 o. 54. 75. Scitum de quodam vinipotore reperitur Syracusis, tamdiu potare solitum, donec, etc. Ita edition. veteres A. 147o. et 1472. Antiquior his A. 1 469. omittit alteram vocem vini: utramque Harduin. ex MSS. Si retineas, rectius divisim scribes. * ViNITO, as, a. 1. invito aliquem ad bibendum vinum. Varr. apud IVon. 15. 1 2. Non vides, ipsos Deos, si quando volunt gustare vinum, derepere ad hominum fama; et tamen tum ipsi illi Libero Erytris vinitari ? Alii legend. putant invitari. V. INV1TO §. 3. et 4. ViNiTOR, oris, m. 3. vinajuolo, dμτελούργος, rusticus vinearnm cultor. Cic. 5. Fin. 14. circa med. An (vitis) ea, quæ per vinitorem antea consequebatur, etiam per seipsam curabit? Virg. 1 o. Ecl. 36. vestrique fuissem Aut custos gregis, aut maturæ vinitor uvæ. VINITÖRIUS, a, um, adject. dgtrs)\ovg yvxó<, ad vinitorem pertinens, ut Vinitoria falx, Colum. 4. 25., ubi eam accurate describit. VINNÜLUS, a, um, adject. significat flexuosum instar vinni, hoc est cincinni: translate autem dicitur de oratione suaviter inflexa, et molli, qualis est in minuritionibus cantus, sive in chromatica “musica, ut Boethius appellat. Isid. 3. Orig. 2o. sub fin. Vinnula vox est levis et mollis, atque flexibilis: dicta a vinno, hoc est cincinno molliter flexo. Plaut. Asin. 1. 3. 7o. Compellando blanditer, «osculando, oratione vinnula, venustula. Ita legit Jan. Douza, et ita interpretatur. Sed alii aliter. Paulus apud Fest. interpretatur mollem, his verbis: Winmulus dicitur molliter se gerens, et minime ę viriliter faciens. Plautus: Oratione vinnula, ac venustula. Eaem habet Von. 2. 898. Sunt qui legunt vinulus unico n, et vocem derivant a vinum, accipiuntque pro blando, venusto, illecebroso, et ad sensus permanante, ut vinum in venas. Additur etiam a quibusdam locu$ Cic. 4. Att. 16. ante med. Profecto rem habes vinhuJam. Sed alii tinnulam, alii plerique nullam reponunt. VINNUS. V. vocem præced. sub init. VINÖLENTIÄ, æ, f. 1. ubbriachezza, μ£$n, oivog\yiz, ebrietas, vitium ebrietatis. Cic. Top. ao. Cujus etiam generis illa sunt, ex quibus verum nonnunquam invenitur, pueritia, somnus, imprudentia, yinolentia, insaniâ. Id. a. Phil. 39. a med. Quid furiosam •vinolentiam tuam proferam ?

VINUM

viNöLENTUS, a, um, adject. ubbriaeone, ÉÉotyo:, ftdgowo*, oêvê£λ93, ebriosus, vino se Έ; Cic. 1. Agr. 1. Hæc per Deo$ imimortales utrum esse vobis consilia siccorum, an vinolentorum somnia; et utrum cogitata sapientum, an optata furiosorum videntur? Id. 1 a. Fam. 25. circa med. Omnemque suum vinolentum furorem in me unum effunderet. • 2. Medicamenta yinolenta sunt, in quibus potior pars vinum est. Id. Pis. 6. a med. Meministi ne, cumi isto ore foetido teterrimam nobis popinam inhalasses, excusatione te uti valetudinis, quod diceres, vinolentis te quibusdam medicamentis solere curari? ViRÖsITAs, atis, f. 3. succus vinosus. Tertull. Jejun. 1. ad fin. Siccantes cibum ab omni jurulentia, ne quid vinositatis vel edamus, vel potemus. ViNÖsUs, a, um, adject. che sa di vino, oivtöåm:, oi»6st<, vini saporem habens. Plin. 13. 1 g. 24. Punicorum quinque species, dulcia, acria, mixta, acida, vinosa. Id. 1 5. 24. 27. Morìs succus in carne vinosus. Id. 1 2. 13. 27. Nardi semen saporis calidi ac vinosi. Id. 2 1. 18. 27. Juncus vinosæ mordacitatis ad linguam. Id. 27. 4. 1 1. Semen amìbrosiæ odore vinoso. • 2. Item vini cupidus, bevitore, beone. Horat. 1. Ep. , g. 6. Laudibus arguitur vini vinosus Homerus. Ovid. 3. Fast. 765. Cur anus hoc faciat, quæris? vinosior ætas Hæc est, et gravidae munera vitis amans. Plaut. Curc. *. 1. 77. Lena multibiba atque merobiba.... quid opu' st verbis? vinosissima est. Ovid. 5. Amor. 1. 1 7. Nequitiam vinosa tuam convivia narrant. Scipio Afric. apud Gell. 7. i 2. Qui non mod9 vin9sus, sed virosus quoque $it. • 3. Item ebrius, ubbriaco. Liv. 41. 4. Istrorum pauici, qui modice vinosi erant, memores fuerunt fugæ. • 4. Comp. /inosior, et Sup. Vinosissimus §. 2. ViNÜLÜS, a, um, adject. V. VINNULUS. Inscript. apud Grut. 922. 4. Rutiliæ Rufinæ vinulae. VINUM, i, n. 2. vino, oivo;, liquor ex uvis expressus: a voce Græca allata. Celebriora apud veteres vina Plin. 14. c. 6. et 7. recenset. Cic. Senect. 1 8. sub fin. Ut non omne vinum, sic non omnis ætas vetustate coacescit. Id. 3. Offic. 23. Qui vinum £}*; vendat sciens. h. e. parum durans. cui firmum opponitur. Id. Brut. 83. Si quis Falerno vino delectetnr, nec ita novo, ut, etc. nec ita vetere, ut, etc. Pallad. 1 1. 1 4. circa med. Vinum album, candidum, fuscum, nigrum, limpidum. Cato R. R. 156. a med. atrum, durum. Plin.`14. g. 1 1. àlbum, fulvum, sanguineum, nigrum. Qvid. 5. Fast. 5 1 1. £î: Senec. ep. 36, Vinum fieri bonum, quod recens durum et asperum visum est: non pati ætatem, quod in dolio placuit. Cels. 3. 1 §. austerum, tenue, mefaculum : nullarum viriurn, àut ingentium. }'arr. apud Von. 4. 2 95. merum. Cic. 5. Tusc. $. leve. Ter. Heaut. 3. 1. %g. asperum, iene. Colum. 1 2. 27. dulce, suave, firmum, corpori salubre. Pallad. m 1. 14. ante med. Suave vinum de duro facere. et a med. ex molli forte. Plin. 14. 2 1. 27.

imbecillum, validum. et ibid. g. 1 1. excellens. Martial. 13. 1 15. '

generosum. Ovid. 7. Met. 594. purum. Plin. 1 7. 23. 35. n. 27. t9rvum. Id. 14. 2. 4. n. 6. Vina in vetustate rubescentia. Id. ao. 9. 4o. Vinum ex aqua temperatum. Cels. 1. 3. ad fin. dilutum. Colum. 1 2. 5. vap:dum. Martial. 8. 6. mucidum. Plin. 1 4. 2o. 25. Instaurare vina. h. e. acescentia, vapida facta, aut fugientia reficere. Id. ibid. condere. h. e. in cella vinaria reponere servandi gratia. Id.

* 16. 1 o. 16. condire. h. e. medicari. Id. 1 4. 14. 1 6. diffundere. V.

DEFUNDO §. 3. • 2. Refertur ad compotationes et ebrietatem. Cic. in Senat. 6. Vini, somni, stupri pleniìs. Id. 2. Phil. 3. sub fin. Vino, lustrisque confectus. et 13. ibid. 1 1. In lustris, popinis, alea, vino tempus ætatis omne consumere. Id. fragm. apud Quintil. 8. 3. a med. Vacillare ex vino. Id. 8. 16. Vinò epulisque sopiti. Cic. 5. Verr. 25. a med. In vino et luxu ridere. Ter. Heaut. 5. 3. 7. Vel heri in vino quam immodestus fuisti! Titius apud Macrob. 2. Saturn. 12. Vix præ vino sustinet palpebras. Cic. 4. Acad. 1 6. ad fin., Liv. 4o. 7. eaetr. et Plaut. Aul. 4. 1 o. 65. Per vinum. h. e. in ebrietatc. Cic. Cael. 28. a med. In conviviis faceti, dicaces, nonnunquam etiam ad vinum diserti sint. h. e. inter pocula. Ovid. 6. Fast. 675. Nox erat, et vinis oculique, animique natabant. Id. 12. Met. 22o. Vino ardet pectus. et ibid. 3 1 7. Sópitus vinis, et inexperrectus Aphidas. Id. 1. Pont. 5. 45. Nec juvat in lucem nimio marcescere vino. Id. 2. Fast. 333. comites somno vinoque solati. Id. 7. Met. 432. nec non et carmina, vino Ingenium faciente, canunt. /irg. a. Æn. 265. Vino sepulti. Liv. 41. 3. eaetr. mcrsi. Id. 1. 57. Incalescere vino. Plaut. Truc. 4. 4. 2. madere. Cic. 5. Verr. 12. ad fin. Vino vigiliisque languidus. Liv. 45. 23. a med. In vinum proniorem esse. Plaut. Aul. 3. 6. 38. Vino aliquem deponere. h. e. ebrium facere. °| 3. Vinum, uva, vindemia. Plaut. Trin. a. 4. 1 25. Tum vinum, priusquam coactum est, pendet putridum. J/arr. 4. L. L. 1 7. Vindemiator, vel quod vinum legere dicitur, vel quod de vite id lemit. Cato R. R. 147. Hac lege viâum pendens veiiire oportet. % 4. De

« НазадПродовжити »