Зображення сторінки
PDF

27o STINGUO

dunt stimulos. Quintil. 1 o. 7. circa med. Addit ad dicendum etiam pudor stimulos.T Lucan. 2. 324. acres irarum movit stimulos. Liv. 3o. 14. Non hostili modo odio, sed amoris etiam stimulis. Ovid. 5. Trist. 1. 76. Ingenio stimulos subdere Fama solet. Id. 1. Met. 244.

stimulos adjicere furenti. et ibid. 726. Caecos stimules condere ali

cui in pectore. /irg. 9. Æn. 7 18. stimulos acres sub pectore vertit. Hòrat. 2. Sat. 7. q4. acres Subjectat lasso stimulos, versatque negantem. /irg. 1 1. AEn. 432. arrectæ stimulis haud mollibus iræ. Id. 4. ibid. 4o5. Stimulis agere aliquem. Sil. 1. 1 13. acuere. Ovid. 2. Pont. 1 1. 19. quod fuerat stimulis factura sine ullis, Plenius, auctorem te quoque nacta, facit. 8TINGUO, is, nxi, nctum, a. 3. estinguere, deleo, tollo, exstinguo. Lucret. 2. 827. Evanescere paulatim, stinguique colorem. Id. 1. 666. Stinguere ignes. et 4. 1 og 1. ardorem. Cic. Prognost. apud Priscian. 1 o. p. 882. Stinguuntur radii (solis) cæca caligine tecti. Id. in Arat. apud eund. loc. cit. quem neque longa vetustas Interimet stinguens præclara insignia cæli. STiPÄ, æ, f. 1., si Servio credimus ad 1. Æn. 437., est stipula, quæ in navibus interponitur vasis, ne concutiantur, collidanturque. Id. ad 3. ibid. 405. stipatores dici ait, qui in navibus componunt (scil. vasa et sarcinas) a stipa. Fest. quoque in Stipatores docet, stipam esse, qua amphoræ, cum exstruuntur (h. e. simul componuntur, ut transferri possint) firmari solent. Rursus Servius ad 5. Æn. 682. veteres ait stipam pro stupa dixisse. •I 2. Quidam scribunt stypa, a Græco στύτη , stupa. - STiPÀTIO, onis, f. 3. actus stipandi. Senec. 5. Quæst. nat. 3. eaetr. Tunc surgit aura, cum datum est laxamentum corporibus, et stipatio illorum ac turba resoluta est. densezza. et Plin. 1 o. 22. 27. de anserib. Fessi proferuntur ad primos. ita ceteri stipatione naturali propellunt eos. collo starsi addosso e unite T una all'altra le spingono. De caterva hominum densa, comitatu, turba, folla, calca. 1'arr. 6. L L. 3. Latrones dicti ab latere, etc. quos postea a stipatione stipatores appellarunt. Plin. 4. ep. 16. Adeundi mihi locus, nisi a tribunali, non fuit. tanta stipatione cetera tenebantur. fòlla, calca. et fuct. Paneg. ad Marim. et Constant. 8. ad fin. Te primo ingressu tanta frequentia popnlus excepit, ut cum te ad Capitolium vel oculis ferre gestiret, stipatione sui vix ad portas Urbis admitteret. Cic. Sull. 23. ad fin. Autronii aspectus, concursatio. stipatio, gt eges hoininum perditorum, metum nobis seditionesque afferebant. comitiva, corteggio. et Mamertin. Paneg. Maaeim. 9. a med. Gum neque milites, non dico stipatione atque comitatu, sed saltem oemlis s6qui possent. collo starti uniti e vicini al fianco. • 2. Translate. Quintil. 5. 1 4. a med. Orationem constare totam, aut certe confes tàm esse aggressionum et enthymematum stipatione, minime velim. folla di entitnemi. sTiP \ToR, ori§, m. 5. qni stipat, et componit in navibus: ut in sTiPA §. 1. dictum est. V. Servii loc. cit. ibid. • 2. Item qui alterum comitatur, ejusque lateri adhæret, tutelae, honoris, aut amicitiae caiisa. Cic. 2. Agr. 13. Janitores ex equestri loco ducentos in annos singulos, stipatores corporis constituit. eosdem ministros et satellites potestatis. h. e. qui comitentur decemvirum in provincia: simiies iis, qui cohors praetoria dicebantur. Vocat autem stipatores odioso vocabulo, quia sic digebantur custodes corporis regum: de quibus mox. Sallust. Catil. 1 4. Catilina omnium flagitiosorum atque facinorosorum, circum se, tanquam stipatorum, catervas habebat. Cic. 5. J'err. 26. Apronius stipatores Venerios se-* cum habebat: liicebat eos circnm civitates, etc. Id. Dom. 5. a ined. Quis est Sergitis? armiger Catilinae, stipator tui corporis, siguifer seditionis. • 3. Qui regis latus stipant custodiæ causa, protectores, corporis cnstodes, guardie, crogato; JAaxs<. /arr. 6. L. L. 3. Latrones dicti ab latere, qui circum latera erant regi : quos postea a stipatione stipatores appellarunt. Cic. 2. Offíc. 7. a med. Alexander Pheraeus præmittebat de stipatoribus suis, qui scrutarentur arculas muliebres. Justin. 13. 4. a med. Stipatoribus regiis satellitibusque Cassander praeficitur. Horat. 1. Sat. 5. 137. dum tu quadrante lavatnm Rex ibis , neque te quisqnam stipator, ineptum Præter crispinum, sectabitur. Sencc. 1. Clem. 1 2. ertr. At illuin acerbnm et §anguinarium mecesse est graventur stipatores sui. Ad<le Tacit. 4. Ann. 25. eaetr. et 1 1. ibid. 1 6. STiP\TtTs, a, um, particip. a stipo : empito, presse impletus. Ovid. 3. Pont. 1. 143. curia cnm patribus fuerit stipata verendis. Cell. 16. 3. Loco, in quem cibus capitur, vel stipato, vel adducto, voluntas capiendi ejus desiderandique restinguitur. • 2. Item arcte pressus, densus, contractus, stretto, ristretto, compresso, stivato, calcato. Lucret. 1. 33o. Nec tamen undique corporca stipata tenentur Omnia natura. namque est in rebus inane. et ibid. 6o4. Quæ minimis stipata cohaerent'partibus arcte. }'irg. 1 o. Æn. 328. Ni fratrum stipata cohors foret obvia. Lucan. 7. 492, deusis acies

sTIPENDIATUs

stipata catervis. Liv. 33. 18. Maeedones, usque dum ordine, et velut stipata phalanx consistebat, moveri nequiverunt. Horat. 2. Ep. 1. 6o. Hos (poetas) ediscit, et hos arcto stipata theatro Spectat Roma potens. Lucan. 4. 781. non arma movendi Jam locus est pressis; stipataque membra teruntur. Cic. Pis. 27. sub fin. Graeci stipati, quini in lectulis, sæpe plures. Martial. 8. 75. stipataque tollitur alte Grandis in angusta sarcina sandapila. •| 3. Item circumdatus, circumfusus, septus multitudine comitum, aut eustodum, cinto, accompagnato, corteggiato, guardato. Cic. Mur. 24. Catilina stipatus choro juventutis, vaJlatus indicibus atque sicariis. Id. 1. Att. 18. Cum ad forum stipati gregibus amicorum descendimus. Id. 6. Verr. 4o. Cum illum spoliatum, stipatumque lictoribus videres. Plin. Paneg. 23. Neque enim stipatus satellitum manu, sed circumfusus undique nunc senatus, nunc equestris ordinis flore, etc. }'arr. apud Gell. 13. 13. Stipati servis publicis non modo prendi non possunt, sed etiam ultro summovent populum. Plin. 6. ep. 33. Stipatum tribunal. attorniato da folla, o calca. et Sidon. 3. ep. 2. Ab omni ordine, sexu, ætate stipatissimus ambiebare. STIPENDIÄLIS, e, adject. ad stipendium pertincns. Sidon. 8. ep. 9. in carm. a med. Ipse hic Parthicus Arsaces precatur, Aulæ Susidis ut tenere culmen Possit foedere sub stipendiali. h. e. quo se ad stipendium ac tributum pendendum obstririxit. STIPENDIARIUS, a, um, adject. tributario, Urots).*j<, qui stipendio, h. e. tributo (quod fere imponitur, ut ex eo stipendium niliti detur) pendendo obnoxius est. Caes. 1. B. G. 3o. Ut reliquas civitates stipendiarias haberent. et ibid. 36. Æduos sibi stipendiarios esse factos. Flor. 3. ao. a med. Ille de stipendiario Thrace miles, de milite desertor, inde latro. • 2. Stipendiarius differt a tributario. Cajus 2. Instit. (edente iterum Goeschenio) §. 2 1. Provincialia praedia alia stipendiaria, alia tributaria vocamus: stipendiaria sunt ea, quæ in his provinciis sunt, quæ propriae Pop. Romani esse intelliguntur; tributaria sunt ea, quæ in his provinciis sunt, quæ propriæ Cæsaris esse creduntur. • 3. Stipendiarium vectigal est tributum certum , quod, nulla habita ratione fertilitatis, aut sterilitatis anni, penditur. Cic. 5. /err. 6. Inter Siciliam ceterasque provincias in agrorum vcctigalium ratione hoc inter est, quod ceteri§ aut impositum vectigal est certum, quod stipendiarium dicitur, quasi victoriae præmium ac poena belli ; aut censoria locatio constitüta est. Siciliæ civitates sic in amicitiam fidemque. recepimus, ut, etc. • 4. Stipendiarius absolute, qui stipendium solvit. Cic. Divin. /'err. 3. Soêii, stipendiariique popnli R. afflicti, miseri, jam non salntis spem , sed exitii solatium quærunt. Caes. 7. B. G. 1 o. Ne, stipendiariis Æduorum expugnatis, cuncta Gallia deficeret. • 5. Stipendiarii, et vectigales diiferunt, ut stipendium, et vectigal. 1ilnd enim totum in pecunia solvitur: hoc in pecore, decimis f ugum, portorio. Itaque aliæ civitates vectiga!es erant, aliæ stipendiariæ : atque hae deteriore conditione, qnam illae. Cic. Prov. cons. 5. Vectigales multos, ac stipendiarios liberavit. Id. tj. } err. 6o. Majores nostri facile patiebantur hæc (signa, tabulas pictas, vasa, et hujusmodi artificia) esse quam plurima apud socios, ut imperio nostro quam ornatissimi florentissimique essent: apud eos autem, quos vectigales , aut stipendiarios fecerant, tamen hæc. relinquebant , ut haberent hæc oblectamenta et solatiâ servitutis. Plin. 3. 3. 4. et 4. 22. 33. rnulta oppida in Hispania Romanorum stipendiaria recenset. Liv. 24. 47. Quam ob noxam Romanorura vectigalem ac stipendiariam ltaliam Africæ facerent ? 4. 6. Hinc aliquando civitates, quae stipendiariae fuissent, ob merita vectigales factae ; quæ vectigales fuissent , eadcm de causa liberæ et inantiues ab omni sumptu et munere essent. Liv. 37. 55. ad fin. Ceterae civitates Asiæ, quæ Attali stipendiariae fuissent, eædem Eumeni vectigal penderent: quæ vectigales Antiochi fuissent, eæ liberae atque immunes essent. • 7. Stipendiarius miles, qui stipendinm accipit. Hirt. B. Afi*. 45. Qui Achiilam octo cohortibus stipendiariis Namidis Gætulisque obsidebat. Liv. 8. 8. Clypeis antea Romani usi sunt ; deinde postquam stipendiarii facti sunt, scuta pro clypeis fecere. h. e. pdstquam stipendia mererent ; nam antea milites gratuitam operam rei pnblicae navabant. V. STIPENDI ÜM §. 1. Etiam apud / arron. 4. L. L. 36. ad fin. Milites stipendiarii ideo (dicti sunt), quod stipem accipiebant. h. e. pensam, non numeratam accipiebant. Sic contra Ennius apud eunrl. ibid. Poeni stipendia pendunt. h. e. stipem pensam Romanis tribunnt. Apud J'eget. 1. Milit. 18. stipendiarii milites sunt, qui aliquot stipendia fecerunt, et opponnntur tironibus. Alii tamen leg. stipendiosi, h. e. qui multa stipendia fecernnt, veterani. STIPENDIÀTUS, a, um, particip. a stipendior : stipendiato, is cui stipendinm alendi causa solvitur. Tertull. 3. advers. Marcion. 13. de infantib. Ponticis. Pannis armati, et butyro stipendiati, qui ante norint lanceare, quam lanciuare.

sTIPENDIOR

stfpENDToR, aris, dep. 1. servire a stipendio, με2$££ogia, stipendia facio, vel mereor. Plin. 6. 19. 22. Regi eorum (Prasiorum in India) peditum sexcenta millia, equitum triginta millia, elephantorum novem millia per omnes dies stipendiantur.

. STIPENDIÖsUs. V. STIPENDIARIUS §. 7.

STIPENDIUM, ii, m. 2. paga, stipendio, dropogd, æs militare, merces militaris: a stipe pendenda. quia mondum signato argento, militibus initio quaestöres æs grave appensum diribuere. Plin. 33. 5. 13. Quin et miiiitum stipendia, hoc est stipis pondera, dispensatores, iibripendes, etc. Primis temporibus Romani de suo quisque munus militiæ obibant. Post Anxur captum, iditio belli Vejentis, sub tribunis mil. consul. potest. circa ann. U. C. CCCXLVII. decretum a senatu est, ut stipendium miles de publico acciperet, ut Liv. 4. 5g. eaetr. et ibid. 66. tradit : item Fest, in Privato. Et tunc quidem pediti, post annos vero circiter tres, eodem Vejenti bello, etiam equiti adsignatum est, teste eod. 5. 7. Stipendium peditis fere denarius fuit, cénturionis duplex, equitis triplex, ut ex Tacit. 1. Ann. 17. et Liv. 5. 1 •. sub fin.'et j. 41. ertr. intelligimus. Plin. 33. 5. 15. In militari stipendio semper denarius pro decem assibus datus. Cæs. 1. B. C. 87. Cum stifiendium ab legionibus, pæne seditione facta, flagitaretur, cujus illi diem nondum venisse dicerent. Cic. 5. Att. 1 4. Stipendium militibus usque ad Id. Quint. persolutum. Id. 2. Orat. ö4. Cum Asellus omnes provincias stipendia merentem se peragrasse gloriaretur. h. e. militantein. }} Balb. 27. Victorem exercitum stipendio afficere. Id. Pis. 56. Stipendium militihus numerare, q à. Stipendia facere, merere, militare.Sallust. Jug. 67. Ubi primum aetas militiae patiens fuit, stipendiis faciundis sese exercuit. Vep. Caton. i. Primum stipendium meruit annorum decem septemque. I.iv. 3. 27. Cum stipendia pedibus propter paupertatem fecisset. Id. 5. 7. Equis se stipendia facturos promittunt. Id. 2 1. 43. Tempus est jam, opulenta vos ac ditia stipendia facere. h. e. militiam militare, ex qua multum prædæ faciatis. •I 3. Metonymice significat unius anni militiam . Plaut. Epid. 1. 1. 36. Si in singulis stipendiis ad hostes exsuvias dabit. ASallust. sub fin. orat. 1. ad Cæs. Providendum ne militia injusta, aut imæqualis sit; cum alii triginta, pars mullum stipendium faciet. Tacit. 1. Ann. 1 7. Quod tricena, aut quadragena stipendia senes tolerent. Hirt. 8. B. G. 8. Legio octavo jam stipendio functa. Plin. 7. 28. 29. Secundo stipendio dextram manum perdidit. Liv. 3 1. 8. ad fin. Stipendia multa habere. aver il merito di molte campagne. “| 4. Homo confectis, aut emeritis stipendiis, apud Cic. Manil. 9. sub fin. Liv. 3. 57. ad fin. et Sallust. Jug. 88. est, qui Jegitimum

militiæ tempus explevit. Nam lege cautum erat, ut cives R. trigin

ta annorum spatio, intra decimum septimum, et quadragesimum septimum, militiæ operam darent, equites quidem decem annos, pedites vero viginti, ut Lips. docet l. i. de milit. R. dial. 2. et l. 5. dial. 1 9. Eam militiam cum explessent, emeritis stipendiis, et veterani esse dicebantur. Sed non semel contigit, ut aut ita publica re postulante, aut præmiorum spe, aut imperatorum artibus ultra id tempus sub vexillis detinerentur, aut, si dimissi essent, revocarentur. V. EVOCATUS §. 2. Initio principatus Tiberii, seditionis militaris compescendae causa, sancitum esse scribit Tacit. 1. Ann. 36., ut missio daretur vicena stipendia ineritis, exauctorarentur qui senadena fecissent, ac retinerentur sub vexillo, ceterorum immunes, nisi propulsandi hostis. Liv. 3g. 18. ad fin. Ut P. Æbutio emerita stipendia essent. h. e. ut haberetur, tanquam si legitimum militandi tempus implevisset, licet nullum stipendium fecisset. • 5. Vullius stipendii apud Sallust. Jug. 87. et Tacit. 2. Hist. 76., qui numquam militavit. •| 6. Translate. Cic. Senect. m 4. At illa quanti sunt ! animum tanquam emeritis stipendiis libidinis, ambitionis, contentionis, inimicitiarum, cupiditatum omnium, secum esse, secumque, ut dicitur, vivere. Senec. ep. 93. ante med. Functus omnibus humanæ vitae stipendiis. h. e. officiis. Colum. 3. 6. ad fin. Sed ubi plurimis velüt emeritis annorum stipendiis fides suréulo constitit, nihil dubitandum est de fecunditate . V. JURISONUS. • 7. Stipendium interdum est tributum quodque, gravezza, tributo: quia principio tributum impositum est, ut ex eo stipendia militantibus solverentur, ut ex Liv. 4. 6o. et Tacit. 4. Hist. 74. constat. Enn. apud Varron. 4. L. L. 36. sub fin. Poeni stipendia pendunt. Kellej. 2. 3g. stipendium conferre. Liv. 38. 16. exigere. Caes. 1. B. G. 44. capere jure Ë. quod victores victis imponere consueverunt. Cic. Balb. i8. Afros, Sardos agris stipendioque multare. Caes. 5. B. G. 27. Liberari stipendio. •| 8. Translate est quaevis multa, aut poena. Catull. 64. 173. Indomito nec dira ferens stipendia tauro. h. e. tributum septem adolescentulorum, ac totidem puellarum,

uod ab Atheniensibus Minotauro quotannis pendebatur. Horat.

pod. 1 7. 36. Quæ finis, aut quod me manet stipendium? Effare: jussas cum fide poemas luam. • g. Itcm subsidium, suppetiæ. Co

[ocr errors][merged small][merged small]

STiPES, itis, m. 3. palo piantato in terra, ctùros, xogμές: a voce Graeca allata: unde fuere qui stypes scriberent. Proprie $igiiificat fustem terræ defixum, ut Fest. definit: qui im Stipatòres a $tipa (unde stipare, firmare) deducere videtur. Ovid. a. Íí. 641. Termine, sive lapis, sive es defossus in agro Stipes ab antiquis, sic quoque numen habes. Tibull. 1. 1. 15. de eod. Nam veneror, seu stipes habet desertus in agris, Seu vetus in trivio florea serta lapis. Propert. 4. 2. 59. Stipes acernus eram properanti falce dolatus. Cæs. 7. B. G. 73. Truncis arborum, aut admodum firmis ramis abscissis, perpetuæ fossæ ducebantur. Huc ilii stipites demissi, ab ramis eminebant. Id. 1. B. C. 27. Fossas transversas viis præducit, atque ibi sndes stipitesque praeacutos defigit. Ovid. 4. Fast. 33 1. querno religant a stipite fuiiem. Martial. ;. 32. mudi stipitis ictus hebes. h. e. pali erecti, ad quem se exercebant tirones. Suet. Ver. 2g. Deligatus ad stipitem. et Plin. 8. 5. 5. Alligatus stipiti. Senec. ep. 14. Adigere per medium hominem , qui per os emergat, stipitem. impalare. • 2. Dicitur et de quocunque trunco arboris, fuste, sude, tronco, stipite, palo, ramo. Plin. 1 7. 27. 43. Amygdalæ ex anuaris dulces fiunt, si circumfosso stipite, cl ab ima parte circumforato defluens pitnita abstergeatnr. Tibull. 1. 1 5. 1 7. Neu pudeat prisco vos (Lares) esse e stipite factos. Ovid. Ib. 23g. viridi de stipite factas Admorunt oculis nsque sub ora faces. /irg. 4. Æn. 444. Consternunt terram concusso stipite. frondes. Propert. 4. 2. 18. Cum pirus invito stipite mala tulit : scil. per insitionem. Pailad. 5. 4. Zizyphus seritur ossibus, et stipite, et planta. Catull. 64. 288. tulit Iradicitus aitas Fagos, ac recto procerás stipite lauros. h'irg. 7. Æn. 524. non jam certamine agresti, Stipitibus duris agitur, sudibusve prænstis, Sed ferro ancipiti decerntint. Senec. Herc. Fur. 123o. stipitem huc vastum date. h. e. clavam. Ovid. 3. Fast. 73 1. Constitit; ipse super ramoso stipite nixus. et Remed. am. 446. Cassaque seducto stipite flamma perit. Id. 5. Fast. 5o6. Ignis in hesterno stipite parvis erat. tizzone. € 3. Per synecdochen est ipsa arbor. Id. 3. ibid. 37. Martia, picus, avis gemino pro stipite pugnant, En lupa. tuta per hos utraqne palma fuit. Id. de nuce, 32. Audiat hoo cerasus, stipes inanis erit. Claudian. Cons. Prob. et Olybr. 179. Stamine, quod molli tondent de stipite Seres, Frondea Ianigeræ carpentes vellera silvæ. • 4. De virga tenui, aut calamo. Lucang. 82o. Stipite quæ diro virgas mentita Sabaeas Toxica. Martial. i3. 1 9. Miitit præcipuos nemoralis Aricia porros. In niveo virides stipitè cerne còmas. • 5. Est convicium in hominem stupidum, stultum, stolidum, fatuum. Ter. Heaut. %. m. 3. In me quidvis harum rerum convenit, quae sunt dicta in stultum: caudex, stipes, asinus, plumbeus. Cic. Pis. Q. Qui tanquam truncus atque stipes, . si stetisset modo, posset sustinere tamen titulum consulatus. 7d. Har. resp. 3. a med. Non plus quam stipitem illum, qui quorum hominum esset, nesciremus, nisi se Ligurem ipse esse diceret. Adde in Senat. 6. et Claudian. 1. in Eutrop. 126.

STiPIDÖSUS, a, um, adject. durus, ligneus, stipitem rcferens. ut Stipidosa radix, Apul. Herb. 67. Stipidosi fruticis rami, Id. ibid. 74.

STiPO, as, avi, atum , a. 1. empir bene, riempire calcando, unire strettamente, stivare, atsißo, £ταγω, calcando ac densando impleo, in unum cogo, arcte compono, et firmo: a stipa, vel a voce Græca allata. }'irg. 4. G. 164. et 1. Æn. 436. apes liquentia mella Stipant, et dulci distendunt nectare cellas. Petron. Satyr. 8g. Stipant graves equi recessus Damai. Flor. 3. 19. ante med. In ore abdita nuce, quàm sulphure et igne stipaverat, leniter inspirans, flammam intér verba fundebat. Colum. i o. 4o4. Armeniisque, et cereolis, prunisque Damasci stipantur calathi. Plin. 15. 17. 18. n. 4. Uvas foliis involutas (servandi causa) vinaceis stipare. /'arr. 4. L. L. 36. sub fin. Quod asses libræ pondo erant, qui acceperant majorern numerüm, non in arca ponebânt, sed in aliqua cella stipabant, id est conoponebant, quo minus loci occuparent: a stipando stipem dicere coeperunt. Virg. 3. Æn. 465. stipatque carinis Ingens argentum, Dodonaeosque lebeias, etc. Claudian. a. Laud. Stilich. 3g7. Quae tunc Flaminiam stipabunt millia vulgi ! Apul.3. Met. Popülus caveæ conseptum mirâ celeritate complevit : aditum etiam èt tectum omne fartim stipaverant. Horat. 2. Sat. 3, 1 1. Quorsum pertinuit stipare Platona Menandro, Eupolin Archiloco ? comites educere tantos? h. e. sarcinam componere ex voluminibus Platonis, Menandri, etc. arcte colligatis, quos tecum rus' efferres. Tertull. /irg. veland. 1 2. eaetr. Stipare calceum. h. e. adstrictum induere, et quem pes totum impleat, mulla laxitate deformante. M a. Sti

[graphic]

272 STIPS

pare se, lateri alicujus haerere, immiscere se, Propert. 3. 6. 33. Custodum gregibus seä cum se stipat euntem. *I.3. Stipare aliquem, circumsequi et comitari, honoris , aut custodiæ causa, aecompagnare, córteggiare : et dicitur de frequentia, et turba. Kal. Flacc. 7. 556. At sua magnanimum contra Pagasea juventus Prosequitur, stipatque ducem. Claudian. a. Rapt. Pros. 55, comitantur euntem Naides, et socia stipant utrinque corona. Cic. 3. Phil. 1 2. Senatum stipavit armatis. /ug. 4. Aen. 136. Tandem progreditur magna stipahte caterva. • 4. Stipari, frequentia circumdari. Cic. Mil. 1. i\on enim corona consessus vester cinctus est, ut solebat: non usitata frequentia stipati sumus. Claudian. 2. in Rufìn. 76. Stipatur sociis. V. STIPATUS §. 3. _ •I 5. Stipari, denso agmine coiré. affòllarsi. Claudian. 2. Rapt. Pros. 3 1 1. Cunctaque praecipiti stipantur sæcula cursu, Insignem visura murum. • 6. Particip. Stipans §. 3. STIPS, stipis, f. 3. moneta minuta, soldi, danaro, xippa, ærea ecunia minuta, æra, asses: a stipando : quia cum olim asses libraí, essent, non in arca, sed in cella componebant stipabantque, qui magnam eorum summam habebant. Ita Varro, cujus verba in voce præced. §. 1. retulimus. Sic Festus : Stipem dicebant pecuniam signatam, quod stiparetur, et Ulp. Dig.50. 16. 27. Stipendium a stipe appellatum est, quod per stipes, id est modica æra colligatur. <| 2. Fere dicitur de pecunia, quæ a pluribus parva quantitate confertur, vel in opus aliquod publice faciendum, vel in honorem IDeorum, vel pauperibus alendis, ἐρανος . /'arr. 4. L. L. 36. sub fin. Diis cum ihesauris asses dant, stipem dicunt. Suet. Aug. 57. Omnes ordines in lacum Curtii quotannis ex voto pro salute ejus stipem jaciebant. Plin. 33. 1 o. 48. Populus Romanus stipem spargere coepit Sp. Postumio, Q. Martio coss. (tanta abundantia pecuniiae erat), ut eam conferret L. Scipioni: ex qua is ludos fecit. h. e. sponte et ultro conferre. Id. 18. 3. 4. Statua ei a populo stipe collavâ, statuta est. Cic. 2. Leg. 9. Præter Idææ Matris famulos, eosque justis diebus, nequis stipem cogito. et ibid. 16. Stipem sustulimus, nisi eam, quam ad paucos dies propriam Idææ Matris excepimus. implet enim superstitione animos, et exhaurit domos. Liv. 25. 12. sub fin. Edixit, ut populus per eos dies stipem Apollini, quantam commodum essct, éoríferret. Ovid. 1. Pont. 1. 39. Ante Deum Maurem cornu tibicen adunco Cum canit, exiguae quis stipis aera neget? Senec. 4. Quæst. nat. 2. ante med. de Vili fontib. In haec ora stipem sacerdotes, et aurea dona præfecti, cum solemne venit sacrüm, jaciunt. Plin. 8. ep. 8. Fons purus et vitreus, ut numerare jactas stipes, et relucentès calculos possis. Tacit. 5. Hist. 5. Stipes cogere. et 4. ibid. 53. Passimque injectæ fundamentis (Capitolii) argenti aurique stipes. Quintil. declam, 9. 15. eaetr. Stipem ponere Fortunae. h. e. offérre. Suet. Aug. 91. in fin. Ex nocturno visu stipem quotannis die certo emendicaljat a populo, cavam gnanum as$es pórrigentibus præbens. Senee. /it. beat, 25. In Sublicium pontem me íransfer. bon ideo tamen me despiciam, quod in illorum mumero consideo, qui manum ad stipem porrigunt. Id. 4. Benef. ag. Quis beneficium dicat quadram panis, aut stipem æris abjecti? Ä. Dig. 47. 22. 1. Stipem menstruam conferre. Liv. 38. 45. a med. colligere à tyrannis. h. e. exiguum tributum . 4 mmian. 26. 1 o. a med. stipe précaria victitare. limosinando. et Plin. 1 o. 63. 83. Ancilla mercenariæ stipis. h. e. corpore quæstum faciens. 4. 5. De lucro, et emolumento. Quintil. i. i2. sub fin. Fructum eloquentiæ non ex stipe advocationum petere, sed, etc. Colum. 8. 1, Villaticae pastiones non minimam colono stipem conferunt. Curt. 4. 1. circa 7ned. ob inopiam suburbanum horium exigua stipe colens. • 4. De strenis. Suet. Cal. 42. Edixit , et strenas ineunte anno se recepturum : stetitque in vestibulo ædium ad captandas stipes, quas plenis ante eum mianibus ac sinu omnis generis turba fundebat. Ovid. 1. Fast. 189. Dulcia cur dentur, video: stipis adjice causam, Pars mihi de festo ne labet ulla tuo. o quam te fallunt tua sæcula, dixit, Qui stipe mel sumpta dulcius esse putes! . • 5. De multa pecnniaria. J/âl. Maae. 2. g. n. 1. ertr. Stipem exsolvere. " 6. Rectus casus stips agnoscitur a Charis. 1. p. 27. et 85. Putsch., ubi etiam negat, dici in significatione trunci, sed stipes. Petron. tamen fragm. Tragur. 45. Bürm. Et ille stips, dum fratri suo irascitur, nescio cui terræ filio patrimonium elegavit. • 7. Stipes pro stips videtur dixisse Tertull. Spectac. 1 7. Locus, stipes, elogium , etiam quibus opus non est, praedicatur. Prudent, vero stipis dixit, ultima brevi, a. in Symmach. 91 o. - STIPÜLÄ, æ, f. 1. gambo, stelo, paglia, (stoppig , xaXdg m, calamus frumentorum, ét tenuia in eo folia, quæ facile arescunt. V. dicta in cULMUS §. 4. et 5. Plin. 18. 18. 47. Peragitur messis stipula numquam cubitali. et ibid. 19. 2o. n. 3. de tritico. Tercentæ sexaginta stipulæ ex umo grano. Virg. 1. G. 315. Frumenta in viridi stipula laétentia turgent. Plin. 17. 27. 47. Stipula hordeacea, Id. m4. 16. ug. n. a. milü. Ovid. 4. Fast. 725, Stipulæ fabales, et u, ibid.

STIPULATUS

2o5. Nec pudor, in stipula placidam cepisse quietem, Nec foenura capiti Š*. fuit. Id. 8. Met. 63o. domus stipulis et canna tecta palustri. • 2. Stipula illecta sunt spicæ in messe dejectæ, necdum lectæ, quas rustici, cum vacaverint, colligunt. Hæc Cajus Dig. 5o. 16.36. De his Varr. 6. L. L. 7. Nemo Treprehensus, qui e segete ad spicilegium reliquit stipulam. Id. 1. R. R. 53. Messe facta stipulam legere. Ter. Adelph. 5. 3. 62. Meridie ipso faciam, ut stipulam colligat. Ovid. 1. Amor. 8. 89. multi si pauca rogabunt, Postmodo de stipula magnus acervus érit. • 3. In pratis stipula est, quæ post fœnisiciam remanet. Varr. 1. R. R. 49. Tum άe pratis stipulam rastellis eradi, atque addere foenisiciæ cumulum. • 4. Flamma de stipula, ignis parum durans, fuoco di paglia. Ovid. 5. Trist. 8. 1 9. Nos quoque floruimus: sed flos erat ille caducus : Flammaque de stipula mostra, brevisque fuit. _ • 5. Est etiam eanma, calamus, iii. , avena, quia ad modum calami fistulata est, et nodis instructa. Plin. 37. io. 67. Syringitis (ggg) stipulæ internodio similis, perpetua fistula cavatur. /irg. 3. Ecl. 26. non tu in triviis, indocte, solebas, Stridenti miserum stipula disperdere carmen? • 6. In Fet. Kalendar. Farnes. apud Grut. 139. mense Augusto legitur: Stupulæ incenduntur :. quòd quidem convenit cum Italico stoppie, mam sæpissime Latinorum u, rarius vero i, in Italorum o mutatur. V. STIPA §. 1. STIPÜLÄTIO, onis, f. 3. l' obbligarsi per contratio a far qualche `cosa, promessa, contratto, stipulazione, ἐπερότησις, contractus, qui fit per interrogationem unius, v. gr. decem `dare spondes? et alterius responsionem, spondeo, vel dabo : ex quibus paritur obligatio. Ejus formulas V. in STIPULOR §. 1. Dicta est, inqnit Isid. 5. Orig. 24. sub fin., a stipula. veteres enim quando sibi âliquid promittebant, stipulam tenentes frangebant: quam iterum juiigentes, sponsiones suas agnoscebant. Vel quia in contractibus agrariis stipu'am manu tenebant, quæ agrum integrum repræsentaret. /'arr. 4. L. L. 36. sub fin. et Fest. in Stipem ducunt a stipe, idest ære seu pecunia : et stipulari proprie esse, cum aliquis interrogatus spondet stipem. Alii a stipa, et stipando, h. e. firmando : quia per stipulationem contractus firmantur. Paul. 5. recept. sentent. tit. 7. et Justinian. 3. Institut. tit. 1 5. ex eo, quod stipulum veteres firmum appellaverunt : fortasse a stipite descendens. Pompon. Dig. 45. 1. 5. circa med. Stipulatio est verborum conceptio, quibus is, qui interrogatur, daturum, facturum ve se, quod interrogatus est, respondet. Cic. 2. Leg. 2 1. a med. Ut ea pecunia ex stipulatione debeatur. Id. Rosc. Com. 1 2. ad fin. Aliquiem stipulatione alligare. Ulp. Dig. 45. 1. 1. Stipulationem confiéere. et ibid. contrahere. Paul. ibid. 2. exstinguere. et ibid. Ex stipulatione liberari. et ibid. 4. a med. Stipulatione teneri. Ulp. ibid. 33. 3. 1. et ibid. 5. sub fin. Stipulationem interponere. $ 2. Acceptam stipulationem facere alicui, est eum, qui per stipulationem promisit, obligatione liberare. Ulp. ibid. 44. 4. 7. • 3. Stipulationem commiitui alicui est contrahi, ita ut qui spopondit, reus fiat et obnoxius. Paul. ibid. 45. 1. 2. in fin. et Ulp. ibid. 38. * 4. Sumitur autem stipulatio fere pro verbis interrogantis, cui respondet in respondente sponsio. Ser. Sulpic. apud Gell. 4. 4. Contractus stipulationum sponsionumque dicebatur sponsalia. Paul. loc. cit. 8. In illa stipulatioi.e : Si calendis Stichum non dederis, decem dare spondes ? juæritur, etc. Ulp. ibid. 38. Stipulatio ista: habere licere spondes? hoc continet, etc. Adde. ibid. 47. et Julian. ibid. 56. etc. ' • 5. De stipulatióne Aquiliana V. AQUiLIANUS §. 1. STIPÜLÄTIUNCÜLÄ, æ, f. 1. érsgrotop.cittov, parva stipulatio. íi 1. Orat. 38. Cura in circulo decipiare adversarii stipu!atiunCu la . STIPÜLÄTOR, oris, m. 3. £tsgro-n-):, auYY£z£sύ3, qui stipulatur, et fere eum significat, qui cóntractum inifurùs interrogat: cui respondet promissor, et reus. Neque probat Isid. quod ait 4. Orig. 24. sub fin. promissores stipulatores vocari. Julian. Dig. 2. 1 o. §. Si stipulator dolo Titii, et promissor dolo Maevii impediius fuerit, quo minus, etc. Ulp. ibid. 45. 1. 41. in fin. Ex qno apparet, diei adjectionem pro reo esse, non pro stipulatore. AdJe eund. ibid. 45. etc. Suet. /itell. 14. Feneratorum et stipulatorum, publicanorumque, qui unquam se aut Romæ debitum, ant in via portorium flagitassent, vix ulli pepercit. h. e. qui stipulandi periii erant, et in usuris exercendis (quæ cuique ex stipulatione debebantur) omnes stipulationum formülas Å. Ideo Sueton. eos cum feneratoribus conjungit. Hujusmodi stipulatores in basilicis fori Romani stare solebant, ut colligitur ex Plaut. Curc. 4. 1. 12. STIPÜLÄTUS, a, um, particip. a stipulor, stipulando contractus, stipulatione promissus. Cic. Rosc. Com. 5. Iiaec pecunia necesse est, aut data, aut expensa lata, aut stipulata sit. Stipulatam non esse, taciturnitas testium concedit. §TIPÜLÄTUS, us, m. 4. stipulationis contractus. Paul. 5. recept. STIPULO R

[merged small][ocr errors]

sentent. tit. 7. Cum facto promissoris res in stipulatum deducta intercidit, agi éx stipulatu potest. Quintil. declam. 12. 2 1. Ex stipulatu legati nostri perimus. Ulp. Dig. 45. 1. 1. Acquiret ei ex stipulatu actionem. STIPÜLOR, aris, atus sum, dep. 1. proporre e far un contratto, stipulare, érsgorgo, est certis verbis interrogare, vel rogare aliquiem, ad velit quippiam facere aut dare : quo adnuente, legitima 6bligatio oritur. Cüi respondet promittere, spondere. De ngtatione dixiîius in STIPULATIÖ §. 1. Stipulandi formula est apud Plaut. Pseud. 4. 6. 14. Nullum periclum est, quod sciam, stipularier. Ut concepisti verba, viginti minas dabin' ? Ball. dabuntur. (Adde 1. 1. m 15.) et /arr. 2. R. R. 3. Itaque stipulantur sic : Illas capras hodic recte esse, et bibere posse, babereque recte licere; hæc spondesne? (Adde ibid. 5. a` med.) Ser. Sulpic. apud Gell. 4. 4. Qui uxorem ducturus erat, ab eo, unde ducenda erat, stipulabatur, eaim in matrimonium ductum iri: qui daturus erat, itidem spondebat daturum. Is contractus stipulationum sponsionumque dicebatur sponsalia. Sed si post eas stipulationes uxor non dabatur, aut non ducebatur; qui stipulabatur, ex sponsu agebat. et moae. Judex eum, qui spoponderat, aut qui stipulatus erat, condemnabat. Ulp. Dig. 45. 1. 1. a med. Si stipülanti mihi decem, tu viginti respondeas. Id. ibid. 34. Multum interest, utrum ego stipuler rem, cujus commercium habere non possum ; an quis promittat. Modestin. ibid. 2. 1. Qui stipulatur, reus stipulandi dicitur: qui promittit, reus promittendi habetur. Cic. Rosc. Com. 4. eaetr. Stipulatus es? ubi ? quo die? quis spopondisse me dicit ? nemo. Julian. Dig. 45. 1. 56. ad fin. Si a te stipulatus fuero fundum Sempronianum, deinde eundem fundum, detracto usufructu, ab alio stipuler, prior stipulatio non novabitur. Paul. ibid. 33. Si stipuler, ut id fiat, quod matura fieri non concedit; non magis obligatio consistit, quam cum stipulor, ut id detur, quod dari non potest. Id. ibid. 19. 2. 54. a 7ned. Quod locator et conductor invicem de se stipulati sunt. Id. ibid. 1 2. 1. 4o. et 45. 1. 46. Centesimis calendis dari, utiliter stipulamur : quia præsens obligatio est, in diem autem dilata solutio. Julian. ibid. 3. 1. Cum servus stipulatur, nihil interest, sibi, an domino, an vero sine alterutra eorum adjectione dari stipuletur. Juvenal. 7. 163. Quantumvis stipulare,et protinus accipe, quod do. h. e. pete, postula. Ulp. Dig. 40. 7. 3. Stipulari stipulationem. Inscript. apud Murat. 337. 5. et 43g. 1. Hæc recte dari, fieri, præstarique stipulatus est M. Herennius Agricola, spepondit T. Flaviüs Artemidorus. *] 2. Interdum stipulari dicitur etiâm qui promittit. Paul. ibid. 13. 4. 7. Si certo loco condicturum se quis stipulatus sit. Ulp. ibid. 1 2. 6. 26, ad fin. Si decem, aut Stichùm stipulatus solvam quinque, quæritur, an possim, etc. Id. ibid. 46. 3. 5. a med. Si quis üsuras solverit, quas non erat stipulatus. Adde Julian. ibid. i8. 1. 3g. etc. ° 3. Priscian. 8. p. 794. Putsch. putat adhiberi etiam passiva significatione pro rogari, séu interrogafi; vel contractu teneri: ut in ill9 Suet. fragm. Lætoria (ler), quæ vetat minorem annis XXV. stipulari. §τ$ρωτάσ$z.. • 4. Stipulo, as, positione activa. Symmach. 1. ep. i 1. Sponsionem stipülat affectiò. h. e. firmat. Juret., apud quem est epist. 5., legit stipulatur. •I 5. Particip. Stipulans §. 1. - STIPÜLUM Veteres dixere firmum, ut in STIPULATIO §. 1. di. ctum est. •| 2. In Gloss. Philoae. stipulum est xαλαμη. STiRIÄ, ae, f. 1. goccia, stilla gelata, ghiacciuolo, ato\ayμό;, gutta liquoris concreta et pendens cadenti similis. /irg. 3. G. 365. Et totæ solidam in glaciem vertere lacunæ : Stiriaque impexis induruit horrida barbis. Claudian. B. Get. 326. stant colla pruinis Aspera : flaventes adstringit stiria setas. Tertull. Pall. 4. vocat stiriam leoninam setas et pilos in pelle leonis humore aut glacie induratos. Plin. 34. 1 2. 32. E scrobium lateribus distillantes hibermo gelu stirias, stalagmiam vocant. Martial. 7. 37. Turpis ab inviso pendebat stiria naso. STiRIÄCUS, a, um, adject. stillans, stillaticius : a stiria, gutta. Solin. 27. a med. de sirpe. Pingue roscidum cum arefactum inolevit, guttis stiriacis legitur. STIRICIDIUM, ii, n. 2. idem ac stillicidium : a stiria. Fest. Stiricidium, quasi stillicidium, cum stillæ concretae frigore cadunt. cato ibid. Nihilominus voluit semper de stiricidio in re præsenti cognoscere. STIRPESCO, is, n. 3. § 3opvtojpat, in stirpem convertor. Plin. 9. 8. 42. de asparago. Nam si defringatur, stirpescere, et intermori. STIRPITUS, adverb. sino dalle radici, 3:30$ sv, usque ab ima stirpe, radicitus, funditus. Ulp. Dig. 47. 7. 3. Si quis ex seminario, id est stirpitus, arborem transtulerit. Sidon. 1. ep. 2. Barba concavis hirtâ temporibus, quam in subdita vultus parte surgentem stirpi;us togs9r assiduus genas ad usque forpicibüs evellit. q. 2.

[ocr errors]
[ocr errors]

Translate. Cic. 4. Tusc. 38. Hunc errorem, quasi radicem omnium malorum, stirpitus philosophia se extracturain pollicetur. STIRPS, stirpis, m. et f. 3. radice, sterpo, ἐα, διφόρυτον, radix, et imus truncus arboris, qua hæret radicibus: iterâ totus ipse truncus, ex quo rami exeunt. Cic. Orat. 43. Arborum altitudo hos delectat : radices stirpesque non item : sed esse illa sine his non potest. Virg. 12. Æn. 781. Namque diu luctans, leptoque in stirpe moratus, etc. Dixerat ibid. 773. lenta in radice. Id. ibid. ao8. (et Colum. 5. 9. a med.) sceptrum in silvis imo de stirpe recisum. Id. 2. G. 2o9. Antiquasque domos avium cum stirpibus imis Eruit. Cic. 2. Ä. D. 81. Arbores tantummodo per stirpes aluntur suas. Plin. 16. 36. 65. Arundo omnis ex una stirpe humerosa. Cic. 7. Verr. 38. et òo. Siculi milites palmarum stirpibus alebantur. (Paülo supra, item c. 33. vocat radices palmarum agrestium. Sic Tacit. 4. Hist. 6o. Virgulta, et stirpes, et internatas saxis herbas vellentes, miseriarum patientiæque exemplum fuere.) Tibull. 1. g. 45. et Propert. 3. 23. 55. Vellere albos a stirpe capillos. sin dalle radici. Et metaphorice Sallust. Catil. 1 o. Carthago ab stirpe interiit. h. e. funditus. • 2. Per synecdochen ponitur pro tota arbore, aut parte ejus quacumque, albero, legno. Lucret. 5. 1 o98. Emicat interdum flammai fervidus ardor, Mutua dum inter sé rami stirpesqne teruntur. et ibid. 1364. stirpes committere ramis. h. e. inserere, innestare. et /irg. 2. G. 23. Hic plantas tenero abscindens de corpore matrum, Deposuit sulcis: hic stirpes obruit arvo. h. e. integras arbores cum radicibus. et ibid. 367. de vitib. ubi jam validis amlexæ stirpibus ulmos Exierint. h. e. ramis, materia. Cato R. R. £; Capito tibi scissam salicem : ea stirpem præcisum (al. præcisam) circumligato, ne liber frangatur: Ubi id feceris, surculum præacutum inter librum et stirpem artito primores digitos duos. tra scorza e legno. et Colum. 3. 5. eaetr. de malleolis. Probatissimum genus stirpis deponere. Id. 5. 6. ante med. Arbor decacumimanda est juxta ramulum, qui videbitur esse nitidissimus: ita tamen, uti supra eum trunco stirpem dodrantalem relinquas, ad quam ramus alligetur. et mor. At si robusti rami erunt, ita ferro

• amputentur, ut exiguam stirpem prominentem trünco relinquas.

stecco, tronconcello. et Plin. 8. 26. 4o. Hippopotamus satietate obesus exit in litus, recentes arundinum cæsuras speculatum : atque ubi acutissimum videt stirpem, imprimens corpus venam vulnerat, etc. Ita Harduin. ex MSS., alii acutissimam. • 3. De quacumque planta, virgulto, pianta. Cic. 5. Fin. 1 1. a med. Cum árborum et stirpium eadem pæne natura sit. Id. 2. Vat. D. 64. a med. Stirpium et herbarum utilitates longo usu percepimus. Lucan. 4. 42. Dum scopulos stirpesque tenent, atque, hoste relicto, Cædunt ense viam. •| 4. Translate est origo, causa, principium, fons, radix, origine, radice, fonte, cagione, sorgente. Plaut. Trin. u. 2. 18o. Quod si exquiratur usque ab stirpe auctoritas, unde quidquid auditum dicant; nisi id appareat, famigeratori res sit cum damno et malo. Cic. 1. Catil. 1 2. ertr. Exstinguetur atque delebitur non modo haec tam adulta reipublicæ pestis, verum etiam stirps ac semen malorum omnium. Id. 3. Tusc. 34. Stirpes ægritudinis omnes elidendæ sunt. Id. 2. Divin. 72. Ut religio propaganda est, sic superstitionis stirpes omnes ejiciendæ sunt. Id. 4. Fin. a. sub fin. Differo eam partem, quæ quasi stirps est hujus quæstionis. Id. Coel. 32. sub fin. Firmata jam stirpe virtutis. Id. 3. Tasc. 6. Audeamus mon solum ramos amputare miseriarum, sed omnes radicura fibras evellere. tamen aliquid relinquetur fortasse. Ita sunt altæ stirpes stultitiæ. • 5. Item origo generis in familiis, stirpe, schiatta, legnaggio, progenie. Cic. Amic. 1 9. ad fin. Qui aliquandiu propter ignorationem stirpis et generis in famulatu fuerint. Wep. Attic. 18. Juniam familiam a stirpe ad hanc ætatem ordine enúmeravit. Cic. 1. Orat. 39. Cum Marcelli ab liberti filio stirpe, Claudii patricii ejusdem nominis hereditatem gente ad se rediisse dicereni. Pacuv. apud IVon. 3. 237. Dubito, quod primordium cäpessam ad stirpem exquirendum . /irg. 1. Æn. 63o. Seque ortum àntiqua Teucrorum ab stirpe volebat. Enn. apud Mon. loc. cit. et Fest. in Stirps . Nomine Pyrrhus, uti memorant a stirpe supremo. J'irg. 5. Æn. 71 1. Dardanius divinæ stirpis Acestes. Sallu$t. Jug. 14. Me jam ab stirpe s9cium et amicum populo R. regno expulit. sino da' miei maggiori. et Ovid. 1. Fast. 363. Flebat Aristæus, quod apes ab stirpe necatas Viderat. con tutta la razza. • 6. Item propago, nepotes, posteri, discendenza : quia stirps non solam tiunëum, sed et. iam ramum significat. Enn. apud /arron. 6. L. I. a. a med. Ut tibi Titanis Trivia dederit stirpem liberura. /irg.6. Æn. 864. Quis, pater, ille virum qui sic cofjitatur euntem? Filius, anne aliquis magna de stirpe nepotum ? Id. 4. ibid. 622. vos, o Tyrii, stirpem et genus omne futurum Exercete odiis. et 1 1. ibid. 16ö. Æneas' Romanæ stirpis origo : Justin. 16. 1. a med. Nec cessasse, quoad omnem stirpem regiæ sobolis deleret. Tacit. 2. Ann. 37. subjin. En stirps 35

[graphic]
[graphic]
[graphic][graphic]

2 7 4 S T I V A

et progenies tot consulum, tot dictatorum., et 1. ibid. 58. in fin. Arihinii uxor virilis sexus stirpem edidit. Prole. Sic Liv. 1. 1. in fin. Brevi stirps quoque virilis ex nov9 matrimonio fuit. - • 7. Item conditio, 'genius, ordo. }'ellej. 2. 4. Mentittis. regiæ stirpis origimem. et ibid. 29. Pompejus genitus matre Lucilia, stirpis senatoriæ. Mep. Eumen. i. Neque aliud huic defuit, quam generosa stirps,

§TiyÂ, ae, f. 1. manieo dell' aratro, stiva, éy$tam, aratri ea pars, quam grator manu tenet, et premit, sulci dirigendi gratia. Yarr. 4. L. L. 3 1. Vomer, quod vomit eo plus terram : dens, quod eo mordetur terra : supra id regula quæ stat, stiva, a stando : et in ea transversa regula, manicula, quod manu bubulci tenetur, qui quasi est temo inter boves. Vult /arro esse a stando, quasi stativa ; et distinguit stivam a manicula : auctores non distinguunt. 1'irg. 1. G. 174. Stivaque, quæ currus a tergo torqueat imos. Qyid. 4. Rast. 825. Inde premens stivam designat moenia sulco. Id. 8. Met. 2 18. Aut pastor baculo, stivæque innixus arator. Adde Colum. 1. 9. ab init.

§TLÄTÄ, et Stlatta, ae, f. 1. sorta di nave, genus navigii, imquit Fest., latum magis, quam altum, sic appellatum a latitudine : sed consuetudine, qua, stlocum pro locum, et stlitem antiqui pro litem dicebant. Gell. quoque 1 o. 25. stlatas inter varias mavium appellationes enumerat. Auson. epist. 22. 3 1. Acatis, phaselis, lintribus, stlatis, rate Tarnim, et Garumnam permeat. Caper de Orthogr. in fin. p. 2246. Putsch. dicit esse navem piraticam : et inde fieri adjectivum Stlataris. Etiam in Gloss. Philoae. Stlatta, τετρατικοῦ cxdpov; siάο;. q. 2. Est etiam cognomen R. Inscript. apud Marin. Frat. Arv. p. 62. A. Tettius A. L. Stlatta.

STLÄTÄRIS, e. V. voeem præced. §. 1. ad fin.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

non sedent. Cic. 1. Diyin. 46. Cum virgo staret, et Cæcilia in sel

la sederet. Ter. Eun. 2. 2. 4o. et Plaut. Pseud. 1. 5. 42. Quid agitur? Pseud. statur hic ad hunc modum. Liv. 38. 5. Consul arietibus muros quatiebat, etc. Oppidanos primo pavor ac trepidatio cepit: deinde ùt præter spem §fare muròs viderunt, etc. Cic. 3. }'err. 23. Duo signa, quæ núnc ad impluvium tuum stant, quæ Jnultgs annos ad valvas Junonis Samiæ steterunt. /irg. 3. Æn. 48. Obstupui, steteruntque comae. s' arricciarono. et Stat. 3. Theb. 326. staiìt fulti pulvere crines. •I 2. De ædificiis, postquam perfecta sunt. }'al. Flacc. 1. g6. Juno Argolicas, Macetumque per urbes Spargit, inexpertos tefitare parentibus austros iEsoniden: jam staré ratem, reiiiisque superbaim Poscere quos revehat. ° 3. Est etiam consistere, imaneré, quiescere, stai fermo, fermarsi. Firg. 2. Ecl. 26. Cum placidum vèntis staret mafe. Ter. Heaut. 4. 3. 3. I: quid stas, lapi§? Id, Phorm. 1. 4. 18. et Plaut. Merc. 5. 2. 32. Sta illico. Char. Male facis, properantem qui me commorare: fermati. et Sil. 1 2. 1 o5. de militiò. fügientib. State, o miseri, queis gloria summo Dedecori est. Horät. 3. Od. 28. 5. Inclinare meridiem Sentis, ac veluti stet volucris dies, Parcis deripere horreo Cessantem amphoram. Plin. 5. ep. 1 2. ertr. Nescit semel incitata liberalitas stare. Senec. (Edip. 385. geiidus in venis stetit Hæsitque sanguis. /irg. 3. G. 84. de equo generoso. Stare loco nescit, micat auribus, et tremit artus. Plaut. Amph. 1. 1. m 2 o. Ita statim stant signa, neque nox quoquam concedit die. Lucan. 2. 7 18. Vanaque percussit pontum Symplegas inanem, Et statura redit. ii. e. mom amplius se motura. Adde },'al. Flacc. 8. 1 95. • 4. Item morari, manere, esse, trovcrsi, essere, stare. Cic. Pis. 6. a med. Paulisper stetimus in illo ganearum tuarum nidore atque fumo. Id. 2. Catil. 3. Hos, quos vidco volitare in foro, quos stare ad curiam, quos etiam in senatum venire. Id. Flacc. 6. Qui domi stare non poterant. Ovid. 2. Trist. 289. Cum steterit Jovis æde. /d. 18. Heroid. 2o8. Et melius mulla stat mea puppis aqua. Id. 1 1. Met. 692. stetit hoc miserabilis ipso Ecce loco. Sénec. Troad. 1 1 78. Quam prope a Priamo steti ! Cic. 7. /err. 33. Stetit soleatus praetor populi T. cum pallio purpureo tunicaque talari, muliercula nixus in litore. Id. 3. Qrat. 01. Servum habuìt, qui staret occulte post ipsum, etc. Kal. Flacc. 4. 63 1. Me Pangæa $uper rursus juga, mequè paterna Stare Tyro, dulccsque iterum mihi surgere soles, Nunc réor. Cic. 2. Phil. 4. Qui hoc ipso tempore stant cum gladiis in conspectu senatus. W 5. De servis, qui præsto sunt ad obsequia. Ter. Eun. 3. 5. 46. Sto exspectans, si quid mihi imperent. C. Gracch. apud Gell. 15. 12. Nulla apud me '; popina : iieque pueri eximia facie stabant. Suet. Cæs. 49. Stare alicüi âd cyathiim ét vinum. servir di coppiere. •16. De meretricibus prostantib. Juvenal. 1 o. 239. Quod steterat multis in carcere formicis anmis. Horat. 1. Sat. 2. jo. alius nullam, nisi olente in fornice stantem. Ovid. 1. Amor. 1 o. 2 1. Stat meretrix certo cuivis mercabilis ære. • 7. Pro morari, cessare, otiosum esse. Sil. 12. 1 o4. numerabat inertes Atque actos sine Marte dies, ac stare pudebat. et ibid. 68. quis terminus, inquit, Ante urbes standi Grajas, oblite tuorum Faëtorum miles? Ter. Andr. 5. 6. 15. Propera, arcesse, quid stas? quid cessas? q 8. Pro hærere, versari. }'irg. 1. Æn. 65o. Omnis in Ascanio cari stat cura parentis. Sil. 2. 658. dulcisque labor sua nomina natis Reddere, et in vultu genetrici stare suorum. • g. Et durare. Sil. 3. 94. te longa stare senecta, AEvumque extendisse velim. • 1 o. De militibus, qui in acie, et contra hostem constanter permanent, pugnare parati. Liv. 22. 6o. ad fin. Cum im acie stare, ac pugnare decuerat, tum in castra refugerunt. Id. 26. 44. Et primo haud impari stetere acie : subsidia deinde, etc. Id. 37. 59. in fin. Quota parte virium suarum ibi dimicavit Antiochus? In Asia totius Asiæ steterunt vires. Cic. 2. Tusc. 25. Ut fit in prœlio, ut ignavus miles, simul ac viderit hostem, fugiat, ob eamque causam pereat nonnunquam ; cum ei, qui steterit, nihil tale evenerit. Vep. Epam. 1 o. Postquam pngnari cum Lacedæmoniis coepit, in primis stetit. Stat. 8. Theb. 322. stetit audaces effusus in iras, Conseruitque mjanus. Plaut. Amph. 1. 1. 86. Quisque uti steterat, jacet, obtinetque ordinem. Juvenal. 3. 2go. Stat contra, starique jubet. •I 1 1. Translate. Cic. 1. Fam. 4. Ad XVI. cal. Febr. cum in senatu pulcherrime staremus, quod jam illam sententiam Bibuli fregeramus, unumquc certamen esset relictum, sententia Volcatii. • 12. Hinc stare ab aliquo, vel cum aliquo ponitur pro favere, alicujus causam tueri, ejus partes sequi. Vep. Datam. 6. a med. Coacti sunt cum eis pugnare, ad quos transierant; ab hisque stare, quos reliquerant. Id. Agesil. 5. ad fin. Si eos exstinguere voluerimus, qui nobiscum adversus barbaros steterunt. Liv. 26. 41. Cum Dii prope ipsi cum Annibale starent. Id. a. 12. ad fin. (et 38. 25. et Ovid. 1. Art. am. 2oo.) Pro jure gentium stetit fortuna. Cic. Brut. 79. Talis tribunus plebis fuit, ut nemo, contra civium pcrditorum dementiam, a senatu et a bonorum causa stete

« НазадПродовжити »