Зображення сторінки
PDF

3o SALUT A RITER

T). 12. Natura bestiis dedit accessum ad res salutares, a pestiferis recessum. Id. 2. ibid. 15. Res utiles et salutares Deorum esse vocabulis nuncupatas. Hd. Mil. 8. civis tam beneficus, tam salutaris. Suet. Tib. 2j. Bonus et salutaris princeps. Cic. 2. Vat. D. 39; ad . fin. Salutari§ et vitalis calor. et 3. ibid. g. ad fin. Mundo nihil est pulcrius, nihil nobis salutarius. Id. Senect. 16. Hominum generi üniverso cultura agrorum est salutaris. Id. 1. Divin. 39. Stella Jovis ad ortus puerorum salutaris est. Plaut. Aul. a. 1. 26. Quod tibi sempiternum salutare sit procreandis liberis. Cic. 6. Fam. 6. Salutare^ consilium. Liv. 24. 38. Habere orationem salutarem. Plin. 6. ep. 31. eaetr. Portus vel maxime salutaris. Cic. g. 4tt. 7. Sic habeto, salutares te mihi litteras misisse. che mi han dato la vita. Dixerat paulo sup. quæ mihi quiddam quasi animulæ restillarunt. Tacit. 15. Ann. 29. Omissis præcipitibus, tuta et salutaria capessere. •I a. De iis quæ morbos afcent, aut pellunt. Plin. 31. 2. 2. Medios inter fluctus`exsistit aliquid valetudinii sclutare. Id. 24. 16. 92. Radix in pestilentia salutaris est in cibis. Id. 25. 3. 6. Britannica non nervis modo, et oris malis salutaris, sed contra anginas quoque, et contra serpentes. Id. 24. g. 42. Ad dentium dolorem decoctum eorum salutáre est. Id. 2 1. ig. 77. Radicem decoctam bibere, spasticis, eversis salutare est. Horat. Carm. sæcul. 63. Qui salutari levat arte fessos. h. e. medicina. Ovid. Remed. am. 45. Terra salutares herbas, eademque nocentes Nutrit. • 3. Salutaria bibere, saititi amicorum potare, far brindisi. Apul. 2. Met. prope fin. Compotores vino madidi rursum cachimnum integrant: dumque bibere salutaria postulant, etc. V. SALUTARIUS. T• 4. Salutaria, h. e. soteria, quidam leg. apud Tertull. Apolog. 46., alii salaria. V. SALUTARIÜS. • 5. Digitus salutaris est index, vel quia illo ori admoto silentium indicitur ; res maxime salutaris: vel quia illo et pollice contractis salutem precabantur. Suet. Aug. 8o. Dextrae quoque manus digitum salutarem tam imbecillum interdum sentiebat, ut, etc. Capell. 1. p. 22. Quidam redimitus puer ad os compresso digito salutari silentium commonebat. •I 6. Littera salutaris, A, quæ absolutionis nota erat: ut C tristis, quæ condemnationis. Cic. Mil. 6. ad fin. Nec vobis tam salutarem hanc in judicando litteram, quam illam tristem dedisset. •| 7. Salutaris porta, inquit Fest., Romae appellata est ab æde Salutis, quod ei proxima fuit: vel ob salutationes, quia ad eam prætor salutaretur is, qui in provinciam pro praetore, aut pro consule exibat. Adde in Prætor. quamquam hoc osterius incertum est ob lacunam in verbis Festi. Nibby, Mura di £; p. 143. probat, hanc portam fuisse ad radices collis Quirinalis inter portas Sanqualem, et Piacularem. •| 8. Similiter salutaris sollis, qui fuit unus ex quatuor apicibus collis Quirinalis, apud /arron. 4. L. L. 8. a med., ab eadem Salutis æde cognomen habuit. • 9. Salutaris est etiam cognomen R. Inscript. apud Grut. 75o. 6. M. Acutius Salutaris. Alia apud eund. 46o. 3. Flavia Q. F. Salutaris. •I 1 o. Comp. Salutarior §. 1. .• SÄLÜTÄRITER, adverb. salutevolmente, giovevolmente, corn.•io;, utiliter ad salutem. Cic. Brut. 2. ad fin. Tum ea arma sum

pta sunt, quibus illi ipsi, qui didicerant eis uti gloriose, quemad

Imodum salutariter utèrentur, nou réperiebant. J/al. Mar."5. 2. n. 3. Quinque cousulatus salutariter reipublicæ administrati. Plane. ad Cic. io. Fam. 24. De militum commodis fuit tibi curæ: quos ego non potentiæ causa (nihil enim me non salutariter cogitare scio) órnari volui a senatu, sed primum quod ita meritos ÉÉÉÉ, deinde quod cQnjunctiores reipubl. esse volebam. Id. ibid. 23. Copias prope in adspectum Lepiji adduxi, eo consilio, ut vel celeriter accedere, yel salutariter recipere me possem. h. e. exercitu salvo et incoJumi. * SÄLÜTÄRIUS, a, um, adject. salutaris. Not. Tir. p. 1 o5. Salus, salutarius. Tertull. Apolog. 46. Plerique philosophi in principes latrant, sustinentibus vobis, et facilius statuis et salutariis remunerantur, quam ad bestias pronuntiantur. h. e. muneribus et donis. Alii leg. 3a'ariis. Huc adducendus videtur locus Apul. a. Met. in 8ALUTARIS §. 3. allatus. SÄLÜTÄTIO, onis, f. 3. saluto, salutazione, dat&ap*o*, actus salutandi, consalútatio S Cic. Pis. 4o. Quis te aditu, quis ullo honore, g* genique communi salutatione dignum putet? Tacit. 4. Ann. . Alius occursum ejus vitarc: quidam salutatione reddita, statim averti. Liv. y. 1. sub fin. Inde fœdus ictum inter duces, inter exersitus salutationem factam. Cic. 7. Fam. 28. Dare se salutationi amicorum. h. e. præbere se amicis salutantibus: amicos convenientes •t salutantes admittere : el alios adire, et salutare. Id. g. ibid. 2o. a med. Mane salutamus domi et bonos viros multos, sed íos tristes; et hos lætos, victores. Ubi salutatio defluxit, litteris me involvo. Id. a. ad Brut. 4. Hoc paululum exaravi ipsa in turba matutinae salutationis. Macrob. 1. Saturn. 6. Accepta ; ac reddita salutatione sonsederunt. Senec. Brevit. wit, 14. a med. Per diversas domos sa

SALUTO

lutationem meritoriam circumferre. h. e. sportulæ, aut gratiæ eæ ptandæ causa. Unde mercenarium salutatorem vocat Ùolum. m. præf. ante med. M 2. De salutatione principum. Gell. 4. 1. et ao. 1. In vestibulo ædium Palatinarum omnis fere ordinum multitudo, opperientes salutationem Cæsaris constiterant. h. e. ut admitterentur, et salutarent Cæsarem. Suet. Vesp. 4. Prohibere aliquem non contubernio modo, sed etiam publica sälutatione. h. e. ne ádeat cum aliis salutandi causa. Id. Aug. 53. Promiscuis salutationibus admittebat et plebem. • 3. De sàlutatione Deorum in templis stantium aut sedentium. Vitruv. 4. 5. Si circum vias publicas erunt ædificia Deorum, ita constituantur, uti prætereuntes possint respicere, et in conspectu salutationes facere. SÄLÜTÄTOR, oris, m. 3. salutatore, chi corteggia, προσηγορος, qui salutat. Stat. 2. Silv. 4. ag. de psittaco. Ille salutator regum , nomenque locutus Cæsareum. T • 2. Erant multi Romæ, ? vel officii causa, vel spe lucri, potentiüm amicorum aedes mane obibant salutandi gratia. Q. Cic. £;; cons. g. Hujus autem rei (assectationis) tres partes sunt, una salutatorum, cum domum veniunt; altera deductorum, tertia assectatorum. Colum. 1. præf. ante med. An honestius duxerim mercenarii salutatoris mendacissimum aucupium, circumvolitantis limina pqtentiorum, somniumque regis sui rumoribus inauguramtis? Martial. 1 o. 74. quamdiu salutator, Amteambulones et togatulos inter, Centum merebor plumbeos die toto? Id. 1. 71. qualiacumque leguntur Ista, salutator scribere non potuit. SÄLÜTÄTÖRIUS, a, um, adject. τροσαγορευτικὸς, ad salutandum vel ad salutatorem pertinen$. Plih. 15. i 1. 1o. Omnia jam et virorum salutatoriis cubilibus inclusa. h. e. cubiculis, in quibus clientes dominum salutabant. camere d' udienza . et Senec. Const. Sap. 1 4. Salutatorium publicum exercere. Alii leg. salutationum. V. PUBLICUS §. 7. •j a. Salutatorius casus, vocativus, quia eo salutamus. Priscian. 5. p. 67 1. Putsch. Vocativus salutatorius etiam vocatur, ut o AEnea, et salve Ænea. SÄLÜTÂTRIX, icis, f. 3. salutatrice, quae salutat. Juvenal. 5. 2o. solicitus, me Tota salutatrix jam turba peregerit orbem. V. SALUTATOR §. 2. Martial. 7. 87. Pica salutatrix si tibi, I.ause, placet. Id. 9. 1 oo. Marcus amat nostras Antonius, Attice, Musas, Charta salutatrix, si modo vera refert. h. e. epistola. SÄLÜTÀTUS, a, um, particip. a saluto : salutato, τροσαγο£sv§si;, data salute appellatus. ωvid. 3. Pont. 7. 1. Esse salutatum vult te mea littera píiimum A male pacatis, Attice, missa Getis. Martial. 9. 55. Inde $alutatus picae réspondet arator. Ovid. 2 1. Heroid. 91. Superis, quibus insulâ sacra est, Flava salutatis tura, merumque damus. h. e. adoratis. V. SALUTO §. 7. SÄLÜTIFER, ra, rum, adject. salütevole, salutifero, cotiata;, salutem fereus, salutaris, saluber. Qvid. 2. Met. 642. totique salutifer orbi Cresce, puer, dixit. Id. 2 1. Heroid. 1 74. Salutiieram opem dare. Stat. i. Achill. 1 1 7. Herbæ salutiferae. Martial. 5. 1. άquæ. Inscript. apud Murat. 65. 5. Herculi salutifero, etc. Apul. 4. Met. Nunc maxime funditus perii, nunc spei salutiferæ renuntlavi . SÄLÜTIFICÄTOR, oris, m. 3. salvator. Tertull. Resurr. carn. 47. et Car. Chr. 14. SÄLÜTIGER, ra, rum, adject. salutifer. Auson. Edyll. 8. 25. vos cominus ite Stella salutigeri Jovis, et Cythereie Vespef. Id. epist. a5. 4. Fausta salutigeris ad$cribens orsa libellis. h. e. epistolis. Prudent. 1 1. tsgi orsp. 255. salutigeros feret hic venerantibus ortus. • 2. Est etiàm qui salutem gerit, vel nuntiat, salutigerulus. Apul. loquens de iis, quos δαίμονας Græci vocant, de Deo Socrat. Inter terricolas, cælicólasque vectores, hinc precum, inde donorum : qui ultro citroque portarit hinc petitiones, inde suppetias, ceu quidam. utriusque interpretes, et salutigeri. V. vocem seq. SÄLÜTIGÉRÜLUS, a, um, adject. salutem gerens seu nuntians. Puer saluuigerulus, servus heræ nomine huic et illi salutem, et jussa perferens, et referens, che porta i saluti, e le ambasciate, ea{letto, paggio, messaggiero, £τισκόττης, ut habetur in Gloss. Philvae. ab ἐπισκεπτομαι, viso, visito. Plaut. Aul. 3. 5. 26. Mihi quidem æquum est purpuram atque aurum dari, ancillas, pedissequos, salutigerulos pueros, etc. V. vocem præced. §. 2. * SÄLÜTIO, onis, m. 3. cognómen R. Suet. Cæs. 50. Scipio qnidam ex Corneliorum genere, cui ad opprobrium vitae Salutioni cognomen erat. Plin. 7. 1 2. 1 o. Ejusdeia familiæ Scipioni post eum (Scipionem Serapionem) cognomen Salutio mimus dedit. Adde 35. 2. 2. SÄLÜTO, as, avi, atum, a. 1. salutare, dare il buon dì, far riverenza, datoi%op.a;, tgoaayopsvo, salutem dico, salvere jubeo, salutem mitto. Cic. Planc. 1 4. Cnm ille enm salutasset, ut fit, dixissetque, quid agis, Grani? Plaut. Amph. 2, 2, 44. Amphitruo uxo

sALVUS

- rem salutat laetum speratam suam. Cic. Cael. 16. extr. Mulierem paulo-liberius salutare. Plaut. Aul. a. 2. 8. Illic homo aurum me scit habere, eo me salutat blandius. 1d. ibid. 1. 2. 36. et Pan. 3. 5. 7. et Cic. 13. Phil. 2. extr. Salutare benigne. Id. Plaut. Asin. 1. 3, 6g. bene. Cic. 4. 4tt. 1 1. Dionysius te, omnesque vos salutat. Curius ad Cic. 7. Fam. ag. extr. Tironem meum saluta nostris verbis. Plin, a8, a. 5. Cur sternutamentis salutamus? diciamo, Dio ti salvi, o t' ajuti. W 2, Salutare nomine, nomen alicujus dicere in salutando. Cic. a. Phil. 24. Aperta lectica mima portabatur, quam homines honesti, obviam necessario prodeuntes, non noto illo, et mimico momine, sed Volumniam salutabant. Sic Juvenal. 1 o. 161. dominum regemque salutat. et Tacit. 1 2. Ann. 41. a med. Obvii inter se, Nero Britafinicum nomine, ille Domitium, salutavere. et Horat. Art. P. 87. Cur ego, si nequeo, ignoroque, poeta salutqr? h. e. appellor poëta, dum me obvii salutant. ' ° 3. Hinc salutare impeiatoreni, apud milites est creare, declarare, dicere. Tacit. 2. Hist. 8o. Pauci milites solito adsistentes ordine, ut legatum salutaturi, imperatorem salutavere. Adde 2. Ann. 18. Verbo appellandi utitur Cié. a. Fam. 1 o. et 5. Att. ao. •■ 4. Est etiam adire, convenire, visere, visitare, far visita, ériaxirrsg82*. Cic. 14. Att. ao. eaetr. Eram continuo Piliam salutaturus: deinde ad epulas Vestorii navieula. et 13. ibid. g. Venit paulo post Curtius, salutandi causa : sed mansit invitus. Adde 6. ibid. 2. '' 5. Officii, aut sportulæ causa potentiores ditioresque salutari a clientibus, et humilioribus, mos erat, eoruni ædes mane obeundo, et in vestibulis diu exspectando, superbos aditus regum, durasque fores colendo, ut ait Senec. Herc. Æür. 164., maxime vero sub Augustis, ad gratiam captandam, et obsequium testandum. Cic. Senect. 18. Hæc ipsa sunt honorabilia, salutári, appeti, decedi, etc. }'irg. 2. G. 461. ingentem foribus domus alta superbis Mane salutantum totis vomit ædibus undam. Juvenal. 3. 184. quid das, ut Cossum Š salutes? Auct. dial. de Orator. 2g. a med. Colligunt discipulos non ingenii experimento, sed ambitione salutantium, et illecebris adulationis. Tacit. 2. Hist. g2. Ambitu, comitatu, et immensis salutantium agminibus contendunt. Plin. 7. ep. 3. Saluta paulisper, quo sit tibi jucundius salutari. Adde 3. ep. 7. et Senec. 6. Benef. 34. et V. SAI.ETATIO §. 2. et SALUTATÖRT$. 2. •I 6. De loco, in quo stabant salutaturi. Gell. 16. 5. Qui domos amplas antiquitus faciebant, locum ante januam vacuum relinquebant, qui inter fores domus et viam medius èsset. In eo loco qui dóminum ejus domus salutatum venerant, priusquam admitterentur, consistebant. Hæc Gell. •I 7. Salutare Deos est venerari, adorare, precari. Cic. Rosc. Am. 2o. Cum Deos salutatum aliqui venerint. Plaut. Curc. 1. 1. 69. Quo me vortam, nescio. Pa. si Deos salutas, dextrovorsum censeo. Ter. Phorm. a. 1. 81. Ego Deos Penates hinc salutatum domum devertar. Adde Ovid. a. Pont. 8. 15., Caton. R. R. 2., Stat. 4. Silv. 2. 6o. Liv. 38. 51. a med. et Martial. 1 2. 78., qui, precibus Jovem salutare, dixit. • I 8. Hoc verbo proprie utimür in advenientes, et cum accedimus: afiquando et in „í, et cum recedimus, pro valedicere. Plaut. Mil. 4. 8. ag. Etiam nunc saluto te, Familiaris, priusquam eo. Stat. 4. Theb. ag. stant in rupe tamen. fugientia carbasa visu Dulce sequi, etc. Stant tamen, ét notam puppem de rupe salutant. • 9 Pro servare, quasi salutem dare, est locus Plinii 17. 22. 35. n. 1 i. de qno V. in SALVO. •I 1 o. Particip. Salutans §. 5. Salutaturus . 3. et 4. § SALVUS, a, um, adject. salvo, vivo e sano, sano e salvo, intier•, intatto, aöos, vivus et sanus, incolumis, integer, conservatus: tum de personis, tum de rebus. Cic. 1. Divin. 26. Illum debilem factum lecticula in curiam esse delatum : cumque senatui somnium enarravisset, pedibus suis salvum revertisse. }; 6. Fam. az. ®ro, te ut nobis salvum conserves. Ter. Hecyr. 3. a. 18. Gaudeo venisse salvum. salvan' Philumena est? sta ella bene ? et 3. 5. 7. Bene factum, te advenisse salvum atque validum. et ibid. 14. illùm vivum et salvum vellem. Cæs. 1. B. C. 72. Civibus salvis atque incolumibus rem obtinere malebat. Cic. 7. Verr. 58. sub fin. Quem non ille summo cum studio salvum incolumemque servavit? Id. Divin. /err. sub fin. Ut hæc retinere incolumia ac salva possimus. Id. 12. Fam. 23. a med. Nullam partem sanæ et salvæ reipubl. gustare pg! misti. Plaut. Pseud. 4.6.6. Minæ viginti sanæ ac salvæ sunt tibi. Id. Epid. 4. 1. 36. Domi meæ eccam filiam salvam et sanam. Id. Trin. 4. 3. 6g. Dii me salvum et servatum volunt. Id. Capt. 4. 2. 93. Tuum mjodo im portu Philopolemum vivum, salvum, et sospitem vidi. Id. Amph. 2. 2. 142. Safvum signum est. il sigillo è intatto. et Cic. 7. Hain. 25. Quod epistolam conscissam doles, noli laborare : salva est domi. Plaut. Poen. 5. 2. 122. Restituentur omnia : suam rem sibi salvam sistam, si illo advenerit. Id. Asin. 2. 4. 56. Da, quæso, argentum, ac ne formida: salvum hercle erit. sarà sicuro, sarà ben dato, et Propert. a. 7. 41. Penelope poterat bis denos salva per an

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

3 a S A MARITIS

sÄMÄRiTIs, itidis, f. 3. Σαμαρs*=::, quæ est ex Samaria. Juvenc. a. 246. Praeteriens sed forte venit Samaritida Sichem. et ibid. 252. Moenibus egrediens Samaritis femina venit. Alcim. 3. 4o5. �Commendet stabulo Samaritidis extera cura. SAMARÖBAiVÄ, æ, f. 1. urbs est Ambianorum in Gallia, ad Samaram fluvium, nunc Somme appellatum, quasi Samaræ pons. pontem enim briva Gallorum lingua significat. V. BRICA §. 1. Urbs autem nunc Amiens vocatur. Cæs. 5. B. G. 24. 45. et 51. et Cic. 7. Fam. 1 2. Quid tu fecisses, si te Tarentum, et non Samarobrivam misissem? h. e. non ad urbem asperioris caeli, et durorum homimnm, sed ad mollem et voluptatibus deditam. * SAMARTIÄ, ae, f. 1. et * SAMARTIÄCUS, a, um, adjcct. ad Samartiam pertinens, termimum quendam agrarium, ita appellatum ignota de causa. Auct. de limit. p. 266. Goes. Talis terminus, nomine bifurcius, samartia vocatur. V. SAMARDACUS §. 2. SAMBÜCÄ, ae, f. 1. sambuca, cap.3Jxm, instrumentum musicum, idem ac illud, quod vulgari vocabulo vocatur harpa : est vox Chal

[ocr errors]

ei et Latini in vocabulis orientalibus. V. MAMPHULA), quae opus implexum et reticulatum significat. Porphyr. in Ptolem. Harmon. Sambuca triangulum instrumentum est, qùod ex inæqualibus longitudine, sicut et crassitudine, nervis efficitur. J^itruv. 6. 1. Animadvertemus ex eo esse schema trigoni mundo, uti organi, quam aap6υχην Græci dicunt. Scip. Afric. apud Macrob. 2. Saturn. 1 o. Docentur (puellæ puerique) praestigias inhonestas, cum cinaedulis, et sambuca, psalterioque eunt in ludum histrionum : discunt cantare, quæ majores nostri probro ducier voluerunt. Pers. 5. 95. Sambucam citius caloni aptaveris alto. h. e. citius calonem procerum, et stultum, atqne ideo musicæ imperitum, sambucam pulsare docueris: citius asinum fidibus canendis aptum reddideris I. • 2. Videtur elianm J?' pro sambueistria. Spartian. Hadrian. 26. In convivio tragoe scmper exhibuit. W. SAMBUCINA. •I 3. Est et genus machinæ militaris, ponte levatojo. Fest. Sambuca organi dicitur genus, a quo sambucistriæ quoque dicunrur. Per similitudinem etiam machinam appellarunt, qua urbes expugnant. Nam ut in organo chordæ, sic in machina funes intenduntur. Hæc Festus. Erat autem hujusmodi machina pons quidam ligneus, qui funibus circa tensis e navibus, aut turri lignea erectus conscendendis hostium muris viam præbebat. Veget. 4. Milit. 2 1. et }'itruv. 1 o. 2a. V. PONS §. 6. et Lips. l. 1. Poliorcet. dial. 6. *• SAMBÜCÈUS, a, um, adject. di sambuco, sambuchino, &xttvo;, qui est e sambuco. Plin. 29. 4. 14. Canes vivi in furca sambucca arbore fixi. Aurel. Yict. Vir. illustr. 1 o. L. Junius Brutus baculo sambuceo aurum infusum Deo domum tulit. Liv. 1. 56. a med. hoc idem narrans, corneum baculum fuisse dicit. ' SAMBÜCINÄ, æ, f. 1. quæ sambuca canit, sicut fidicina, quæ fidibus. Plaut. Stich. 2. 2. 57. Fidicinas, tibicinas, sambucinias advexit secum forma eximia. In quibusdam editionibus est sambucas eod. sensu. V. SAMBUCA §. 2. SAMBÜCISTRIÄ, æ, f. 1. ozg39«;ctpta, mulier sani mca canens, quæ et sambucina dicitur. Liv. 39. 6. 'Éunc psaltriæ, sambucistriaeque, et convivalia ludionum oblectamenta ad6i:a epulis. ' SAMBÜCUS, et Säbücus, i, f. 2. sambuco, &x*;, dxr*;, arbor fungosi generis, multa medulla, racemos ferens acinis nigvis et parvis, humoris lenti, inficicndo maxime capillo: qui et ipsi aqna Jecocti manduntur. Raro visitur in montibus. Firmissimia est `contra humorem ad pedamenta : taleis seritur, ut populus: habetque varios in medicina usus. Plin. 16. 18. 3o. et ibid. 37. 7 1. et i 7. 2o. 54. extr. et ibid. 2a. 33. n. 1 o. et 24. 8. 55. • a. Dicitur Eí a Seren. Sammon. ut 7. 1 oo. et 1 9. 337. Ungitur et succis, dederit quos parva sabucus. h. e. chamæacte. et 27. 5o3. et 28. 528. tenera: radix decocta sabuci. et 32. 587. Prodest ex parvis acinos potare sabucis. et 4. ubi de capillo tingehdo, 5o. vel tristia poma sábuci. Adde Scribon. Compos. 16o., ubi sabucum est neutrò gen. ct fructum significat. Ad quem locum notat Joan. Rhod. poetica licentia exteri m , et a prosæ scriptoribns non qdmittenda. SÄMÉ, es, f. 1. Χαμη, insula maris Ionii prope Cephaleniam, apud Plin. 4. 1 a. 19., Melam 2. 7. circa med.,`Ovid. 1. Trist. 5. 67. et 13. Met. 71 1. et Sil. 15. 3o5. ' • a. Item oppidum Cephaleniíe gontra Asteriam insulam, cujus incolas Samaros Liv. 38. gq. appellat. Id. ibid. et 28. gt /irg. 3. Æn. a; 1. secundum Servüsn ;' re. ctius tamen de insula intelligitur. X SÁMENTUM, i, n. 2. pellicula cum lana in apice flaminum :

[ocr errors]

geteris sacerdotibus distinguebantur. V. AP Ex §. z. M. Aurel, apud

ias, comoedias, Atellanas, sambucas, lectores, poetas pro re ,

SAMNIS

Front. 4. ad M. Cæs. (edente iterum A. Maio) ep. 4. In porta Anagniæ cum eximus, ibi scriptum erat bifariam : Flamen, sume samentum. Rogavi aliquem ex popularibus, quid illud verbum esset? ait lingua Hernica pélliculam” dé hostia, qüam in apicem suum flamen, cum in urbem introeat, imponit. SAMÉRÄ, et Samara, ae, f. 1. ττόλζας στερμα, semen nlmi. Colum. 5. 6. Attineam ulmum Tremellius Scrofa non ferre sameram, quod est semen ejus arboris, falso est opinatus. Plin. 16. 17. 29. Attineæ non ferunt samaram, ita vocatur iulmi semem. Quidam leg. samara, ut sit accusat. plur. a samarum, n. Id. 1 7. 1 1. 15. Ulmorum prius, quam folio vestiantur, samara colligenda est circa Martias calendas, cum flavescere incipit. SÄMIÄ, æ, f. 1. genus placenitæ, sic dictæ a Samo insula, ubi optimæ fiebant in saérificiis Junonis. Tertull. 3. advers. Marcion. 5. a med. Placentas et samias cogere. SÄMIÀRIUS, ii, m. 2. arrötino, qui Samia cote arma et ferramenta acuit, et ad nitorem fricat. Gloss. Philor. A'xovmtyj;, samiarius, cotiarius, acutiator, samiator. Turneb. Advers. l. 2. c. 2 1. affert ex Inscript. apud Grut. 8;4. 5. hæc verba: Samniariis Doryphoron. Sed in ejusdem inscriptionis initio Jo. Chr. Amadutius, ut mihi per litteras testatus est B. Borghesius, se legisse affirmavit: C. Julius Candidus Lib. Samiaris Quintiani salutem, in fine autem : Samiaris Doryphorion. Ex his patet, Doryphorionem fuisse unum ex libertis Saimiiaris Quintiani, ideoque Samiaris tam initio, quam in fine illius inscriptionis esse nomen proprium viri, non artis. Ce

terum, cum apud'Cic. 1 1. Phil. 2. et 3. Gujusdam Samiarii in Asia

exsulis et carnificis mentio sit, videtur, in allata inscriptione utrobique non Samiaris, sed Samiarii insculptum fuisse. SÄMIÄTOR, oris, m. 3. idem ac Samiarius, quam vocem vide supra. Edict. Diolet. p. 2o. Samiatori in spatha ex usu x vigintiquinque, in casside ex usu x vigintiquinque, in securi x sex, in bipenni X octo. SÄMIÀTUS, a, um, adject. Samia cote exasperatus, politus, et tersus. Nam Samium lapidem poliendo auro utilem laudat Plin. 36. 2 1. 4o. Hinc Aurelian. Imp. in ep. apud /opisc. Aurelian. 7. Arma tersa sint , ferramenta samiata, `caléeamenta fortia. Ubi Salmas. merito Nonium reprehendit, qui 4. 434. ideo docet saniatum significare exasperatüm, et samiare acuere, quia Samius acutum significat. SÄMiöLUs, a, um, adject. diminut. Samii. Plaut. Stich. 5. 4. í Ętiois bibunt, nos nostro Samiolo poterio. h. e. parvo poculo ct mlr. SÄMIUS, a, um, adject. di Samo, Σαμιος, ad Samum insulam §°';j Juvenal. , 5. 6. Et Samia genetrix quae delectatur arena. . e. Juno, cui Samos sacra fuit. Ter. Eun. 1. 2. 27. Samia mihi mater fuit. Liv. 37. 1 o. et 1 1. Samia terra. h. e. Samos insula. • 2. Samius seneae apud Ovid. 3. Trist. 3. 62. est Pythagoras, qui et Samius absolute dicitur ab eod. 3. Fast. 1 53. Sive hoc a Samio doctus, qui posse renasci Nos putat. Pers.3.56. Et tibi quæ §amios diduxit littera ramos, etc. V. PYTHAGORAS §. 6. $ 3. Samius lapis, poliendo auro utilis, laudatur a Plin. 36. 2 n. 4o. • 4. Samia terra duplex, collyrium, et aster, varios habet usus in medicina. Id. 35. 1 6. 53. Alde 28. 1 2. 55. et ibid. 1 g. 77. et 3 1. 1 o. 46. n. 4. • 5. Samia creta fictilibus valde idonea, Samiis vasis nomen dedit: quæ et Samia absolute dicta sunt : quamvis e Samia creta non essent. Lucil. apud Von. 4. 434. Et non pauper uti Samio curtoque catino. Cie. fragm. ibid. Quam simpuvia pontificum Diis grata sint, Samiaeque capedines. Tibull. 2. 6. 2g. At tibi læta trahant Ssmiæ convivia testæ. Auct. ad Herenn. 4. 51. a med. Argentum uoque s ult? utatur licet. nos Samiis delectabimur. Plin. 35. 12. 6. Samia etia...num in esculentis laudantur. Plaut. Men. 1. 2. 65. Placide pulta. Pe. metuis, credo, ne fores Samiae sint. Similem jocum habet Bacch. 2. 2. 22. Auson. epigr. 8. Fama est, fictilibus cœnasse Agathoclea regem, Atque abacum Samio sæpe onerasse }uto. • 6. Samiæ testæ fragmento amputari tuto membrum aliquod credebant. Plin. 35. 12. 46. sub fin. Samia testa Matris Deum sacerdotes, qui Galii vocantur, virilitatem amputare, nec aliter citra perniciem, M. Coelio credamus, qui linguam sic amputandam objecit gravi probro. Lucil. apud Von. loc. cit. Testam sumit homo Samiam, sibi que illico telo Praecidit caulem, testesque una amputat ambo. Sic Juvenal. 6. 513. Mollia qui rupta secuit genitalia testa. Adde Martial. 5. 81. Ex his male dócuit Mon. loc. sup. cit. Samium acutum significare: et merito reprehenditur a Salmas. ad Vopisc. 4urel. 7. V. SAM!ATUS. • 7. ' Samii, orum, Sami incolæ. Liv. 55. 2o. in fin. et Cic. 5. Verf. %o. SAMNIS, itis. 11. et f. 3. qui est ex Samnio. Lucil. apud Von. 4. 423. et Cic. 2. Tusc. 17. Eseriiina' fuit Flaccorum munere, quidam, Samuis, spurcus ho:iio, vita illa dignu', locoque. Id. apud Cic, á,

[ocr errors]

SAMNITES

δrat. 23. quamvis bonus ipse Samnis in ludo ac rudibus, civis satis asper. Utroque loco gladiatorem intelligit. V. SAMNITES §. 2. Liv. 1 o. 16. eaetr. Samnitem illis exercitum paratum venisse. Plin. 34. 6. 1 2. Cum bello Samniti Apollo jussisset, etc. Sil. 4. 56o. IIuic horret thorax Samnitis pellibus ursæ. Lucan. 2. 136. rerumque potestas Mutavit translata locum, Romanaque Samnis Ultra Caudimas speravit vulnera Furcas. Samnis per synecdochen, Samnites, ut apud Liv. 1 o. 55. Jam invasurum castra Samnitem credentes. et 7. §£ a med. Tum capi, occidi Samnis. ° 2. Samnitis pro Samnis in recto casu. Cato apud Priscian. 7. p. 762. Putsch. Ager Gallicus, Samnitis, Apulus, bruttius. Prudent. 2. advers. Symmach. 515. asper Samnitis, Marsusque levis. • 3. Quod secundam syllabam in Samnis producit Lucil.`loc. cit. V. quæ dicemus in SANGUIS §. 9. - SAMNiTES, um, et ium, m. plur. 3. Σαμνίται, populi Samnii. I)e nominis causa ita Festus scribit: Samnitibus nomen factum ab Hastis, propter genus hastarum, quod azvviz appellent Græci. Alii ajunt, Sabinis vere sacro voto, hoc genus hominum extra fines ejeetum Comio Castronio duce occupasse collem, cui nomen Samnio, a quo Samnites. Hæc Festus. Græci Saunitas dixere, ut est apud Plin. 3. 12. 17. Iidem etiam Sabelli dicti sunt, diminut. a Sabinis, a quibus originem traxerunt, teste Plin. loc. cit. Ferunt enim, Sabinos, cum adversus Umbros bellum gererent, Marti votum fecisse, si victoria potirentur, se illi consecraturos, quicquid eo anno apud ipsos nasceretur. Quare cum re bene gesta in patriam rediissent, cum reliquum anni totius proventum, tum etiam filios eo anno natos Marti consecrarunt. Eos igitur, cum adolevissent, duce Tauro, in Campaniam ad sedes novas quærendas emiserunt, ubi nullo propemodum negotio ejectis Opicis, sedes suas collocarunt, originisque suæ memores Sabellos se, quasi Sabinorum sobolem, appellarunt. Ferocissimam inter omnes Italicas Samnitium gentem fuisse, ex eo intei!igi potest, quod cum eis per annos octoginta quotidianis prope aruis a Romanis est dimicatum. V. Liv. l. 7. 8. 9. et 1 o. et Flor. 1. 1 j. • 2. Samnites quoque fuere gladiatorum genus, cui hoc nomem, non quia natione essent Samnites, sed quia armatura eorum talis esset, qualis Samnitum : iidem et hoplomachi dicebantur. Liv. 9. 4o. ad fin. Campani ab superbia, et odio Samnitium, gladiatores, quod spectaculum inter epulas erat, eo ornatu armarunt, Samnitiumque nomine appellarunt. Vide de iis Lips. in Saturnalib. l. 2. c. 1 1. ' • 3. In genit. plur. est Samnitium, ut passim apud Liv. et alios. Sed et Samnitum dici potest, ut in aliis hujus posit1on1S. SAMNITICUS, a, um, adject. ad Samnites pertinens, ut Samniticum bellum, Suet. J/itell. 1. et Flor. 1. 16. Capitolin. Pertin. 8. Vasa Samnitica calfactandæ resinæ ac pici divellendis hominibus ac levigandis. SAMNiTIs. v. SAMNIS §. 2. SAMNIUM, ii, n. 2. Abruzzo Citeriore, regio Italiae, quam Samnites incoluere. Flor. 1. 16. Populus Romanus ruinas ipsas urbium diruit, ut hodie Samnium in ipso Samnio requiratur. SÄMÖLUS, i, m. 2. herbæ nomen, eadem fortasse, quæ in offieinis pulsatilla, ab aliquibus etiam samiolo dicitur : videtur esse ab

[ocr errors]

nistra manu colligebatur. Plin. 24. 1 1. 63. Iidem (Druidæ) samolum herbam nominavere nascentem in humidis: et hanc sinistra mamu legi a jejunis contra morbos suum, boumque, nec respicere legentem. SÄMOS, et Samus, i, f. 2. Samo, Σαμος, insula maris Icarii, Ioniae adjacens, contra Ephesum urb. lbi Juno nata esse dicitur, et educata, et Jovi in matrimonium tradita. Hinc ibi præcipue colebatur. Scribit }'arro apud Lactant. 1. 1 7. prius Partheniam nominatam, ibique antiquissimum fuisse Junonis templum et simulacrum in habiiu nubentis figuratum, et sacra ejus anniversaria nuptiarum ritu celebrari consuevisse. In ea etiam templum Bacchi íuit, quod Elpis exstruxit. Plin. 8. 16. 2 1. Stat. 1. Theb. 261. Et 8amoh, et veíeres armis exscinde Mycenas. •| 2. Auson. Perioch. 4. Odys. Samum dicit, quae Plinio, Liv., Ovid. et aliis est Same . V. • 3. Hic primum vasa fictilia fabricata creduntur. V. SAMIUS §. 5. • 4. In Samo insula natus est Pythagoras, maximus ille philosophus, qui propterea a poetis per antonomasiam seneae Samius, et absoluté Samius appellatur. V. SAMIUS §. 2. Item Choerilus poeta, qui LXXV. Olympiade victoriam Atheniensium contra Xerxem versibus scripsit, prò singulis versibus singulos stateres aureos recipiens, quem tamiem Horat. Art. P. 357. incultum poetam vocat. • 5. Sarhos altera, seu Same, Samandrachi, Σαμο§33x*, , ins. Thraciæ, in mari Ægæo, vel ins. maris Ægæi, Thraciæ adjacens, quæ etiam Samothrace, et Samothracia appellatur, et poetice Sa2ÁOS £;"}}, Virg. 7. Aen. ao8. Threiciamque Samon, quæ nunc oira, 1 /.

SAMUS z*; Samothracia fertur. • 6. Olim Dardania dicta est a Dardano quo. dam Trojano, qui Palladium secum ferens eo traditur confugisse. Post Samiis ex insula illa maris Icarii bello ejectis, cum se ex Asia in Thraciam recepissent, inditum nomen, ut pro Dardania Samothracia vocaretur. In ea Venus, Pothon, et Phaethon colebantur, Scopae manu sculpti. Plin. 36. 5. 4. n. 7. SÄMÖTHRÂCÈ, es, f. 1. eadem quae' Samothracia. Plin. 4. 1 a. 23. V. vocem præced. §. 5. $ 2. Samothraca, æ, Latina positione ponitur a Liv. 44. 45. eaetr. et 45. 5. et 6. SÄMÜTHRÄCÈNUS, a, um, adject. ad Samothracen pertinens, ut Zancles Samothracenus, Plin. 1 1. 37. 63. SÄMÖTHRÄGES, um, m. plur. 3. et §amothraces Dii iidem erant ac Penates Romanorum . Macrob. 3. Saturn. 4. Cassius Hernina ibid. dicit, Samothracas Deos, eosdemque Romanorum Penates, proprie dici θεοὺς μεγχλου;, etc. J'arr. 4. L. L. 1 o. scribit, Deos Samothraces fuisse duos, Cælum et Terram : nam hos quoque dici Deos magnos, et in augurum libris Divipotes, et apud Samothracas Θεοῦ; δυνzzoù;. Alii tres statuerunt Sämothraca§, Jovem, Minervam, et Junonem : alii quatuor, eosdemque, quos etiam Cabiros appellat Interpr. Apolloni. in Argon. l. 1. íempé Cererem, Proserpinam, Plutonem, et Mercuriumi. Juvenal. 3. i44. jures licet et Samothracum, Et nostrorum aras. Stat. 2. Achill. i 57. Quoque (actu) pii Sam9thraces eunt. V. J'oss. de Idololatr. l. 2. c. 57. SÄMÖTHRACIV, æ, f. 1. eadem quæ Samothrace. Virg. 7. Æn. 2o8. Threiciamque Samom, quae nunc Samothracia fertur.T-I 2. Est etiam hoc nomine gemina quædam nigra, ac sine pondere, ligno similis, quae ibi copiose nascitur. Plin. 37. 1 o. 67. * SÄMIOTIIRÄGiCUS, a, um, adject. idém ac Sämothracius. Macrob. 3. _Saturn. 4. Samothracicis religionibus mystice imbutus. SÄMÜTHRÀCIUS, a, um, adject. ad Samothráciam pertinens, ut Samothracia cæpa, Plin. 1 9. 6. 32. • 2. Samothraciâ ferrea apud Lucret. 6. 1 o42. sunt annuli ferrei, qui in Samothracia primum fieri coepti sunt. Plin. 33. 1. 5. Nec non et servitia jam ferrum (annuli) auro cingunt: alia per sese mero auro decorant: cujus licentiæ origo nomine ipso in Samothrace id institutum, declarat. Isid. 1 g. Orig. 52. Samothracius annulus aureus est quidem, sed capitulo ferreo a loco ita vocatus. * SÄMÖTHRÄCUS, a, um, adject. idem ac Samothracius. Val. Flacc. 2. 459. Hactenus: in populos, vates Samothraca, diemquo Missa mone ; sacrisque metum servemus opertis. SAMPSÄ, vel Samsa, vel Sansa, ae, f. 1. sansa, olivarum- caro mola suspensa leviter comminuta, et ossibus liberata, quae deinde exprimitur, oleumque fundit, aut aridis quibusdam herbis, seminibusve condita in usum cibi, condimentive reponitur. Ejus conficiendæ rationem Colum. 12. toto c. 47. tradit. Id. ibid. 49. Olea injicitur quam mundissimis molis suspensis, ne nucleus frangatur : et cum est in sampsam redacta, tunc sal coctus, tritusque manu permiscetur cum ceteris aridis condimentis. Adde ibid. 5o. circa med., ubi quidam sampsam pro ossiculo, seu nucleo olivæ accipiunt: sed non satis probant. * SAMPSIQÉRÄMUS, i, m. 2. regulus quidam, qui genti Emisenæ imperavit, cujus meminit- Strab. l. 1 6. Ita per contemptum appeilatur a Cic. 2. Att. 14. et alibi Cn. Pompejus, qui eum regulum et Jamblichum ejus filium in Syria proelio devicerat. ' * SAMPSON, vel Samson, onis, m. 3. Σαμμόν, vir fortissimus IHebræorum, filius Manue, e tribu Dam, unus e judicibus, qui Hebræos

[ocr errors]

ceps fortissimus. Prudent. Atttoy. 69. Ter centum vulpes Samson capit, ignibus armat, Pone faces caudis circumligat, in sata mittit Allophylum, segetesque cremat. • 2. Hinc Sampso, us, vel onis, f. Σαμμό, cognominata est Viturgia uxor Proculi, qui, imperante Probo Àug., Lugduni pnrpuram arripuit, et ab eodem victus et interemptus. Vopise. Procul. 1. Huic uxor virago, quæ illum in hanc præcipitavit dementiam (ut nempe purpuram imperatoriam arripejet), fiomine Sampso, quod ei postea inditum est; nam antea Viturgia nominata est. . SAMPSÜCHINUS, a, um, adject. aap.4yyyoç, qui est ex sampsucho. Plin. 2 1. 22. g3. Fit ex eò oleum, quod sampsuchinum vocatur , aut amaracinum. SAMPSÜCHUM, i, m. 2. maggiorana, sansugo, acipJvyov, herba, quae aliter amaracus. Plin. 2 1. 1 1. 35. Amaracum Diocles medicu§, et Sicula gens appellavere, quod Ægyptus et Syria sampsuchum, etc. Id. ibid. 22. 93. Sampsuchum, sive amaracum, in Cypro laudatissimum et odoratissimum , scorpionibus adversatur ex aceto et sale illitum. Colum. 1 o. 1 7 1. Nataque jam veniant hilari sampsucha Canopo. V. AMARACUS §. 1. - 8ÄMUS, W. SAMOS. 5

[ocr errors][merged small]

SÂNÄBILIS, e, adject. sanabile, íázigo:, qui sanari potest. Cic. 4. Tusc. 37. a med. Ii sunt constituti, quasi mala valetudine animi, sanabiles tamem. Cels. 2. 8. ante med. Quisquis dolor deorsum temdit, sanabilior est. Ovid. 2. Pont. 2. 59. Vulneris id genus est, quod cum sanabile non sit, etc. Senec. ep. 1 o8. Qui ad philosophorum scholas venit, aut sayior domum redeat, aut sanabilior. SÂNÀTES, um , m. plur. 3. populi, qui infra, supraque Romam habitaverunt: ita dicti, quia, cùm de$civissent a iomianis, brevi post in amicitiam, quasi sanata mente, redierunt. Fest. et Gell. 16. i o. eae XII. Tab. SÄNATI0, onis, f. 3. guarigione, ἐασι;, valetudinis restitutio, sanitas, salus. Cic. 3. Tusc. 3. Cumque ad corporum sanationem multum ipsa corpora , et natura valèant. • 2. Translate. Id. 4. ibid. 15. ertr. Eorum igitur malorum in unâ virtute posita sanatio est. SÂNÀTOR, oris, m. 3. sanatore, $sparsvtijs, qui sanat. Paulin. IVolan. carm. 26. 294. cum tantum positi sanator adesset Spiritus. Adde carm. 27. 273. SANÀTUS, a, um, particip. a sano: guarito, risanato, jy:zc$sis, ad sanitatem perductus, sanitati restitutus. Ovid. Remed. Am. 1 13. post multos sanatus creditur annos. Plin. 29. 6. 36. Sanatum vul*rius. •| 2. Translate. Liv. 2. 34. Sanata discorúia. Gell. 2. 1 2. ad fin. Adversarios sanatos magis cupiunt, quam perditos. }'al. Mar. 6. Q. n. 1. ertern. Unius orationis saluberrima medicina sanatus. SANCAPTiS, idis, f. 3. nomen fictum aromatis, apud Plaut. Pseud. 3. 2. 43. SANCHROMÄTON, i, m. 2. dracontea, genus herbæ. Apul. Herb. 1 4. SANCIO, is, sanxi, olim sancivi, aut cii, sancitum, et sanctum, a. 4. decretare, ordinare, stabilire, stanziare, zvgjop.zt, decerno, constituo, scisco. Proprium est legislatorum et legum. Cic. 2. Fin. 3 1. circa med. Tam diligenter cavet et sancit, ut heredes sui, etc. Id. Flacc. 28. Flaccus sanxit edicto, ne aurum ex Asia exportari licerct. Id. 1. ad Brut. 5. a med. Nec, quo minus id postéa Jiceret, ulla lex sanxit. Justin. 3. 2. ad fin. de Lycurgo. Nihil lege ulla in alios sanxit, cujus non ipse primus in se documenta daret. Plin. 15. 1 9. 2 1. Cato cibaria ruris operariis, justa ceu lege sanciens. prescrivendo. Cic. 1 o. Att. 1. ante med. Solonis legem negligam, qui capite sanxit, si qui in seditione non alterutrius partis fuisset. ordinò pena la vita. et 3. Offîc. 13. Quid est aliud, erranti viam non monstrare, (quod Athenis exsecrationibus publicis sancitum est) si hoc non est, etc? Alii leg. sanctum est. Id. 4. JVerr. 5o. Agrigentini de senatu cooptando Scipionis leges antiquas habent : in quibus et eadem illa sancta sunt, et hoc amplius, etc. Id. Har. rejp. 14. eaetr. Hoc si minus civili jure perscriptum est, lege tamen maturæ, communi jure gentium sancitum est, ut, etc. Suet. Claud. 25. Omnes, qui exponerentur, liberos esse sanxit. Id. ibid. 1 1. Omnium factorum dictorumque veniam et oblivionem in perpetuum sanxit. • 2. Sancire legem, sciscere, statuere, far una legge. Cic. Planc. 18. Noli putare, legibus istis, quas senatus de ambitu sancire voluerit, id esse actum, ut suffragátio tolleretur. Id. Dom. 3o. ad fin. Majores de civitate et libertate ea jura sanxerunt, quae nec vis témporum, nec potentia magistratuum labefactare pössit. Quintil. 2. i3. Neque enim rogationibus, plebisve scitis sancta sunt i$ta praecepta. Cic. Amic. 12. Hæc igitur lex in amicitia sanciatur, ut neque rogemus res turpes, nec faciamus rogati. • 3. scelus, poena inflicta punire, punire. Cic. 2. Leg. Q. ad fin. Incestum pontifices supremo supplicio sanciunto. et 3. ibid. 2o. Noxiae poena par esto, ut in suo vitio quisque plectatur, vis capite, avaritiâ mulcta, honoris cupiditas ignominia sanciatur. Id. Planc. 1 9. Noli maleficium putare esse gratiam: noli observantiam sanciré poena. Gell. 16. 4. in lemmate. In quæ verba conceptum fuerit jusjuirandum de furtis militaribus sanciendis. Ipse Gell. 2o. 1. a med. Injurias factas quinque et viginti assibus sanxerunt. h. e. XXV. assium mulcta vindicarunt. •| 4. pænam, lege poenam statuere, imporre. Stat. 3. Theb. 2 44. mi me veterum poenas sancire malorum Gentibus, et diros sinitis punire nepotes. Tacit. 1. Ann. 6. Sancire exsilium alicujus senatusconsulto. . $ 5. Sæpe est firmare, confirmare, et quasi sanctum facere, stabilire, confermare, ratificare. Cic. 3. Agr. 1. ad fin. Gemus id agrgrum certo capite legis impudentissime confirmari atque sanciri. Id. 14. Att. 2 1. Antoniüm circumire veteranos, ut acta Gaesaris sancirent. Cæs. 7. B. G. 2. Et quoniam obsidibus cavere inter se non possent, ne res efferatur, ut jure jurando et fide sanciatur, petunt. Cic. 1. Fin. 1o. a med. Filium iììorte multavit, ut dolore suo sanciret militaris imperii disciplinam. 1d. in Senat. 4. Ut, me conservato, vestram in posterum dignitatem auctoritatemque sanciret. Id. ad Quirit. 5. Cum omnia cum omnibus foedera sánguine meo sancirentur* Tacit. 12. Ann. 63. Sancire pacta. Claudian. 1}.

SANCTIMONIA

Get. 573. haec mundo pacem victoria sancit. Gell. 2o. 1. 'ad fin. Eam capitis poenam sanciendæ fidei gratia horrificam reddiderunt. Sil. 1. 3o4. verba ocius acer Intoi to sancit jaculo, figitque per arma Stantem pro muro. /irg. 1 2. Æn. 2oo. Audiat hæc genitor, qui foedera Ę sancit. Ubi Servius: confirmat, sancta esse facit: quia cum fiunt foedera, si coruscatio fuerit, confirmantur. Vep. Attic. 19. ertr. Quæ conjunctio necessitudinem eorum sanxit, familiaritatem reddidit frequentiorem. Cic. 13. Phil. 5. Utrum igitur augurem populus R. libentius sanciet, Pompejum an Antonium ? Propert. 4. 9. 73. de Hercule. quoniam ÉÉ' pnrgatum sanxerat orbem, Sic Sancum Tatii composuere Cures. h. e. firmaverat, pacaverat. Id. ibid. 1 Q. ite boves, Arvaque mugitu sancite boaria lóngo. h. e. firmate his locis nomen fori boarii. V. BOARIUS §. 2. Stat. 3. Silv. 5. in fin. Sancire alicui carmina. h. e. perpetua dicare, ut ait Virg. 1. Æn. 77. Rursus Stat. 1 1. Theb. 544. Non ego te contra Stygiis feralia sanxi Vota Deis. • 6. Alterum præteritum sancivi antiquum est. Pompon. apud Diomed. 1. p. 368. Putsch. et apud Priscian. 1 o. p. go4. Sancierat jus utile civitati. . • 7. Servius loc. cit. scribit, sancire proprie esse sanctum aliquid, id est consecratum facere, fuso sanguine hostiæ : et dictum sanctum, quasi sanguine consecratum. & 8. Particip. Sanciens §. 1. Sanciendus §. 3. et 5. SANCTE, adverb. religiosamente, piamente, santamente, αγίω:, súas $ó;, religiose, auguste, pie , secundum ea, quae sancita sunt legibus, institutis, et ritibus. Cic. 3. Nat. D. 2 1. Auguste sancteque venerari Deos. et 1. ibid. 2o. sub fin. Pie sancteque colere Deum. Id. Rosc. Com. 2. a med. Adversaria sunt menstrua, tabulæ sunt æternæ: hæc delentur statim, illæ servantur sancte. Plaut. Rud. 4. 7. 8. Isto pauper es, cum nimis sancte pius. Id. Cist. 2. 3. 27. et Capt. 4. 2. 1 i 2. et Ter. Hecyr. 2. 2. 26. Sancte jurare alicui. Quintil. 1. 2. Corrumpi mores in scholis putant : sed domi quoque. et sunt multa ejus rei exempla, tam læsæ hercle, quam conservatæ sanctissime utrobique opinionis. Kal. Mar. 8. 15. n. 6. Q. Scævola Asiam tani sancte et tam fortiter obtinuit, ut, etc. h. e. abstinenter, moderate. Plin. Paneg. 87. Vos quoque, quos parens noster familiariter inspicere dignatur, fovete sancte judicium ejus, quod de vobis habet. h. e. diligenter, accurate, scrupolosamente. et Kal. Maae. 2. 1. n. 5. Nulli tunc subsessores alienorum matrimoniorum oculi metuebantur: sed pariter et videre sancte, et aspici, mutuo pudore custodiebantur. h. e. caste. Sic Quintil. declam. 3. 14. sub fin. Plura pæne moribus, quam viribus vicimus, cum captivæ gggg sancte habebantur. Adde Curt. 3. 12. a med. et Lactant. 6. 24. a med. Sic Quintil. 8. 3. circa med. Ductare exercitus, et patrare bellum, apud Sallustium (V. DUCTO §. 2.) dicta sancte, ét antique, ridentur a nobis, si Diis placet. Martial. 8. 1. Laurigeros domimi, liber, intrature Penates, Disce verecundo sanctius ore loqui. Cic. 1. Q. Fr. 2. 4. Te nunquam ulla in re dignum reprehensione putassem, cum te sanctissime gereres, nisi inimicos multos haberemus. Id. 5. Fam. 8. a med. Meque ea, quæ tibi promitto, sanctissime esse observaturum, diligentissimeque esse facturum. SANCTESCO, is, n. 3. sanctus fio, vel sum. Acc. apud Non. a. 576. Occulte moxitudo oblitteretur Pelopidarum, ac per nos sanctescat genus. * SANCTICIÄ, ae, f. 1. idem fere ac sanctitas. IVot. Tir. p. 92. Sanctus, sangticiæ. SANCTIFICÄTIO, onis, f. 5. santjficazione, ἀγάασμα, actus sanctificandi. Tertull. Eaehort. ad castit. 1. et Sidon. 8. ep. 14. SANCTIFICÄTOR, oris, m. 3. santificatore, qui sanctificat. Tertull. in Praae. 2. et Augustin. 1 o. Confess. 34. a med. * SANCTIFICÀTUS, a, um, particip. a sanctifico : santificato, ui sanctus est factus. Tertull. Eaehort. ad castit. 7. Honor per orÉ;. consessum sanctificatus a Deo. SANCTIFICIUM, ii, n. 2. sanctificatio, vel sanctificationis locus. Tertull. Resurr. carn. 47. ex D. Paulo ad Rom. 6. 1 g. SANCTIFICO, as, a. i. &ytz3o, sanctum facio, consecro, divinis honoribus prosequor. Tertull. Orat. 3., Prudent. Hymn. ante cib. 15. Id. 5. Cathemer. 1 5. Omnia sanctificante fide. SANCTIFICUS, a, um, adject. sanctificans. Juvenc. m. præf. in

fin. Ergo age sanctificus adsit mihi carminis auctor Spiritus.

SANCTILÖQUUS, a, um, adject. qui sancte loquitur, ut I.ucas sanctiloquus, Prudent. Apotheos. 1 ojo. sanctiloqüi libri, Arator 2. Act. Apost. 73o. Sanctiloquus propheta, Paulin. Molan. carm. 23. 228.

SANCTIMONIÄ, æ, f. 1. santità, santimonia, &qtdtm:, idem quod sanctitas. Cic. Rabir. perduell. 1 o. ad fin. Viri sapientissimi ac fortissimi cives, qui mihi videntur ex hominum vita ad Deorum religionem et sanctimoniam demigrasse. h. e. Deorum numero adscripti esse, et digni, qui religiose et sancte, tanquam Dii, colantur. Id. Quint. 17. a med. Quid mihi, inquit, cum ista summa sanetimonia,

« НазадПродовжити »