Зображення сторінки
PDF

SCIS CO

seitor, inquiro: a scio. Cic. 1. Nat. D. 7. a med. Epicuri ex Vellejo sciscitabo* sententiam. Tacit. 2. Hist. 33. Missi, qui consilium ejus sciscitarentur. et 1. ibid. 84. Parendo potius, commilitones, quam inperia ducum sciscitando, res militares continentur. Gell. 1. 9. Pyihagoras a principio adolescentes, qui se ad dicendum obtulerânt, ἐφυσιογνωμόνει. id verbum significat, mores naturasque hominum 'conjectatione quadam de oris et vultus ingenio, deque totius corporis filo $. habitu sciscitari. •I a. Absolute. Id. 12. 13. Si de vetere jure discendum esset, issem plane sciscitatum ad istos, quos dicis. •| 3. Cum variis particulis. Cic. 9. Att. 15. a med. Ide Domitio, ut facis, sciscitare, ubi sit, quid cogitet. ld. 1. Vat. D. 9. Ab utroque autem sciscitor, cur mundi ædificatores repente exstiterint. Id. 1. Divin. 34. ad fin. Cum oraculum ab Jove Dodonæo petivissent, de victoria sciséitantes. Ter. Eun.3.4. eaetr. Quidquid est, procul hinc lubet prius, quid sit, sciscitari. Suet. /esp. 33. Sciscitans, num odore offendéretur. Id. Ner. 48. Sciscitans, ecquid in Urbe novi de Nerone. Id. Witell. 7. eaetr. Ut mane singulos, jamne jentassent, sciscitaretur. Petron. Satyr. 37. Coepi ûciscitari. quæ esset illa mulier. et ibid. 124. ad fin. Sciscitantes, quod genus hominum, aut unde veniremus. ®) 4. Pro experiri, tentare. V. ScisciTATUS §. a. • 5. Particip. Sciscitans §.3. SCISCO, is, scivi, scitumi, a. 3. sapere, intendere, sióto, ἐσημε, scio, novi, intelligo: unde rescisco : a scio. Plaut. Amph. 5. 1. 17. Ocius accurro, ut sciscam, quid velit. Id. Bacch. 2. 3. 67. Auferimus aurum omne illis praesentibus, palam atque aperte, ut illi id factum sciscerent. Adde Accium apüd Mon. io. 4. q. 2. Præterea sciscere est sententiam dicere, et suffragium ferre, ut docet Fest. in AVi quis scivit. ubi tradit, fuisse centuriam a Tullio rege constitutam, in qua liceret ei suffragium ferre, qui non tulisset in sua: nequis civis suffragii jure privaretur. Esse autem quis scivit, nisi quis scivit. h. e. si quis suffragium non tulit. Porro in ea centuria neque censebatur quisquam, neque centurio præficiebatur, neque centurialis esse poterat, quia certus nemo erât ejus centuriæ. Id. ^ 3. Frequenter ponitur pro statuere, decernere, sancire, decretare, ordinare, stabilire, φηρίζομαι, χειροτοyio. Hoc fortasse ideo, quia non solet dici sententia, neque decerni, nisi de iis, quæ plane sciuntur. Cic. 2. Offic. 1 1. Durius Athenienses, qui sciverunt, ut .£ginetis, qui classé valebant, pollices præciderentur. Cic. 1. Phil. i o. a med. Cedo illa legitima: Consules populum jure rogaverunt, populusque jure scivit. Id. Balb. 1 1. Si Gaditani sciverint nomimatim de aliquo cive R., ut sit civis Gaditanus. Id. Flacc. 7. Quæ scisceret plebs, aut quæ populus juberet, juberi, vetarique voluerunt. Liv. 26. 33. a med. Üt tribúnus plebis rogationem ferret, sciretque plebs, ut, etc. sciret pro scisceret: mam et scio pro scisco. Paul. Dig. 46. 3. 98. eaetr. Léx XII. Tab. tignum ædibus junctum vindicare posse scit: sed interim id solvi prohibuit. Gronov. tamen apud Liv. mallet scisceret. Passive. Cic. 2. Leg.5. ad fin. Multa permiciose sciscuntur in populis, quæ non magis legis nomen attingunt, quam si, etc. •I ? Sciscere legem, rogationem, est ferre, et suffragio suo comprobare. Cic. Planc. 14. ad fin. Plancius primus scivit legem de publicanis. Id. Prov. cons. 15. Simul ostendit, eam se sciscere legem, quam esse legem neget. Id. 3, Leg. 15. Suffragia . in magistratu mandando, aut reo judicando, aut lege, aut rogatione scienda, palam ferre. et ibid. 3. in fin. Creatio magistratuum , judicia, populi jussa, cum suffragio sciscentur, plebi libera sunto. Alii leg. sciscetur : alii consciscentur. • 5. Cum infinito. Sil. 7. 543. nunc munera Mariis Æquent imperio, et solem concedere mocti Sciscant. h. e. decernant par imperium Minucio magistro equivum cum Fabio dictatore. • 6. Sciscor etiam pro scisco deponent. forma, dixere veteres, teste Priscian. 8. p. 799. Putsch. • 7. Particip. Sciendus §. 4. * SCISSIBILIS, e, adject. idem ac scissilis. Theod. Priscian. 4. a. ante med. Cum sit omnis spuma levis, atque fistulosa, et facilitate, scissibilis, solubilis. SCISSILIS, e, adject. £;j;;;; si fende e rompe, eûxêaato;, süôçaipstos, qui facile scinditur, et frangitur, fissilis. Cels. 5. 2. et 6. 1 m. Alumeh scissile. οτυπτηρία σχιστή. (Colum.6. 13. et Plin. 23. 6. 58. vocant scissum : quia in capillamema quædam canescentia dehiscit. V. Plin. 35. 15. 52.) Apul. 1. Met. Homunculi scissili centumculo magis inumbrati, quam obtecti. h. e. scisso, lacero. Veget. 2. /eterin. 47. Fracturam compones, et fasciis mundis scissilihus, infusis ex vino et oleo conligabis. h. e. pannis laceris, stracci. SCISSIM, adverb. a scindo. Prudent. Astvox. 34. Ecce Dei famulis scissim freta rubra dehiscunt. h. e. scimdendo se et aperiendo. SCISSIO, onis, f. 3. τμῆσις, actus scindendi, divisio. Macrob. m. Somn. Scip. 6. ab init. Dyas cum qninario aptissime jumgitur, dum hic ad errántes, ut diximius, ad cáli zonas ille referatür: sed ille

ratione scissionis, hic numero. - J

[ocr errors]

, SCISSOR, oris, m. 3. trinciante, xstgovdgog, qui scindit, et spegiatim qui scindit obsonia in mensa, cápior, structor. Petron. Satyr. 35. Processit statim scissor, et ad symphoniam gesticulatus laceravit obsonium. V. sciNDO §. 1. in fin. • 2. Est etiam scissor inter gladiatores, isque videtur esse, qui jacentium cadavera ictibus dissipabat, ne quis simulata morte deluderet, ut Lactant. 6. ao. ait. Inscript. apud Fabrett. p. 4o. n. ao5. et p. 62., eaque emendatior apud Lupul. Iter /enus. p. 33o. Scissor. M. Cæcilius T. h. e. tuto. SCISSÜRÄ, æ, f. 1. fesso, fessura, scissura, aygat;, divisura, rina, scissio, hiatus. Plin. 1 1. 28. 34. Pennæ inseéîis omnibns sine scissura. Id. §1.7.3g. Sal probatur quam maxime perspicuus, rectis scissuris. Pallad. 6. 1 a. Lateres, qui aestate fiunt, ceieritate fervoris in summa cute siccantur, interiüs humore servato: quæ res scissuris eos faciet aperiri. Senec. 6. Quæst, nat. a. Unguicüli nos, et ne totius quidem, dolor, sed aliqua a latere ejus scissura conficit. SCISSUS, a, um, particip. a scindo: stracciato, rotto, lacerato, diviso, fesso, aXgo$sis, aχατά;, fissus, ruptus, fractus, discissus,laceratus, divisus. Liv. 3. 58. a med. Scissa veste tergum laceratum virgis ostendit. Petron. Satyr. 8g. Scissa robora. É 1 1. 24. 28. de araneo. Scissa protimus reficit, ad polituram sarciens. h. e. loca scissa in tela. Tibull. 1. 1 1. 53. scissosque capillos Femina, perfractas conqueriturque fores. /irg. È Æn. 478. Scissa ( mater) comam. et 8, ibid. 762. Et scissa gaudens vadit Discordia palla. Ovid. Ib. a8a. Viscera diversis scissâ ferantur equis. Stat. 4. Theb. 66o. portant Seminecesque lupos, scissasque Mimallones ursas. h. e. pélles luporum, et ursarum coria detracta. Martial. 1 a. 62. Scissa humus ad Manes. h. e. effossa, perfossa. Senec. Troad. 1 78. Tum scissa vallis aperit immensos specus. h. e. diducta ac dehiscens. et ibid. g31. Rupes latere scisso. h. e. abrupto. Propert. 2. 14. 8. Et faceret scissas languida ruga genas, frappate. 8ic Martial. 14. 6o. Scissus venter. rugoso. at in Catal.T/irg. 5. scissus venter, est podex diffututus. Plin. a5. 5. 21. Folia platano similia, sed pluribus divisuris scissa. frastagliate. et 14. a. %. n. 2. Vitis folio minns scissa. Id. 1 1. 37. 5o. Cervis aures scissæ, ac velut divisae. Colum. 6. 13. Scissum alumen. V. SCISSILIS. Lucan. 4. 142. amnis Spargitur in sulcos, et scisso gurgite rivis, Dat poenas majoris aquæ . h. e. in multos rivos derivato ac diviso. dirämato. et Propert. 3. 1o. 28. alternas scissa Charybdis aquas. h. e. cujus aquæ aliernis scinduntur, et in diversa refluunt.T • a. Translate. Cic. 3. Orat. 57. Vocum plura genera, læve, asperum; contractum, diffusum ; continenti spiritu, intermisso; fractum, scissum; flexo sono attenuatum, inflatum. Quintil. 1 1. 3. Faucium vitio et frangitur, et obscuratur, et exasperatur, et scinditur vox. et moae. Finditur etiam spiritus objecto aliquo, sicut lapillo tenues aquæ, quarum fluxus etiam si ultra É lùm coit, aliquid tamen cavi relinquit post id ipsum quod offenderat. SCISSUS, us, m. 4. scissio. Gloss. Philoae. Scissus, aχίαμα. Yarroni quoque tribuunt his verbis: Scissu materiæ fatigatus quiescebat lectulo. Ita Sipontinus. - SCiTÀMENTÄ, orum, m. plur. a. cibi delicati, manicaretti, saporetti, lecumi, ηδύagato, séita edulia : a scitus pro pulcro, quod sint saporis egregii ét præcellentis. Macrob. 7. Saturn. 14. Apud popinatores pleraque scitamentoruni cernimus, proposita ampliora specie, quam corpore. Plaut. Men. m. 3. 26. Aliquid scitamentorum Ä. foro óbsonarier. Alii aliter leg. Mattius apud Gell. ao. 9. ad fin. Dein coquenti.vasa cuncta dejeétat, Nequamve scitamenta pipulo poscit. Apul. 1 o. Met. Scitamenta mellita. •I a. Translate ornamenta orationis. Gell 18. 8. O'μοιοτέλεντα, xai παρισα, xai όμοιόπτωτα , ceteraque hujusmodi scitamenta, quæ isti ἀπάτgêxa\os in collocafidis verbis immodice faciunt. - _ _ • • * SCiTÄTIO, onis, f. 3. dimanda, ricerca, mrsíst;, sciscitatio, interrogatio. Ammian. 18. 5. Commeatuum copiæ an abunde suppetant, jndefessa scitatione percontans. sciTÄTOR, oris, m. 3. qui interrogat, et sciscitatur. Ammian. aa. 8. Scientissimi scitatores. Alii leg. scrutatores. • * sciTE, adverb. dottamente, sapütamente, aggiustatamente, ériatmpdvto;, $μμελός, docte, seienter, cordate, perite: cui insgite 9pponitur. Plaut. Trin. 3. 3. 56. Satis scite et probe. Tacit. 3. Hist. ü2. Mimos actitavit scite magis, quam probe . Liv. 1 o. 19. Scite,loqui. Senec. ep. g. Si exprimère gra$sia» uno verbo scite, volueriihus. Cic. Pii. 25. ad fin. Rationes ita sunt perscriptæ scite et litterate, ut, etc. Gell. ia. 13. circa med. Scite perquam, atque engcleate disputare. Id. 1. 1. Scite subtiliterqué ratiocinari. Cic. 4. Verr. 35. a med. Capella scite facta et veiiuste. artifiziosamente; et 1 1. Fam. 16. Ille, cui mandavi, satis scite et commode tempus ad te cepit adeundi. accortamente. et Ter. Heaut. 4. 5. 16. At si scias, quam scite in mentem venerit, Chre, Vah! gloriare evenisse ex fen

[ocr errors]

tentia? ingegnesamente. et Cic. 6. }'err. 24. sub fin. Tum illa. ex patellis et türibulis quæ vellerat, ita scite in aureis poculis illigabat, ita apte in scyphis aureis includebat, ut ea ad illam rem, nata esse diceres. Sallüst. Jug. go. Sordidum me, et incultis moribus ajunt, uia parum scite coiivivium exorno, etc. h. e. eleganter, exquisite. j;; Ä. 44. sub fin. Vestalem absolutam pro collegii sententia , pontifex maximus abstinere jocis, colique sancte potius, quam scite jussit. galantemente, pomposamente. et Plin. 36. a2. 48. Scite dictum est, äd tecta eos pice, ad vinum calce uti. h. e. commode, acute, sapienter. Gell. 4. 1 1. circa med. Qui diligentius scitiusque carmima Empedoclis arbitrati sunt. Est qui leg. anquisitiusque. Plaut. Stich. 1. 3. 1 15. Vinum poculo pauxillulo sæpe exanclavit submersum scitissime. SciTO, as, a. 1. frequentat. a scio. Ammian. 5o. 5. circa med. genuino percontando sermone, quos non scitabat. Alii rectius leg. quos noseitabat. SCiTOR, aris, dep. 1. idem ac sciscitor: a supino scitum verbi scio. Cic. Orat. 16. Non te id scitari, qualem esse oratorem vellem, sed id mihi quærere videbare, quod genus ipsius orationis optimum judicarem. Horat. 1. Ep. 7. 6o. Scitări libet ex ipso. /irg. 2. Æn. 1 1 4. Suspensi Eurypylum $citatum oracula Phoebi Mittimus. Ovid. * o. Met. 357. scitátür ab ipsa, Nominibus dictis, cujus velit esse mariti. et ibid. 564. Scitari quempiam de re aliqua. et 1 1. ibid. 622. {Quid veniat, scitatur. et 2. ibid. 5 i 1. causamque viæ scitantibus infit. SCiTÜLÉ, adject. scite, apte, perite, venuste: diminut. a scite. Apul. 2. Met. Diribitores Eííí amicti, fercula copiosa, puellæ scitule ministrantes. et 7. ibid. Tuceta concinnat, apponit scitule. et i o. ibid. Gradus scitule referens. con leggiadria, con garbo. sciTÜLUS, a, um, adject. scitus, aptus, venustus: diminut. a scitus. Plaut. Rud. a. 7. 7. Mulierculæ qua sunt facie? Sce. scitula. et 4. 1. 3. Ambæ formâ scitula, atque ætatula. Arnob. 5. p. 179. Scituli pusiones. Apul. 1. Met. Ad quandam cauponam, Meroen ncmisne, anum, sed admodum scitulam, devorto. garbata. sciTUM, i, n. 2. decreto, φήρ:αμα, decretüm, jussum: a scisco. Cic. Balb. 18. Cum scita ac jussa nostra sua sententia comprobat. Id. opt. gen. Orat. De hoc igitur Ctesiphon scitum fecit, ut corona aureâ donaretur. Liv. 1. ao. a med. Cetera quoque omnia publica privataque sacra pontificis scitis subjecit. ^ 2. É, Scitum populi dicebatur, j? sine plebe cunctus patricius ordo suis suffragiis jussit. Quod autem aliquo interrogante ex patribus, et plebe suffragante, scitum esset, id jam leges scriptæ- dicebantur. Sed illud plebiscitum est, quod tribunus plebis sine patriciis plebem rogavit, id est consuluit, plebesque scivit: plebes autem est omnis populus præter sematores, et præter patricios. Hæc Festus. Liv. 31. 5o. in fin. Et de altero ædile scitum plebis est factum, rogantibus tribunis. Id. 22. 26. Scitique plebis unus gratiam tulit. Plin. 14. 22. a8. Scito legum diligenti contra bibendi fallacias. q. 3. Translate scitum est placitum, dogma, ci3iwp.a. Senec. ep. 95. Nulla ars contemplativa sine decretis suis est, quæ Græci vocant δόγματα: nobis decreta licet appellare, vel scita, vel placita. SCiTUS, a, um, particip. a scio: che sa, dotto, pratico, accorto, avvstós, e9pvj;, doctus, scius, peritus, ingeniosus, acutus. Goerenzius ad Cic. 1. Fin. 14. putat, scientem a scito ita differre, ut sciens sit is, qui quam maxime scit artem vel scientiam aliquam; scitus vero, qui quod sciat, rite applicare possit. Plaut. Amph. 1. 3. 8. Nimis hic scitus est sycophanta. Id. Pseud. 1. 3. 151. Homo astutus, doctus, scitus, et callidus. Id. Cas. 3. 1. 8. Nimium scite scitus es. Gell. 13. 4. Mulier scita atque prudens. Enn. apud Fest. Scitus agaso. pratico delle strade. et Ovid. 9. Met. 1 o8. Nessus adit membrisque valens, scitusque vadorum. Id. 5. Fast. 54. curvæ scita Thalia lyrae. Sil. 17. 2 92. Dux vetus armorum, scitusque accendere corda Laudibus. Plaut. Most. 1. 3. mo4. Cedo purpurissum. ~Sca. non do. Scita es tu quidem. nova pictura interpolare vis opus Jepidissimum. Id. Pseud. 2. 4. 58. Ecquid is homo scitus est? Cha. plebiscitum non est scitius. φυχρα ἐθia. •I 2. Hinc scita dicuntur íjuæcumque docte, perite, ingeniose, acute facta, aut dicta. Id. Asin. 4. i. 57. Pulcre scripsisti. scitum syngraphum ! scrittura ben znessa. et Stich. 1. 3. 3o. Oratio optima et scitissima. Cie. 1. IVat. D. 33. a med. Scitus sermo et Atticus. •| 3. Scitum dictum, sapienter, acute, commode dictum, un bel detto, un motto grazioso. Tacit. 6. Ann. 2o. Unde scitum Passieni dictum (de Caligula) percrebuit, neque meliorem umquam servum, neque deteriorem domimum fuisse. Cic. 2. Divin. 24. Vetus illud Catonis admodum scitum est, qui mirari se ajebat, qnod non rideret haruspex, haruspicem cum vidisset. Id. Orat. 16. Cmm autem, quid, et quo loco dicat, invenerit, illud est longe maximum, videre, quonam modo. seitum est enim, quod Carneades noster dicere solebat, Clitomachum ea* dem dicere, Charmidam autey etiam eodena modo dicere. % 4.

[ocr errors]

Scitum est, res est ingeniosa, mira, et seitu digna. Plin. 35. 1o. 36. n. 1. Scitum est, inter Protogenem, et eum (Apellem) quod aecidit. •I 5. Scitum est, sapientis est, optimum est. Ter. Heaut. 1. 2. 35. Hoc scitum est, periculum ex aliis facere, tibi quod ex usu siet. Id. Phorm. 5. 4. 3. Quam scitum est, ejusmodi parare in animo cupiditates, quas, cum res adversæ sient, paulo mederi possis ! Cic. 3. Orat. 61. Scitum est enim, causam conferre in tempus, cum afferre plura, si cupias, non queas. Si 6. Est etiam scitus pulcher, venustus, elegans, ben formato, bello, leggiadro, garbato. Ter. Andr. 3. 2. 6. Per ecastór scitus puer est natus Pamphilo. Ubi Donat. elegans, pulcher, quod Graeci x6ap.ov dicunt. Plaut. Men. 4. 4. 15. 8atis scitum filum mulieris. Festus : Scita facies, bona facies. Lamprid. Commod. 2. ad fin. Mulierculæ formæ scitioris. V. PICTURA §. 3. •| 7. Item accommodatus, aptus, opportunus, idoneus. Plaut. Amph. 1. 1. 132. Hæc nox scita est exerëendo scorto conducto male. Gell. 18. 5. Voce admodum scita et canora Ennii Annales legere. • 8. Mulieres et meretrices scitum vocant τόν άνδρα ἐν τ5 guvovgig ivXvp6v , xai §p tstpov. V. PRGELIUM §. 5. Plaut. Truc. ä. 5. v. 42. Qtiamquam hic horridus est, quamquam hic squalidus est, scitus bellum init. Contra inscitus, tardus, ignavus, segnis. Id. Merc. 5. 4. 57. Annos natus sexaginta qui erit, si quem scibimus scortarier, cum eo nos hic lege agemus, inscitum arbitrabimur. Sed Bothe in priori loco ex MS. pro scitus bellum init: edidit at est be!lus mihi. • 9. Scitus a scisco, decretus, constitutus, decretato, stabilito. Cic. i. Leg. 15. Illud stultissimum, existimare omnia justa esse, quæ scita sint in populorum institutis aut legibus. V. vocérn præced. §. 1. et 2. •I 1 o. Comp. Scitior §. 1. et 6. Sup. Scitissimus §. 2. - * scitUs, us, m. 4. idem ac scitum'. Liv. 25. 7. Comitia de senatus sententia,-plebisque scitu sunt habita. Cic. 4. Att. 2. Si neque populi jussu, aut plebis scitu id facere jussus esset. V. PLEBISCHTUM §. 3. SCIÜRUS, i, m. 2. scojattolo, axiovpo;, silvestre animal ex gemere murium : a axici, umbra, et oùpdi, cauda, quia villosa cauda in aestu sibi umbram facit. Plin. 8. 58. 58. Provident tempestatem si sciuri, obturatisque, qua spiraturus est ventus, cavernis, ex alia parte aperiunt fores: de cetero ipsis villosior cauda pro tegumento est. Id. 1 1. 43. gg. Sciuri admovent cibum ad os pedibus prioribus. Martial. 5. 37. Cui (puellæ) comparatus indecens erat pavo, Inamabilis sciurus, et fréquens phoenix. Hinc patet, hoc animal apud Romanos in deliciis habitum fuisse. SCIUS, a, um, adject. idem ac sciens, scitus, doctus, peritus , si303, §τιστήμων. IVon. 5. 2g. Scius, et conscius hoc differunt, quod scius secum, conscius cum alio scius est: licet conscium indiflerenter positum legerimus. Lactant. 3. 24. ad fin. Puto, eos prudentes et scios mendacia defendenda suscipere. Id. 2. 14. Dæmonas dici ajunt, quasi δαήμονας, idest peritos, ac rerum scios. Pacuv. apud Priscian. 4. p. 634. Putsch. Postquam defessus perrogitando advénas de natis, neque quemquam invenit scium. Petron. fragm. Tragur. 63. Burm. sub fin. Sunt mulieres plus sciae. Macrób. 6. Saturn. g. Lucilius namque vir apprime Latinæ linguæ sciens. scLoPPUs. v. stloPPUs. SCÖBiNÄ, æ, f. 1. scqffina, raspa, £iv), instrumentum, quo fabri lignarii utuntur ad abradendum, ut lima, quo ferrarii: a scobs. /arr. 6. L. L. 3. ad fin. Scobina a scobe. limâ enim materiæ fabrilis est. Plautus in Nervolaria. Scobinam ego lima actulum adrasi. Plin. 1 1. 37. 68. extr. Novissima asperitas (in stomacho testudinis), um scobina fabri. Tertull. Apolog. i 2. Ungulis deraditis latera Christianorum; at in Deos vestros per omnia membra validius incumbunt asciæ, et runcinæ, et scobinæ. SCÜBIS, et Scobs, bis, f. 3. raditura, segatura, limatura, £vrpa, id quod ab aliqua materia minutissimum decidit, dum lima aut scobina raditur, vel serra secatur, vel terebra perforatur, vel alique

corpore atteritur. Quomodo a ramentis difJerai, in ea voce §. 2.Tdi- .

ctum est. Dictam putant quasi scabis a scabendo. Quæ ex auro est, Italice calia dicitur. Cels. 5. 5. Purgant ficus arida,coccum Gnidium, scobis eboris, etc. Id. 8. 2. a med. Finis vitii (in osse) est, ubi scobis nigra esse desiit. Colum. 4. 29. ad fin. Antiqua terebra scobem faciebat. et moae. Scobis nunquam sic éximebatur, ut non inbæreret

' foramini. Id. 7. 1 o. ante med. Nauseantibus salutaris habetur ebur- '

nea scobis sali fricto commista. Id. 12. 43. ante med. Populnea vel abiegna scobe virides uvas custodire. Plin. 34. 1 1. 26. Scobem æris delimatam aceto spargere. Kamprid. Elagab. 31. in fin. Scobe auri porticum stravit, et argenti, dolens quod non posset et electri. Hofat. 2. Sat. 4. 81. Vilibus in seopis, in mappis, in scobe quantus Consistit sumptus ! scil. ad tergenda marmorâ, pavimenta, mìensas. Sic Juvenal. i4. 67. et tamen üno Semodio scobis hæc emendat servulus unus. Plin. 3o. 4. 1 o. Scobem sutis in facie œsypuum extenuat.

[merged small][ocr errors]
[ocr errors][merged small]

`palliolis) non tegendam potius, quam divulgandam cognovisseht.

M 2. Est etiam momen próprium R., et Scope, enis, deέlinatur, ut alia multa cadentis Latinitátis tempore. Inscript. apud Donat. 43 1. 7. Scopeni ann. XI... Rapta Scope nunc legor in titulo. SCOPAE, arum, f. plur. 1. scopa, granata, xógo<, xαλλυντ3ov, ad£ω$go», instrumentum, quo verrimüs, et sordcs cumulando purgamus. Plaut. Stich. 2. 2. a3. Munditias fieri volo : efferte huc scopas, simulque arundinem. et ibid. 27. Cape illas scopas: hoc egomet, tu hoc converre. Petron. Satyr. 34. Argentum inter reliqua purgamenta scopis coepit verrere. Horat. 2. Sat. 4. 81. Vilibus in scopis, in mappis, in scobe quantus Consistit sumptus ! Cato R. R. 152. Scopæ virgeae. Martial. 1 4. 82. In pretio scopas testatur palma fuisse. Plin. 23. g. 83. Castor oxymyrsinem myrti foliis acutis, ex qua fiunt ruri scopæ, ruscum vocavit. Id. 16. 26. 43. Tamarix scopis tantum nascens. Ammian. 28. 1. a med. In id tempus scopæ florere sunt visæ, quibus nobilitatis curia mundabatur: idque portendebat, extollendos quosdam despicatissimæ sortis ad gradus potestatum excelsos. •I a. Manipulüs herbarum, aut virgultorum, ramulorum, fruticum, instar scoparum colligatus, mazzo, mazzetto, manata. Id. a4. 15. 8o. Chàmaedrys incipientibus hydropicis efficax, manualibus scopis ejus in tribus heminis aquæ decoctæ usque ad tertias. Id. 2o. 52. 8g. scopæ marrubii. Id. 22. 18. 21. origani. Id. 14. 16. 1 g. n. 5. a5sinthii in vinum additæ. Hirt. B. Afr. 47. a med. Pauci sub pellibus acquiescebant. reliqui, ex vestimentis tentoriolis factis, atque ex arundiùibus scopisque contextis, permanebant. manate di frasche. • 3. In asparagis scopæ sunt, cum in tenues multosque ramusculos abeunt. Pallad. 3. 24. circa med. Asparagi radices annis omnibus incendamus in seopis, ut fructus frequentior surgat, et fortior. Id. 4. g. a med. Postea scopas ejus imgendes: tunc circa hiemem spongiis adjieies stercus et cinerem. Colum. hanc eandem rem docefis 1i. 3. d med. scopiones vocat. " 4. Translate scopæ dicuntur arborum rami, quibus Ę telam suam affigit et distendit. v. BoMBYx §. m o.Tertull. Pall. 3. Bombyx, £r per aerem liquando araneorum more scopis idonius sedes tenit. Alii pro more scopis leg. horoscopis, h. e. araneorum telis, quæ quodammodo horoscopi sed solaris horologii formam repraesentant. •| 5. Scopas dissolvere, proverbio dicitur, rem aliquam prorsus inutilem reddere. nam scopæ solutæ nullæ sunt. Cic. Orat. 7 1. Isti autem cum dissolvunt orationem, in qua nec res, nec verbum ullum est, nisi abjectum ; non clypeum, sed, ut in proverbio est (etsi humilius dictum est, tamen sinile est), scopas, ut ita dicam, mihi videntur dissolvere. •| 6. Hinc scopæ solutæ de homine nihili. Id. 7. Att. 13. a med. L. Caesarem vidi Minturnis cum absurdissimis mandatis, non hominem, sed scopas solutas. QI 7. Enumeratur a grammaticis inter feminima semper pluralia. Dicimus tamen et sc6pa, inquit Charis. 1. p. 2o. Puisch., sed nullo allato exemplo. Fortasse respexit ad scopam regiam, de qua mox. Habetur etiam Isaiao 14. 23. Scopabo eam in scopa terens. et Gloss. Philox. Scopa, adpo$ρον, σαρον. Sed hæc nón imitanda. nam scala et scopa vitiosa sunt, et barbarismi, monente Quintil. 1. 5.° 8. Scopa regia herba est, similis Achilleo, sed latioribus foliis. Plin. a 1. 6. 15. et a5. 5. 1 g. SCOPÂRIUS, ii, m. 2. scopatore, servus, cujus ministerium est, ut deverrat pavimenta sordehtia. Ulp. Dig. 33. 7. 8. Quibusdam im regionibus accedunt instrumento, si villa eultior est, etiam atrienses, et scoparii. SCÖPA§, æ, m. 1. Σx£ra;, oelebris statnarius, qui floruit Olympiade LXXXVII., teste Plin. 34. 8. ig. et ibid. 1 g. n. 33. Laudatur ab Horat. 4. Od. 8. 6. et Martial. 4. §, scÜPEs, um, f. plur. 3. oxórsg. Plin. 1o. 4g. 7o. Nominantur ab Homero (Odyss. 7. v. 66.) scopes, avium geiius: neque harum satyricos motus, cum insidentur, 'plerisque mémoratos, facile comceperim mente: neque ipsæ jam aves noscuntur. SCÜPIO, onis, et Scopus, i, m. graspo, raspo, racimolo, xgaμαστηρ, pediculus, cui uvæ acinum adhæret. Marr. 1. R. £. 54. Quæ calcátæ erunt uvæ, earum scopi cum folliculis subjiciendi sub prelum, ut, si quid reliqui habeant imusti, exprimatur. et 2. ibid. 4. a med. Dari solent poréellis vinacea ac scopi ex uvis. Cato R. R. 1 12. tam acina de uvis miscellis decerpitò de scopione. Alii leg; scopio, ut sit scopium, ii. Alii seopis. Colum. 1 a. # a med. Ubi satis corrugata erunt acina, demito, et sine scopionibus in dolium conjicito. et ibid. 43. ad fin. Modice separatis scopionibus, resolutaque intrita folliculorum. et 1 1. 3, a med, $copiones, ita uti sunt,

[ocr errors]

in suo loco perurendi sunt. h. e. cauliculi, seu stili asparagoram. Petron. Satyr. 22. Non sentientis labra humerosque scopionibus pinxit. Alii àpud Colum. et Petron. locis cit. perperam leg. scipionibus. scÖPIUM. v. in voce præced. * scòPO, as, avi, a. 1. scopis everro, purgo. Translate. Hieronym. 6. in Isai. 14. 23. Clementissimus Dominus scopavit eam (Baöylonem) vehementissime terens, et quasi quodam verriculo ad úrum usque mundavit. Sic Aristophan. in Eùpvjv. v. 58. Mrj xögss £rjv EXXáôz. h. e. ne scopes Græciam. scQPTÜLÄ operua. V. SCUTULUM. SC0PÜLÄ, æ, f. 1. granatino, gratuzza, scopetta, x£gy,$gov, E; scopæ. Cato R. R. 26. Dolia extergeantur: privasque scopuas in dolia facito habeas illi rei. Colum. i 2. 18. a med. Dolium ferventissima pice infusa, novo alio rutabulo et scopula picatur. et ibid. 38. ante med. Scopulis aridæ myrti seria suffricatur. SCÜPÜLOSUS, a, um, adject. pieno di scogli, scoglioso, sassoso, scopulis abundans, petrosus, axoTrê\όδης. Cic. 3. Orat. 1 9. Mare inferum scopulosum atque infestum . Lucan. 2. 6 1 9. Hinc illinc montes scopulosæ rupis aperto Opposuit natura mari. Stat. 4. Theb. noa. scopulosa Pylene. Sil. 7. 274. scopulosi vertice colles. et 1 5. 3o5. scopulosis Neriton arvis. Plin. 6. 18. 22. Gangen cum magno fragore ipsius statim fonijs erumpere, dejectumque per scopulosa et abrupta, etc. Stat. 1. Achill. 56. scopulosaque cete, Tyrrhenique gregés circumque infraque rotantur. h. e. instar scopuli in mari exstantia : vel squamis præduris et conchis qbsita, atque aspera. Est ui mallet scruposa. I • 2. Translate est difficilis, periculosus. Cic. ££. /err. 1 i. ad fin. Intelligo quam scopuloso difficilique loco ver$er. scöPÜLUS, i, m. 2. rupe, roccia, scoglio, vetta sassosa, ax6πε\ος, rupes, saxum eminens, sive in mari, sive in monte, sive alibi : a voce Græca allata, quæ a axoTj, specula : quia ex scopulo circumspici late potest. Phaedr. 2. 6. suadet (aquilæ), ut scopulum super Altis ab astris duram illidat corticem. Virg. 12. Æn. 53 1. Præcipitem scopulo atque ingentis turbine saxi Excutit, effunditque solo. Id. 8. ibid. 192. de spelunca Caci. et ingentem scopuli traxeae ruinam. Id. 4.T ibid. 445. de quercu. Ipsa hæret scopulis, et quantum vertice ad auras, etc. Id. 3. G. 253. Non scopuli rupesque cavae, atque objecta retardant Flumina. Sil. 1 o. a63. Cum videt in

scopulo rorantem saxa cruore, Torvoque obtutu labentem in Tar

tarâ Paulum. (Liv. 22. 49. Cum L. Æmilium sedentem in saxo cruo: re oppletum vidisset.) ©| 2. De saxis et lapidibus majoribus. Kal. Flacc. 6. 384. machina mjuri, Quæ scopulis trabibusque diu, confectaque flammis Procubuit tamdem. h. e. ingentibus saxis torment9 militäri in eam emissis. Stat. 7. Theb. 665. in hæc ultro scopuli venere volentes. h. e. saxa ab Amphione sono testudinis tracta. Sic Val. Flacc. 6. 632. velut hiberno proruptus ab arcu Imber agens scopulos. h. e. saxa volvens torrentibus aquis. Prudent. 7. τ£gi ors?. 75. suspendar Summo gurgite flumini§, Cum scopulum collg trahani. •I 3. De saxis eminéntibus in mari, aut litore. Cæs. 3. B. C. 27. Ut ex magno remigum numero pars ad scopulos allisa inter£cerétur. /irg. 1. Æn. i4g. acuto Détrudunt naves scopulo. et 5. ibid. a7o. saevò e scopulo multa vix arte revulsus, Amissis remis, atque órdine debilis uino, Irrisam sine honore ratem Sergestus agebat. Id. 3. ibid. 536. Turriti scopuli. et 7. ibid. 588. pelagi rupes sese, multis latrantibus undis, Mole tenet: scopuli nequidquam, et spumea circum Saxa fremunt, laterique illisa refunditur alga. Id. 3. G. 261. scopulis illisa reclamant Æquora. Ovid. 9. Met. 592. Auferri in scopulos. Id. 1 1. ibid. 783. e scopulo, quem rauca subederat unda, Se dedit in pontum. Id. 4. Fast. 419. Terra tribus scopulis vastum procurrit in æquor Trinacris. h. e. tribus promontoriis. •| 4. Scópuli errantes apud Val. Flacc. 3. 62 1. sunt duæ insulæ Cyaneæ, seu Symplegades in Ponto. Adde 4.681. <I 5. Scopulo immobilior apud Ovid. 13. Met. 8o 1. est, qui nullis precibus flecti potest. Sic Horat. 3. Od. 7. 21. Scopulis $urdior. � 6. E scopulis hatus rursus apud Qvid. 3. Trist. 1 1. 3. est, qui inhumanis esi moribus. Sic Virg. 4. Æn. 366. duris genuit te cautibus horrens Caucasus. •| 7. Translate. Cic. Rabir. Perduell. 9. Nec tuas unquam rationes ad eos scopulos appulisses, ad quos Sex. Titii affliciam navem, et in quibu$ C. Deciani naufragium fortunarum videres. Quintil. declam. 1 a. 22. Commeatum publicum in scopulos annonæ impingis ? Enn. apud /arron. 6. L. L. 3. (et Cic. Brut. 18.) Cum neque Musarum scopulos quisquam superarat, Nec dicti studiosus erat. Cic. 3. Orat. 4i. Deinde videndum est, ne lorge 'simile sit ductum. Syrtim patrimonii, scopulum libentius dixerim. Charybdim bonorum, voraginem potius. facilius enim ad ea, quæ visa, quam ad illa, quæ audita sunt, mentis oculi feruntur. Ovid.

7. Met. 33. Ferrum, et scopulos gestare in corde. h. e. immitem es

S C OR ODON

se. Lucret. a. 1 17o. omnia paulatim tabescere, et ire Ad scopulum spatio ætatis defessa vetusto. h. e. ad interitum. •I 8. Eleganter scopulus dicitur quidquid exitio est alteri, ut scopuli navibus. Val. Mar. 3. 7. n. 9. L. Cassius prætor, cujus tribunal propter nimiam severitatem scopulus reorum dicebatur. Petron. Satyr. 1 23. sub fin. Pompejus piratarum scopulus, Flor. 4. g. Scopulüs, et nodus, et mora publicæ securitatis Antonius. •I g. Denique scopulus est parvus scopus, picciolo bersaglio, o segno, axoTtó;. Suet. Domit. 19. Nonnunquam in pueri procul stantis, præbentisque pro scopulo dispansam dextræ mánus palmam, sagittas tanta arte direxit, üt omnes per intervalla digitorum innocue evaderent. Opt. tamen editiones habent pro scopo. SCÖPUS, i, m. 2. pediculos uvæ, ex quo acina pendent. Varr. 1. et 2. R. R. cujus verba in SCOPIO retülimus. •I a. Scöpus vero est signum, quo sagittas dirigimus, bersaglio, segno, scopo, oxoTtó;: a axétttopas, dispicio, intueor: unde et axorito.Translate est finis, propositum : eaque ratione usurpatur a Cic. 8. Att. 1 1. et 1 5. ibid. 29., sed Graece. Sic Macrob. 1. Somn. Scip. 4. Nunc ipsam ejusdem somnii mentem, ipsumque propositum, quem Græci axorów vocant, tentemus aperire. V. vocem præced. §. g. SCORDÄLIÄ, æ, f. 1. fœda contentio, rixa. Phron. fragm. Tragur. 59. Burum. Agite scordalias de medio: suaviter sit potius. SCORDÄLUS, i, m. a. feroce, insolente, ferox, impatiens, et in ultionem facile erumpens? plebeja vox, et inter vulgi convicia. Senec. ep. 83. ante med. Tullius Cimber et nimius erat in vino, et scordalus. In hanc rem jocatus est ipse: Ego, inquit, quemquam feram, qui vinum ferre non possum ? Id. Suasor. 7. Ἀ. Erat etiam, ubi pietas non exigeret, scordalus. Adde Petron. Satyr. g5. a med. et rursus Senec. ep. 56., ubi Lips. adscribit, originem vocis Ę alios a axóg, oletum: alios a axópoöov, allium, quasi foetidum 1cas. * SCORDASTUS, i, f. 2. arbor Persici maris. Plin. 12. g. , g. Cetera ejus genera cortice et scordasti : ita vocatur arbor æmulo ummm. SCORDILON, i, n. 2. herba, eadem quae Scordion, Apul. Herb. qo. * SCORDISCàRIUS, ii, m. 2. qui scordisca conficit, et vendit. Hieronym. ep. 51. n. 5. Numquid coriarius, aut scordiscarius erat Deus, ut conficeret pelles animalium, et consueret ex eis tunicas pelliceas Adam et Evæ ? Editiones perperam habent sordiscarius, aut scortisaraus. * SCORDISCUM, i, m. a. diminut. scorti, terminatione Graecanica, ut calathus, calathiscus : atque ita pro scortiscum scribitur, ex facili permutatione litterarum d et t. Significat autem pellem , qua milites loco sellæ utebantur in equis sternendis. Gloss. Philoae. Scordiscus, ἐφάττιον. Gloss. Isid. Scordiscum, corium crudum, scortum. Edict. Dioclet. 24. De loramentis. Scordiscam militare ¥ quingentis. Pelagon. Weterin. 9. Si dorsum ab injuria aut imperitia sedentis intumuerit, mallenem cæpæ super tumorem impones, fascia constringes, aut scordiscum superimpones. /eget. 2. /eterin. 6o. eadem fere verba repetit, at mendose ibid. in editionib. cordiscum legitur. Auct. Hippiatr. p. g3. eadem fere continet, ibique habet : xai αυτήν την σάλλαν τά έττιρ έττί$ες. h. e. et ipsam sellam equo impone. SCORDIUM, ii, n. 2. scordeo, axöpövov, herba magnitudine cubitali, caule quadrangulo, ramosa, foliis lanuginosis, gustu amaro, odore allii, alio nomine scordotis. Plin. 25. 6. 27. SCORDÖTIS, tis, f. 3. herba eadem, quæ scordium. Plin. 25. 6. 27. V. vocem præced. SCÖRIÄ, æ, f. 1. scoria, feccia de' metalli, axiopiæ, recrementum, retrimentum, fæx, spurcitia, sordes, quæ ex metallo inter coquendum, veluti spuma quædam, expurgantur. Plin. 53. 4. a m. Ârgentum (vocant), quod exit a fornacis sudore. quae e catino jactatur spurcitia in omni metallo, vocatur scoria. Harduin. sic legit ex MSS. Vocant argentum, quod exit a fornace: Š; qui e camino jactatur, spurcitia in omni metallo scoria appellatur. Id. ibid. 6. 35. Scoriam in argento Græci vocant helcysma. Id. 34. m 1. 24. Scoria æris. et ibid. 51. plumbi. Cels. 5. 1 g. n. 26. retrimentum vocat. •I 2. Translate. /irg. Cir. 244. Si concessas amor noto te macerat É; Per tibi Dictynnæ præsentia numina juro, Omnia me potius digna atque indigna laborum Millia visuram, quam te tam tristibus istis Sordibus, et scoria patiar tabescere tali. h. e. cura, luctu, moerore. Scalig. vult legi scabre a nominativo scabres, quia scoria primam producit, et vox est sordida, nitidoque illo poematio indigna. Alii nihil mutant, et pro quantitate ïí ad synizesim, vel synaeresim confugiunt. • * SCÖRÜDóN, i, n. 2. axógóóov, allium. Æmil. Macer. 1. 5. Scor9don a Græcis sunt allia dicta Latine. Hic licenter prima prodacitur.

[ocr errors]

scoRPÆNÄ, ae, f. 1. scarpione, σκάρταινα, genus marini piscis, qui inde nomen habere dicitür, quod instar scorpii pungat. Plin. 32. 1 1. 53. •I a. Sunt qui putant, eundem esse ac scorpium; sed Plin. loc. cit, et scorpaenæ et scorpionis mentionem facit. scoRPIÄCUM, i, m. ®. potio, seu pharmacum contra scorpionum ictus. fertull. advers. ά. 1. ad fin. Adversus bestiolas scorpiacum temperare. scoRPINÄCÄ, æ, f. 1. herba eadem quæ proserpinaca. Apul. ÆHerb. 18. scORPIO, onis, m. 3. et Scorpius, et Scorpios, ii, m. 2. scorpione, scarpione, axoprios, insectum terrestre, cauda venenatum ictum infligens. Tertull. initio Scorpiaci. Scorpii series illa nodorum, venenata intrinsecus venula subtilis, arcuato impetu insurgens, hamauile spiculum in summo tormenti ratione restringens. unde et bellicam machinam, retractu tela vegetantem, de scorpio nominant. Plin. 1 1. 37. 62. Scorpionis caudæ inesse dentem, et plerisque termos: Id. a8. a. 5. Attalus affirmat, scorpione viso si quis dicat, duo, cohiberi, nec vibrare ictus. Id. ag. 4. ag. Prodest seorpio ipse suæ plagæ impositus. et moae. Proprium est scorpionum, quod manus almam non feriunt: nec nisi pilos attigere. Ovid. 4. Fast. 163. eÊ, metuendus acumine caudæ Scorpiós. et 5. ibid. 541. Scorpion immisit tellus. Id. 15. Met. 371. Scorpius exibit, caudaque miinabitur unca. •I a. Est etiam piscis marinus hoc nomine, de quo Id. Halieut. 1 17. Et capitis duro nociturus scorpios ictu. Adde Plin. 32. 1 1. 53. T •i 3. Item cæleste signum in Zodiaco, constans una et viginti stellis, inter Libram et Sagittarium : quod olim duorum signorum locum occupare dicebatur, suum corpore, Libræ vero chelis, ut in LIBRA §. 1 o. dictum est. Fabula de eo est hujusmodi, apud Hygin. 2. Astron. 26. Cum Orion venator celebris gloriaretur, mullam esse feram, quam non conficeret, Tellus irata scorpionem immisit, a quo ictus interiit. Juppiter utriusque animum admiratus, scorpionem in cælum transtulit, ut species ejus hominibus documento esset, ne quis eorum de aliqua re sibi confideret. Petente vero Diana, idem honor Orioni est habitus, constitutumque, ut cum 8corpius oriatur, Orion occidat, quasi eum adhuc timens. V. CHIUS §. 6. et ORION §. 1. M 4. Item herba, de qua Plin. aa. 15. 17. Ex argumento nomen accepit scorpio herba. semen enim habet ad similitudinem caudæ scorpionis, folia pauca. valet et adversus animal sui nominis. Est et alia ejusdem hominis effectusque, sine foliis, asparagi caule, in cacumine aculeum habens, et inde nomen. IHæc Plin. I sI 5. Item frutex. Id. 27. 13. 16. Est et alia herba traÉ quam aliqui scorpion vocant, semipedem alta, fruticosa, sine ὸliis, pusillis racemis rubentibus, grano tritici, acuto cacumine, et ipsa in maritimis nascens. Adde 13. a 1. 37. <I 6. Ab animali momen traxit machina bellica, retractu tela vegetans, ut ait Tertull. igg. cit. §. g., alio nomine manuballista, ideo $ic nuncupata, inquit Veget. 4. Milit. a2., quod parvis subtilibusque spiculis inferat mortem. Ammian. ita describit 23. 4. Scorpionis, quiem appellant nunc onagrum, hujusmodi forma est. Dolantur axes duo quernei, vel ilicei, curvanturque mediocriter, ut prominere videantur in gibbas: hique in modum. serratoriæ machinæ connectuntur, ex utroque latere patentius perforati: quos inter per cavernas funes colligantur robusti, compagem, ne dissiliat, continentes. Ab hac medietate restium ligneus stilus exsurgens obliquus, et in modum jugalis temonis erectus, ita nervorum modulis implicatur, ut altius tolli possit, et inclinari: summitatique ejus unci ferrei copulantur, ex quibus pendet stuppea vel ferrea funda: cui ligno fulmentum prosternitur ingens, cilicium paleis confertum minutis, validis nexibus illigatum, et locatum super congestos cæspites, vel latericios aggeres. nam muro saxeo hüjusmodi moles imposita, disjectat quidquid invenerit subter, concussione violenta, nón pondere. Cum igitur ad concertationem ventum fuerit, lapide rotundo fundæ imposito, quaterni alurinsecus juvenes repagula, qnibus incorporati sunt funes, expli

cantes, retrorsus stilüm pænè supinum inclinant : itaque demum"

sublimis adstans magister claustrüm, quod totius operis continet

vincula, reserat malleo forti percussum: unde absolutus ictu volu

<cri stilus, et mollitudine offensus cilieii, saxum contorquet, quidquid incurrerit, collisurum. Et tormentum quidem appellatur ex eo, quod omnis explicatio torquetur : scorpio autem, quoniam aculeum desuper habet erectum. Haec Ammian., qui tamen suorum temporum, non superiorum scerpiones persequitur, cum certum sit ex Caes. 7. B. G. 25., non saxa modo, sed et spicula scorpionibus jaci: item âlia. Sallust. fragm. apud Non. 18. j. Quarum unam epistolam nacti prædatores Waleriámi, scorpione in castra misere. Ex Liv. 26. 47. et 4g. discimus, duplicis generis fuisse, majores, et mino*res. Yitruv. 1 o. 1. scorpiofies inter organa ponit, h. e. inter eas machinationes, quæ, ut Idem ait, unius opere, prudenti tactu perficiunt, quod propositum est. •I 7. Ipsa quoqué sagitta, quæ

[ocr errors]

scorpione jacitar, scorpio dici posse videtur. Hirt. B. Afr. f$; Scorpione accuratius misso, atquè eorum decurione percuss6. • 8. Inter instrumenta, quibus cædúntur sontes, ponit Isid. 5. Orig. 21. virgas aculeatas, vel nodosas, quæ, inquit, scorpiones rectissime vócantur, quia arcuato vulnere in corpus infiguntur. Vulgat. Interpr. 1. Reg. i a. 1 1. Pater meus cecidit vos flagellis, ego aütem vos cægam scorpionibus. • g. In re agraria scorpiones sunt congeries lapidum in morem metâ in acutnim desinentis coacervatæ, ei loco termini in agris collocatæ: fortasse a axogτίζω, spargo, dissipo, quia ex dispersis per agros lapidibus fiunt, vel quia axogyiog Græcis dicitur etiam `quidquid in metäto instar caudæ $corpionis fastigiatum est, v. gr. tutulìs in crinibus, ut Scalig. ad Sever. Ætn. io4. docet. Siculus Flacc. de condit. agror. p. 4. et 6. Goes. Alii congeries lapidum pro terminis observant, et scorpiones appellant. SCORPIOcTÖNoN, i, n. a. herba fieliotropiüm, ita dicta, quod contra scorpiones magnam vim habet: a axogfios, et xtsivt», occido, Apul. Herb. 4g. SCORPION, onis, f. 3. genus herbae. Plin. 25. 1 o. 75. Thelyphonon herba ab aliis scorpioni vocatur, propter similitudinem radicis, cujus tactu moriuntur scorpiones. SCORPIÖNIUS, a, um, adject. ad scorpionem pertinens. Hinc eucumis quoddam genus scorpionium dicitur, quia simile est scorpionis animalis, et contra eju§ ictus efficacissimum. Plin. 2o. n. 3, SCORPiTIS, is, f. 3. gemma scorpionis colore, aut effigie, inquit Plin. 37. 1 m. 71. SgofiPIÜRÜS, i, m. a. oxqgτ:ουρος, heliotropium majus, Apul. Herb. 49. et Plin. 22. 2 1. 7g. SCORPIUS. V. SCORPIO. SCORTÀTOR, oris, m. 3. puttaniero, §cotptatis, meretricum'sectator. Cic. 2. Catil. 1 o. ertr. Cum hanc sit habiturus Catilina scortatorum cohortem praetoriam. Alii leg. scortorum. Horat. 2. Sat. 5. 75. scortator erit? cave te roget: ultro Penelopam facilis potiori trade. Adde Plaut. Amph. v. 1. 13 1. SCORTÀTUS, us, m. 4. consuetudo cum meretricibus. Apul. 5. Met. Quod ille quidem montano scortatu, tu vero marino natatu Secesset1tms. * SCORTÉÀ, et Scortia, ae, f. 1. otre. Hinc Isid. ao. Orig. 7. Scortea vas olearium, eo quòd sit ex corio, dicta. Edict. Dioclet. 25. De scortiis. Scortia in sextario uno x viginti. SCORTES, pelles testium arietinorum . Fest. in Scorta. SCORTÉUS, a, um, adject. di pelle, axútivos, pelliceus, coriaceus: a axùtoç, pellis, r inserto. Fest. in Scorta. Omnia ex pellibus facta, scortea appellantur. Petron. Satyr. 138. Projulit Enothea scorteum fascinuni. Cels. 8. 1 a. Subjecto inter parietem et caput ejus scorteo pulvino duro. Ovid. 1. Fast. 629. Scortea non illi fas est inferre sàcello, Ne violent puros exanimiata focos. /arr. 6. L. L. 5. Soortea eâ, quæ ex corio et pellibus sunt facta. Inde in aliquos sacris ac sacelli§ scriptum habethus, Ne quid scorteum adhibeatur: ideo ne morticinum quid adsit. v. MORtICINUS §. 1. Hieronym. Chron. ad ann. MCCC. ab Abraam. Numa Pompilius congiarium dedit asses ligneos et scorteos. •| 2. Scorteum scortum, V. in scORTUM §. 3. • 3. Scortea absolute, vestis e pelle. Martial. 14. 15o., cujus lemma Pænula scortea. Ingrediare viam cælo licet usque serenò, Ad subitas nusquam scortea desit aquas. Senec. 4. Quaest. nat. 6. Cum signum dédissent, adesse jam grandinem, quid èxspectas ? ut homine§ ad pænulas discurrerent, aut ad $corteas? • 4. Scorteum absolute, pharetra. Fest. Scorteum ab eadem causa, qua scortum, vocabatur pelliceum, in quo sagittæ reconduntur: ab eo quod ex pellibus factum est, Salmas. ex conjectura, es ex quodam MS. legit : Serautum ab eadem causa, qua scrotum, etc. Alii nihil mntant. SCORTILLUM, i, m. 2. amorosetta, puttanella, τορνίδ:3y, §ταιpiövov, parvum scortum, meretricula. Catull. 1 o. 3. Scortillum, ut mihi tuim repente visum est, Non sane illepidum, nec invenustum • SCORTISCUM. V. SCORDISCUM. * scoRTOR, aris, dep. 1. amoreggiare, andar a donne, Érgi?iζομαι, scorta frequento, meretricof. /arr. 6. l. L. 5. Scortari est sæpius meretriculam ducere. Plaut. Pseud. 4. 7. 34. Qui se suamque ætatem bene curant, edunt, bibunt, scortantur; Id. Men. 5, 4. 35. Si istuc jus est, senecta ætate scqrtari senes, ubi loci res summa nostra e$t publica? Adde Ter. Adelph. 1. 2. 22. % 2. Usurpatur etiam de mulieribus, quæ scortatoribus se præbent. Rufin. n. Invectiv. in Hieronym. n. 2g. Quasi vero si qua meretrix, una se nocte aut duabus a scortando contineat, debeàt continuo leges de pudicitia scribere. - SCORTUM, i, n. 2. pelle, cuojo, oxjtos, δεga<, pellis, corigm: a axútos, (quod idem $ignificat) inserto r, ut in ScoRTEUS §. 1. dictum est.' /arr, 6, L, L, 5. Pellem antiqui dicebant saortum, Ter

[ocr errors]
« НазадПродовжити »