Зображення сторінки
PDF

- - SAL SUG O

tisper salsus. Augustin. 8. Confess. 3. Et ebriosi salsiuscula quaedam comedunt. SALSÜGO, inis, f. 3. salsuggine, d\i<, d\μυρίς, άλμη, humor qui in areis salinarum sub salis crusta liquidus remanet, neque in salem concrescit: a salsus. Plin. 31. 7. 42. Præter hæc etiam num appellatur in salinis salsugo, ab aliis salsilago, vota liquida, marina aqua salsior, vi distans. 1d. 36. a3. 55. Uliginosa loca, et ubi salsugò vitiat, testaceo sublini utilius. salsedine. et Kitruv. 1. 4. de arena marina. Parietes, cura in his tectoria facta fuerint, remittentes salsuginem, ea dissolvunt. Plin. 1 9. 5. 26. n. 4. Salsugine (aquæ) amaritudo (raphanorum) eximitur. et 35. 15. 52. Alumen, quod intelligitur salsugo terræ. SALSÜRÄ, æ] f. 1. salume, τὸ ἐλμόδsς, salsamentum. Colum. 8. 17. a med. Nulla æque, quam prædictæ salsuræ pabula, commode dántur. Id. 1 a. a 1. Salsura suillæ carnis. insalamento. et Warr. a. JR. R. 4. a med. Corpus suis, quod in salsura fuit. • 2. Translate. IPlaut. 1. 2. 33. Pa. Salve, mi pater. Ant. et vos ambæ. Illico agite, abscedite. Di. Osculum . . . . . Ant. Sat est osculi mihi vostri. Ai. qui, pater? Ant. quia ita meae animæ salsura evenit. h. e. halitu vestro, o filiæ, bono et sano jam evenit osculis vestris salsura quædam et condimentum senili animæ meæ. * SALSÜLUS, a, um, adject. salsi. Est cognomen R. Inscript. apud Murat. 1456. 6. Coi:ielia Salsula. Ammian. vilium hominum cógnomina deridens hæc habet 28. 4. a med. Lucanicus cum Pordaca, et Salsula, similesque innumeri. • 2. Salsulæ, scil. aquæ, est fons Galliæ Narbonensis non procul a Ruscinone, nunc Rossiglione, qui hodieque la fontaine des Salses appellatur. Mela 2. 5. Salsulæ, fons, non dulcibus aquis defluens, sed salsioribus etiam, quam marimæ sunt. SALSUS, a, um, particip. a salio : salato, salso, d\vxös, salis gustum habens, sale aspersus, salitus. Lucret. 4. 222. Humor salsi saporis. Plin. 26. 8. 5o. Herba salso gustu. Id. 36. 17. 28. Assius lapis gustu salsus. Colum. 12. 57. Caseus recens, aut salsus. Virg. 2. C. 238. terra salsa. Enn. apud Macrob. 6. Saturn. 4. Salsum mare. Plin. 31. ]. 41. Salsissimus sal, qui siccissimus. Id. 7. 6. 5. Salsioribus cibis uti. Virg. 5. Æn. 158. longa sulcant vada salsa carina. et 182. Salsi fluctus. Id. 2. ibid. 132. mihi sacra parari, Et salsæ fruges, et circum tempora vittæ. h. e. far cum safe, quod mola salsa dicitur. Sic salsa farra apud Ovid. 3. Fast. 284. V. MOLA §. 7. “] 2. Salsæ dicuntur etiam lacrimæ, sudor et sanguis. re enim vera tales sunt. Et de sudore quidem Aristot. sect. 2. τροβλημ. quaest. 3. causam quærit. Accius apud IVon. i o. 2. Salsis cruorem guttis lacrimarum lavit. (Adde Lucret. 1. 918.) /irg. 2. Æn. 173. salsusque per artus Sudor iit. Enn. apudTMacrob.T6. Saturn. 2. Neque miserae lavere lacrimæ salsum sanguinem. •| 3. Rubigo, qua ferrum absumitur, salsa est, tum quia gustu salso est, tum quia aquæ salsæ more rodit. Virg. 2. G. 22o. Nec scabie et salsa laedit rubigine ferrum. •I 4. Translate. Plaut. Cas. 2. 3. 6. Neque salsum, neque suave esse potest quicquam, ubi amor, non admiscetur. saporito e $#*; Hinc percommiode refertur ad sermonem urbanum, lepidum, facetum, argutum, et dictis tanquam salibus aspersum conditumque, unde risus movetur, aut mordetur aliquis et pungitur : frizzante, faceto, grazioso, acuto, mordace, axoTtvxds, yjXoio*. Quintil. 6. 3. Salsum in consuetudine pro ridiculo tantum accipimus. natura non utique hoc est : quamquam et ridicula Oporteat esse salsa. nam et Cicero omne íá salsum sit, ait esse Atticorum. et mor. Salsum igitur erit, quod `non erit insulsum, velut quoddam simplex orationisT condimentum, quod sentitur latente judicio, et velut palatum excitat: quod et a tædio defendit orationem. Cic. 2. Qrat. 56. Homo facetus atque salsus. et ibid. 63. Addito ambiguo, altero genere ridiculi fuit salsissimus. Id. Orat. 26. a med. Quidquid esi salsum, aut salubre in oratione, id proprium Atticorum est : e quibus tamen non omnes faceti. Id. 2. Orat. 54. Inveni ridicula et salsa multa Græcorum. nam et Siculi in eo genere, et Rhodii, et-Byzantii, et praeter ceteros Attici excellunt. Id. 9. Fam. 15. Salsiores, quam illi Atticorum , Romani veteres alque urbani sales. IMartial. 3. 1 a. Res salsa est, bene olere, et esuriré. •| 5. Salsus et am de homine usurpatur, et facetum itidem significat. Catull. 14. 16. Non non hoc tibi, salse, sic abibit. h. e. ingeniose ad fraudem mihi faciendam. • 6. Commode ludit in ambiguo Plaut. Rul. 2. 6. 33. de eo qui naufragium fecit. Bonam est quod habeas gratiam merito mihi, qni te ex insulso salsum feci mea opera. h. e. in causa fui, u! fracta navi maderes salsis fluctibus. Id. ibid. 2. 1. 12. de piscatore. Neque quicquam captum est piscium: salsi lautique pure domum rediinus clanculnm : dormimus incoenati. •I 7. Comp. Salsior et Sup. Salsissimus §. 1. et 4. SALTÄBUNDUS, a, tim, adject. saltitans. Gell. 2o. 3. Saltabund canebant, quæ nunc stantcs canunt, -

[ocr errors]
[ocr errors]

SALTÄTIM. v. SALTUATIM §. i. SALTàTIO, onis, f. 3. danza, öallo, άρχηοι;, χόρευσι;, oxigrnq;3, actus saltandi, et gesticulandi quippiámi canendo, aut recitando, ut expressius id, äc planius signifiéetur. V. SALTO §. 1. Cic. Brut. 62. ertr. Sex. Titiu§, homo loquax sane, et satis acütus, sed tam solutus et mollis in gestu, ut saltatio quædam nasceretur, cui saltationi Titius nomen esset. • 2. Aiia fuit saltatio militaris, quam Lacedæmonios, tanquam ad bella utilem, habuisse inter exercitationes £gy, inquit Quintil. 1. 1 1. sub fin. V. PYRRHICHA §. 1. Pl*n. 8. 42. 64. de equis. Docilitas tanta est, ut universus Sybaritani exercitus equitatus ad symphoniæ cantum saltatione quadam moveri solitus inveniatur. Pergit Quintil. ibid. Neque id veteribus Romanis dedecori fuit: argumentüm est, sacerdotum nomine ae religione durans ad hoc tempus saltatio: et illa ia tertio Ciceronis de Oratore libro verba Crassi (c. 59.), quibus præcepit, ut orator atatur laterum inclinatione forti ac virili, non a scena, et histrionibus, sed ab armis, aut etiam a palæstra: cujus etiam disciplinæ usus in nostram usque ætatem siné reprehensione descendit. Haec Quintil. •| 3. Alia Ä voluptuosa, o!ira quidem honesta et ab honestis appetita, ut Macrob. 3. Saturn. 1 o. docet : mox paulatim corrupta, mollis, soluta, quæ etiam in conviviis adhibebatur, deliciarum et libidinis causa, post multum cibum et pocula. Scipio African. apud Macrob. loc. cit. Vidi puerum bullatum cum crotalis saltare: quam saltationem impudicus servulus honeste saltare non posset. Cic. Mur. 6. Nemo fere saltat sobrius, nisi forte insanit: neque in solitudine, neque in convivio moderato. tempestivi convivii, amoeni loci, multarum deliciarum comes est extrema saltatio. Plaut. Stich. 5. 2. 1 1. Pro Dii immortales, quot ego voluptates fero! quot risiomes, quot jocos, quot savia, saltationes, blanditias, prothymias! •| 4. Pantomimorum saltatio adeo paulatim artificiosa evasit, ut ea sola, sine voce, fabulas in scena repræsentarent. Macrob. 2. Saturn. 7. sub fin. et Suet. Tit. 7. a med. V. SALTO §. 5. SALTÄTIU I cùLÄ, æ, f. 1. diminut. parva saltatio. Vopise. Aurelian. 6. Aded ut pueri saltatiunculas in Aurelianum tales componerent, quibus diebus festis militariter saltitarent. h. e. componerent cantilenas quasdam, quas saltando canerent. SALTÄTOR, oris, m. 3. ballatore, danzatore, ballerino, δρχηatij;, qui saltat voluptatis et deliciarum causa : mollis artifex, et probrosus. Cic. Mur. 6. Saltatorem appellat L. Murænam Cato. ma!edictum est, si vere objicitur, vehementis accusatoris: sin falso, maledici conviciatoris. Adde Dejot. 1 o. et 1. Qffic. 42. et Macrob. 2. Saturn. 1 o. •| 2. Pantomimi sic dicti, variis gesticulationibus fabulas, sine verbis, Ę 6. 3. a med. Finitione usus est Augustus, de panfomimis duobus, qui alternis gestibus contendebant, cum eorúm alterum saltatorem dixit, alterum interpellatorem. Id. 1. 12. a med. Non comoedum in pronuntiando, nec saltatorem in gestu facio. Id. u 1. 3. circa med. Abesse plurimum a saltatore debet orator, ut sit gestus ad sensus magis, quam ad verba accommodatus : quod etiam histrionibus paulo gravioribus facera moris fuit. V. SALTO §. 3. SALTÄTÖRIÈ, advefb. saltando. Apul. 1o. Met. Mercurius saltatorie procurrens. SALtÃTÜRIUS, a, um, adject. da ballo, δρχηστιx6;, ad saltandum pertinens. Cic. Pis. 1 o. Cum collegæ tui domus cantu et cymba!is personaret, cumque ipse nudus in convivio saltaret: in quo ne tum quidem, cum illiim süum saltatorium versaret orbem, fortunæ rotani pertimescebat. Sic Arnob. 2. p. 73. Ut iucompositos corporum dissolveretur in motus, saltitaret et cantaret, orbes saltatorios verteret. Orbem saltatorium versare, est in orbem se saltando convertere, inqnit Manut. et alii. Sunt etiam qui pntant, in quodam saltationis genere fuisse rotundam aliquam imachinam, quam saltantes impellerent versarentque. Neque absurde aliquis cymbalum intelligat, de quo Cic. ibid. g. Scip. African. apud Macreb. 2. Saturn. io. Cum ductus sum in luduin sáltatorium. alla scuola di ballo. SALTÄT RiCÜLÄ, æ, f. 1. ballerina, parva saltatrix. Gell. 1. 5. ertr. Dionysiamque eum notissimæ saltairiculæ nomine appellaret. SALTÄtRIX, icis, f. 3. ballerina, ἀρχηστρια, quæ saltat. Cic. Pis. 8. Tu ex tenebricosn popina consul extractus, cum illa saltatrice tonsa, sematum reipublicæ occasum atque interitum lugere vetuásti. Plin. 1 o. 23. 33. Otus imitatrix avis, ac parasita, et quodam genere saltatrix. SAI.TÀTUS, a, um, particip. a salto, recitatus cum saltu, saltationi immixtus. Ovid. 2. Trist. 51 g. Et mea sunt populo saltata poemata saepe. V. SALTO §. 3. SALTÀTUS, ns, m. 4. idem ac saltatio. Liv. 1. ao. Per Urbem ire canentes carmina cum tripudiis solemnique saltatu jussit. Ovid. 1 4. Met. 657. Satyri saltatibus apta juventüs. Adde Senec. Troad. 783. 4

[ocr errors]

SALTEM, adverb. almeno, per lo meno, τὸ ἐσχατος, ε\\à ys ei\α, x£v, ηούν, at certe, tamen, minimum, at saltem. Ter. Phorm. 2. 1. 1. itanè uxorem duxit Antipho injussu meo? Nec meum imperium : age, mitto imperium: non simultatem meam revereri saltem ? Plaut. Amph. 1. 1. 282. Quis ego sum saltem, si non sum Sosia? Id. Rud. 1. 3. 28. Nec loci gnara sum, nec diu hic fui. Saltem aliquem velim, qui mihi viam monstret. Cic. 9. Att. 6. a med. Obsecro te, eripe mihi hunc dolorem, aut minue saltem. Id. Rosc. 4m. 1 9. Vere nihil potes dicere: finge aliquid saltem commode. Id. É Pam. 8. a med. Utinam quietis temporibus, atque aliquo si non qno, at saltem certo statu civitatis, hæc studia exercere possemus. Plaut. Merc. 3. 4. 52. At saltem hominis faciem exquireres. ld Rud. a. 6. 68. Saltem si mihi mulierculæ essent salvæ : spes aliquæ forent. Quintil. 6. 4. a med. lllud vix saltem præcipiendum videtur, ne turbidus et clamosus tantum sit altercator. h. e. certe. •| 2. Pro solum, tantummodo, affertur illud Quintil. 1 o. 2. circa med. Nec vero saltem iis, quibus ad evitanda vitia judicii satis fuit, sufficiat imagioem virtutis effingere, et solam, ut sic dixerim, cutem. Addunt alii loca Plauti Capt. 3. 1. 25., Curc. 4. 2. 2 1. et Paen. 3. 1. 41. etc. item Terentii, /elleji, Liv., /irgil., Ovid. etc. Sed viri docti Cellar. in Cur. poster. et }'orst. de Latin. mer. susp. c. 18. ad priorem notiunem, minimum, reducunt omnia, et quidem recte, contra Borrich. in /indic. Latin. et Pareum in Leae. Plaut. etc. Quin et locus modo allatus ex Quintil. eodem reduci debet, ita ut sit sensus: Si non omnibus, at iis certe, qui satis judicii habuerunt ad evitanda vitia, non debet sufficere, etc. • 3. Saltum saepissime legi in MSS. testantur eruditi: sed saltem magis videtur usu receptum. Quod Priscian. 1 5. p. 1 o 1 5. Putsch. inter adveibia in im recenset, his verbis: a statu statim , a raptu raptim, a saltu saltim et faltuatim, a cursu cursim, etc. videtur saltim accipere pro saluitando. •I 4. Obscura est vocis notatio, nt est apud Gell. 1 2. 14. Neque enim probare se posse dicit, quod quidam putarunt, saltem dictum esse per defectionem, pro si aliter non potest, quia tot verba in paucissimas litteras cludere, improbae cujusdam est subtilitatis. Neque quod alii§ visum est, saltem dictum videri, u littera media extrita, pro salutem, quia cum alia quædam petita, et non im petrata sunt, tunc soleamus, quasi extremum aliquid petituri, quod hegari minime debeat, dicere, hoc saltem fieri aut dari oportere, tanquam salutem posuremo petentes, quam impetrari certe sit æuissimum. Sed hoc, inquit, nimis esse videtur commenticium . £; tamen ad Ter. Andr. 2. 1. 13. et Adelph. 2. a. 4 1. et Serv. ad 4. Æn. 327. posteriorem hanc notationem probavere, saltem scihicet natum esse a captivis, qui nihil aliud, præter salutem, a viotore petunt: quasi dicant: sublatis omnibus, salutem concede. 8ALTICUS, a, um, adject. qui saltare solet. Tertull. advers. Gnost. 8. de Joanne Baptista. Contumeliosa cæde truncatur, in puellæ salticæ lucar. SALTIM, adverb. saltem. Auson. epist. 7. 23. Numerare saltim more vulgi ut noveris. V. SALTEM §. 3. SALTiTO,as,a. 1. frequentat. a salto; saltellare, ballare, axaigt», sæpe salto. Macrob. 2, Saturn. 1 o. sub fin. Appius Claudius, vir triumphalis, qui Salius usque ad senectutem fuit, pro gloria obtimuit, quod inter cqllegas optime saltitabat. Arnob. 2. p. 73. Saltitare ct cantare. Quintil. 4. 9. prope fin. Quotidie magis lascivimus, syntonorum modis saltitantes. SALTO, as, avi, atum, a. 1. ballare, danzare, χρρεύω, άρχíoμαι, frequentat. a salio : et digitur de iis, qui lasciviæ causa, àriificiosis saltibus et gesticulationibus ad sonum tibiæ moventur, brachia, pedes, et corpus varie jactando, crotalis etiam et cynbalis in*erdum adhibitis, ut ex Cic. Pis. 9. et 1 o. colligitur. Scip. Afric. apud Macrob. 2. Saturn. 1 o. Vidi puerum bullatum cum crötalis sàltare: quam saltationem impudicus servulus honeste saltare non posset. Cic. 3. Qrat. 22. Negarem, posse histrionem satisfacere in gestu, nisi palæstram, nisi saltare didicisset. Suet. Cæs. 39. Pyrrhiçham saltaverunt Asiæ principum liberi. Cic. Dejot. 9. Dejotarum vino se obruisse, in convivioque nudum saltavisse. Id. Mur. 6. Nemo fere saltat sobrius, nisi forte insanit; neque in solitudine, neque in convivio moderato atque honcsto. Plin. 8. 2. a. Elephanti quosdam inconditos motus Å. saltantium modo. • 2. Præcipuum saltandi artificium erat in jactatione brachiorum, et gesticulatione manuum, ut ostendunt illa Ovidii 1. Art. am. 595. Si vox est, canta: si mollia brachia, salta. Id. 3. ibid. 34g. Quis dubitet quin scire velim saltare puellam, Ut moveat posito 5rachia jussa méro ? et 2. ibid. 3o5. Brachia saltantis, vocem mirare canentis. Id. Remed. am. 333. Exige quod cantet, si qua est sine voce puella: Fac saltet, nescit si qua movere manus. v. BRACHIUM §. 3. et MANUS §. 2. • 3. Hihc in scenam maxime saltatio inducta, in qua primum panuqinimi agentem histrionem saltatoria gesticulatione sequebantur,

SALTUARIUS

gestu significantes, quod ille voce et verbis exprimebat: unde et fal* iatores άicti. cui arii tanta aliquando fiducia accessit, ut Rosciu§• celebris histrio, non dubitaret &um Cicerone cootendere ,. utrum ille sæpius eandem sententiam variis gestibus efficeret, an hic per eloquentia copiam sermone diyerso pronuntiaret: quæ sunt verba Ma&robii a. Sàturn. 1 o. a med. Quo pertinet illud, qugd de se narrat Plin. g. ep. 34. statuisse, eum male versus legeret, libertum suuyn recitaiiteih inducere. Ip$e, inquit, quid, illo legente, interi? faciam? sedeam defixus,'et inutüs, é, íimilis otios6; an ut q!iidam , quæ pronuntiabit, murmure, oculis, manu prosequar? §ed puto, Hie nön minus mále saltare, quam iegere. iIacteiius Plin. Poste* crescente artificio, soli pantomimi, sine ulla voce, aut verbis, adeoexpresse gestus moderari coepernnt, ut totam fabulam agerent, et infelligenäam percipiendamque spectat9ribus exhiberent , u£.ia PANToMiMUS §. i. dictum est. y. Macrob. 2. Saturn, 7. Iiing saltare fabulam,"solo gestu agere. Vellej. 2. 83. Cum, cæruleatu$ et nudus,'caputqué rediiìitus arundine, et caudam trahens, genibus innixus giae Cum saltasset in convivio. Ovid. 1. Art.gm. 5g*. Et piaudas aliquam mimo saltante puellam: Et faveas illi, quisquis agatur amahs. Suet. Cal. 57. Pantomimus Mpester tragocdiam saltavit, quam olim Neoptolemäus tragœdus. Id. Ner. 54. Wowerat, se saltaiufum virgilii Turnum. Macrob. 2. Saturn. 7. Saltabat Hylas QEdipodem ; et Pylades hac voce securitatem saltantis castigavit: cû ßλάτεις. Et passive Arnob. 4. p. 1 5 1. Saltatur Venus, saltatur et imagna Mater'. Ovid. Remed. anii. 755. Iliic (in theatris) assidue ficti $altantur amantes. Id. 5. Trist. 7. 25. Carmina quod pleno saltari nostra theatro, Versibus et plauidi scribis, amice , meis. •| 4: Salva res est, dum saltat sener, proverbium, gygd quare, parasit; Apollinis in scena dictitent, causam /errius apud Fest. reddidit s. quod C. Sulpicio, C. Fulvio Coss. M. Calpurnio Pisone prætore Urbis faciente ludos, subito ad arma exierint, nuntiato adventu hostium, vnctoresque in theatrum redierint, soiliciti, ne intermissi religionem a£ferrent, instaurandique essent: inventum esse ibi C. Pomponium iibertinum mimum niagno natu, qui ad tibicinem saltaret. 1'iue gaudio non interruptæ religionis „ì; vocem nunc quoque celebrari. Reprehendit /errium ipse Festus, ejusque hac in re inconstantiam accusat, quod alibi referat Sinnii Capitonis verba, quibus eos ludos Apollinares Claudio et Fulvio Coss. factos dicit ex libris Sibyllinis, et vaticinio Marcii vatis, (v. Liv. 25. 12; et, 27. 23.) Peo nominatur ullus Pomponius: ridiculeque de appellatione parasi!0rum hic causam reddät, cum alibi præteriisset, dicens ita appellari, quod C. Volumnius, qui ad tibicinem saltarit, secundarum partium fuerit: qui fere omnibus mimis parasitus inducitur. Hæc Festus. Paulo aliter Serv. ad 3. Æn. 27j. Sciendum morié fuisse , yt piaculo commisso ludi celebrarentur. nam cum Romani iracundia Matris Deum laborarent, et eam nec sacrificiis, nec ludis placare possent ; quidam senex statutis ludis Circensibus saltavit: quæ sola causa fuit placationis. Unde et natum proverbium est: Omnia secunda: saltat senex. •| 5. Saltare apud veteres religiosa res fuit, hinc etiam Salii originein habuerunt. Serv. ad Virg. 9. Ecl. 73. Ut in religionibus saltaretur, hæc ratio est, quod nullam majores nostri partem corporis esse 'voluerunt, quæ' non sentiret religionem • • 6. Saltare la§civiae et deliciarum causa, alienum erat a l\omani* moribus, ut ait Nep. praf. et Epam. 1. Olim tamen moderato artificio, et honesta de câusâ id faéere (ut in sacris Saliorum ) probatum fuit: et pueri ingenui, et senatorum filii in ludum saltatorium commeabant; et matïonae non inhonestum ducebant saltandi artem addiscere. quid enim ait Sallustius? (Catil. 26.) Psallere, saltare elegantius, quam necesse est probæ. Adeo et ipse Seinpr9piam';°prehendit, iion quod saltare, sed quod optime $cierit. £aec Macrob. 2. Saturn. i o. Hinc Scipio triumphale illud et militare corpus aliquando movit ad numfieros, ut ait Senec. Tranquill. 13. a. med. • 7. Translate. Cic. Orat. 67. sub fin. Numerosam comprehensionëmi perverse fugiens Iiegesias, dum ille quoque imitari £y* siam vult, âlterum pæne Demosthenem, saltat, incidens particulas. h. e. procedit oratióne, non numeris periodicis, quasi cur$u %%* dam, sed brevibus incisis, et velut sáliendo. ° 8. Particip. Sal* tans §. 1. 2. et 3. Saltaturus §. 3. - SALTÜÄRIS, e, adject. qui saltat. Saltuares insulæ, sunt insulæ parvæ, de quibus Plin. à. g5. g6. Sunt et in Nymphæo paryae • Saliuares dicta', quoniam in §míhoniæ cantu ad ictus modulantium pedum movéntur. Alii leg. $altares, alii saliares. SALTÜÄRIUS, ii, m. 2. guärdaboschi, nostrates vulgo saltaro, d\a0xóp.o;, proprie est custos saltus, seu silvæ pascuæ: sed dicitur et de custode cüjuscumque fundi, agri, ruris. Pompon. Dig. 7. 8. 16. Dominus proprietatis, etiam invito usufructuario, fundum , vel aedes per saltuaîium, vel insularium custodire poterit. Id. ibid. 33. 7. , 3. Mulier villæ custos in fundo, qui cum insurumento legatus est, cQntinebiSALTUATIM

*ur, sicuti sattnarius. par enim ratio est. nam desiderant tam villæ, quam agri custodiam. Petron. fragm. Tragur. 55. Burm. Testamen: ta saltuáriorum. African. Dig.'32. v. 58. §ub fin. Saltuarius tuendi et custodiendi furìi magis, `quam eolendi gratia paratus est. Inscript. apud Orell. Coll. Insef. Lat. n. 159j. S. Aug. S. (h. e. Silvano Augusto sacrum) C. Ingenuvius Heliùs saltuarius Virtutis. h. e. custos saltus, qui ad Virtutis ædem pertinet. SALTÜÄTIM, adverb. a salti, τηδηματτxό;, per saltus. Gell. 9. 4. a med. Homines, qui monomeri appellantur, singulis cruribüs saltuatim currentes vivacissimæ perriiëitatis. Alii leg. saltatim. * 2. Saltuatim scribere, est non söribere rem suo ordine, sed ut sese offert, hoc est digredi. Sisenn. fragm. apud Gell. 1 a. 15, et AVow. 2. 758. Ne vellicatini, aut saltuatiim söribendo lectorum animos impecuremus. SALTÜENSIS, e, adject. ad saltum, seu nemus pascuum perti.mens. Fundi saltuenses, in Cod. 1 u. 61. in lemmate, et ibid. leg. 13. et tit. 62. item in lemmate, sunt pastioni deputata memora.Saltuenses coloni, ibid. 63. 1. sunt saltibus et prædiis colendis addicti. *SALTÜiNUS, a, um, adject. idem ac sáltuensis. Est cognomen A. Inscript. apud Grut. 558. 1 1. Pompejus Saltuimus. SALTÜÖSUS, a, um, adject. pieno di boschi, boscato, τολύxympo;, plenus saltibus seu silvis. Sallust. Jug. 58. Ille sese in loca saltuosa, et natura munita receperat. Vep. Datam. 4. Saltuosa regio, castellisque munita. Liv. 27. 12. Aperta erat regio, sine ullis ad insidias latebris: itaque in loca saltuósa cedere inde coepit. Plin. 6. 7. 7. Solitudines saltüosis convallibus asperæ. Tacit. 6. Ann. 34. Iberi saltuosos locos incolentes, duritiæ, `patientiæque magis insuevere. SALTUS, us, m. 4. salto, άλμα, πήδημα, actus saliendi. Senec. ep. 15. ante med. Saltus, vel illê, qui corpus in altum levat: vel ille, qui in longum mittit: vel ille, ut ità dicam, Saliaris, aut, ut eontumeliosius dicam, fullonius. Cic. Senect. 6. a med. Nec enim excursione, nec saltu uteretur, sed consilio, ratione, sententia. Sallust. fragm. apud Keget. 1. Milit. g. eaetr. Cum alacribus saltu, cum velocibus cur$u, cum validis vectè certabat. /irg. 3. G. 14 1. saltu superare viam, et acri Carpere prata fuga. Claudian. III. cons. Honor. 47. Saltu vincere vallés et concava. Plin. g.8. g. Saltu evadere. }'irg. a. Æn. 565. corpora saltu Ad terram misere. Id. g. ibid. 815. præceps saltu sese ominibus armis In fluvium dedit. ét ibid. 553. saltu supra venabula fertur. et 1 2. ibid. 287. corpora saltu Subjiciunt in equos. et ibid. 326. saltu Emicat in currum. et 8. ibid. 257. seque ipse per ignem Præcipiti injecit saltu. et 1 a. ibid. 681. et Ovid. 1. Fast. 5o7. Saltum dare. spiccare. et Ib. 287. Dare saltus de summo monte. precipitare. et 2. Met. 314. facere. Id. 3. ibid. 599. Sa'tus leves. Stat. 6. Theb. 56g. volucres. Id. 1. Achill. 178. rapidus. Lucret. 5. 56o. pernix. Phiedr. 3. 2. velox. Plin. 7. 2. 2. a med. Honuines miræ pernicitatis ad saltum. • a. De saltatione ludicra, ballo. Ovid. 14. Met. 52o. Nymphae Ad numerum motis pedibus duxere choreas. Improbat ha§ pastor, saltuque imitatus agresti , etc. Juvenal. 8. 225. de Werone. Gaudentis foedo peregrina ad pulpita saltu. h. e. histrionio. •i 3. Est etiam saltus Ë silvosus et pascuus, nemus, bosco da pascolo, selva, á\ao;, yoμή. Est vel a priore Græca voce allata; vel (quod minus placet) ab eo, quod in eo pecora saliant, ut significaré videtur Varro his verbis 4. L. L. 4. a ined. Qnos agros non colebant propter silvas, aut id genus, ubi peeus possit pasci, et possidebant; ab usu suo saltus nominarunt. hæc etiam Græci τα άλαζα, xα: voμας, nostri memora. Festus : Saltum Gallus Ælius lib. 2. significationum, quæ ad jus pertinent, ita definit: Saltus est, ubi silvæ et pastiones sunt: quarum causa casæ quoque. 8i qua particula in eo saltu pastorum, aut custodum causa aratur, ea res nom perimit nomen saltui: non magis quam fundi, qui est in agro culto, et ejus causa habet ædificium, si qua particula in eo habet silvam. Scævola Dig. 1 9. 1. 52. Conductor saltus, in quo fundus est. Modestin. ibid. 3. 5. 26. Major frater in saltu communi habente habitationes paternas, ampla ædificia ædificaverat. Cæs. 7. B. G. 19. Qmnia vadâ ac saltus ejus paludis certis custodiis obtinebant. Ulp. Dig. 1 g. 2. 1 g. Si saltum pascuum locasti, in quo herba mala nascebatur." Virg. 3. G. 143. Saltibus in vacuis pascant, et plena secundum Flumina. •I 4. Sumitur et pro possessione, fundo, prædio, praesertim in quo pascua multa sint, possessione, fondo, podere. Cic. Quint. 6. eaetr. Quintius contra jus de saltu agroque communi, vi detruditur. Id. dixerat ibid. 3. pecuaria res ampla et rustica, sane bene culta et fructuosa. Juvenal. 7. 188. unde igitur tot Quintilianus habet saltus? Adde Catull. 1 1 4. 6. et 1 15. 4. • 5. Et pro certo possessionis modo. /arr. 1. R. R. 1 o. eaetr. Hae quatuor centuriæ conjnnctæ, ut sint in utramque partem binæ, appellantur in agris divisis viritim publice saltu§. • 6. Æstivi sàltus, in quibus æstate, hiberni, in quibus hieme pascuntur peeora.

S A I, U B ER 27 Justin. 8. 5., Paul. Dig. 41. a. 3. circa med. et Papinian. ibid. 4%• eaetr. •I 7. Aliquando a silva in usu loquendi, et a re:<r£ άisiinguitur. Cæs. 6. B. G. 54. sub fin. Ille latebris ac silvis, aut saltibus se eripiebat. Virg. a. G. 4o. ét 4. ibid. 53. Dryadum saltus, silvasque sequamur. Id. 4. Æn. 72. silvas saltusque peragrat. Catull. 34. 1o. Diama domina Silvarumque virentium, Saltuumque reconditorum. /irg. 1 o. Ecl. 9. Quæ fiemora, aut qui vos saltüs habuere , puellæ Naides? et 6. ibid. 56. nemorum jam `claudite saltus. •I 8. Aliquando cum iis confunditur. Justin. 44. 4. circa med. Montes saltusque peragravit. /irg. a. G. 3g1. vallesque cavæ, saltusque profundi, et ibid. 47 1. salùs et lustrâ ferarum. Id. 1. G. 1 4o. fhagnos canibus circumdare saltus. Id. 4. Æn. 1 2 1. saltusque indagine cingunt. Sic Pyrenæi saltus, Caes. 1. B. C. 37. h. e. silvæ montium Pyrenaeorumi. Plin. 5. 1. 1. saltus pleni feris, et ibid. 4. 4. repleti ferarum multitndine. Id. 4. 7. 12. Thebis Boeotiis datur saltus Cithaeron. h. e. mons cum silva. Id. 3. 1. 3. Saltus Tugiensis. Ovid. 1. Trist. 1 o. 2 1. Saltus ab hac terra brevis est Tempyra petenti. h. e, brevis silva, atque adeo brevis tractus. • 9. Uno in saltu apros duos capere, proverb. apud Plaut. Cas. 2. 8. 4o. de quo V. in FIDELIA §. 2. ' •I 1 o. Tránslate et joculariter saltum dixit Plaut. τά αἰδοῖον Srj\uxóv, Cas. 5. a. 42. et Carc. 1. m. 56. Simili ratione arvum, et hortum, et agrum, et fundum vocant Lucret. 4. 1 1 gg. , Virg. 3. G. 136., Mariial. 7. 1 o3. et Plaut. Asin. 5. 2. 24. et Mil. * 2. 2. 3g. M 1 1. Saltus damini apud Plaut. Men. 5. 6. eaetr. est lecus, ubi plurimum damni inest, quasi silva malis feris plena. Sio mgntes mali apud eund. Epid. 1. 1. j8. et mali mœroris mons in Most. 2. 1. 5. ' •I 1 2. olimi secnndae' declinat. fuit. Accius apud Non. 8. 18. in salti faucibus. Sic senati, ezerciti, sumpti dixere, etc. SALVÂTOR, oris, m. 3. salvatore, aotrjg, qui 6alvat, servator , conservator, sospitator. Vox est a probatis scriptoribus non usurpata, quia nec salvo, as in usu erat. Cic. enim %. Verr. 63. Latinam pon esse significat, dum ait: Itaque eum non solum patronum istius insulæ, sed etiam solera inscriptum vidi Syracusis. Hoc quantum est? ita magmum, ut Latino unio verbo exprimi non possit. Is ess nimirum soter, qui salutem dedit. Sic Tacit. ad eandem Græcam vocem respicien§, 15. Ann. 71. Milichus praemiis ditatus, conservatoris sibi nomen Græco eju$ rei vocabulo assumpsit. Capell. 5. p. 166. Auribus temperandum, et insolentia fugienda, quam vitans Cicero, soterem sàlvatorem moluit nominare, etc. Abstinuit etiam Plin. 22. 5. 5. et 34. 8. m q. n. 8., item Val. Mar. 5. 4. in fin., qui servator usurparunt: et '? ul. 7. et g. Met. et Apolog., qui sospitator dicere maluit. Frustra itaque sunt qui ex quibusdam MSS. nullius j$* Ovidio tribuunt 4. Pont. i5. 41., cum boni libri oranes abeant servatorem. V. soTER. • a. Postea adhiberi coepit a Christianis scriptoribus Tertull. 3. advers. Marcion. 18., Lactant. 4. 1 2., Juvenc. 5. 1 92., Prudent. 1. regi sys?. 1 15. Sedul. 2. 455., Paulin. Vol. carm. %2. 423., Augustin., Hieronym., Auson. Ephemer. in oratione, 81. etc. Habetur etiam in Inscript. apud Grut. 19. 5. Jovi custodi Quirino salvatori, pro salue Cæsaris Nervæ Trajani Aug. etc. Præclare Augustin. serm. 299. sect. 6. Christus Iesus, id est Christus sa!vator. hoc est enim Latine Iesus. Nec quærant grammatici, quam sit Latinum, sed Christiani, quam verum . Salus enim Latinum momen est. salvare, et salvator non fuerunt hæc Latina, antequam veniret Salvator. quando ad Latinos venit, et hæc Latina fecit. Id. 13. Trin. i o. sub fin. Qui Hebraice Iesus, Græce aότήρ, nostra antem locutione salvator. Quod verbum Latina lingua antea non habebat, sed habere poterat: $icut potuit, quando voluit. • 3• Merito igitur docti viri permulti (quos inter Bäronius ad Martyrol. R. V. Càl. Decembr.) eós reprehendunt, qui cam de Iesu Christo. agitur, servatorem potius, quam salvatorem, vano metu, ne in Latinam linguam peccent, appellare maluerint. . * SAI.váTRfx, icis, f. 3. salvatrice, quæ salvat. Prosper Aquit. 3g. 3. Salvatrix autem cunctorum gratia Christi. SÄLÜBER, bris, bre. et Salubris, bre, adject. omm. gem. sano , saiutcvole, salubre, ot»tigio;, où\tos, Gysesvös, conferens ad bonam valetudinem, salutaris, $anitatem afferens. Cic. 1. Divin. 57. Conjecturam capere, salubris ne, an pestilens annus futurus $it. Qvid. Ήemed. am. 7o4. Utque facis, cœptis, Phoebe saluber, ades. /arr. 1. R. R. 2. spectare,'utrum salubèr locus esset, an non. et ibid. 4. Utilissimus i§ ager, qui salubrior est. Qvid. 2. Amor. 16. a. irriguis ora salubris aqùis. Plin. 5. ep.6. a med. Trielinium saluberrimum. Colum. m. 2. sàlubre cælum. Lucan. 1. 661. sidus. Virg. 3. G. 53o.

[ocr errors]

ri salubre. Cato R. R. 156. Aë omnes res salubre est. Plin. 37. * o. 61. Icterias existimatur salubris eontra regios morbos. Id. 2 1. 14. 48. Decocto foveri os, saluberrimum est. Ovid. 6. Fast. 753. Pectora ter tetigit, ter verba salubria dixit. •I a. Est etiam sanus, va

[ocr errors]

Jens, sano, &yist:. Liv. 3. 8. Defuncta morbis eorpora salubriora esse incipere. §..'.st. Jug. 2o. Genus hominum salubri corpore, velox, pâtiens laborum. Aúde Martial. 1 o. 47. et Tacit. 5. Hist. 6. • 3. Translate est utilis, salutaris, utile, salutevole. Cic. Dom. 7. ijixi sententiam reipublicæ saluberrimam. Liv. 2. 3. Leges, res salubrior meliorque inopi, quam potenti. Horat. Art. P. 1 98. Salubris justitia. Plin. 3. 4. 5. *Saluberrima Romauo imperio Alpium juga. Plin. alter 2. ep. 1 1. Factum severitate exempli salubre. Peiron. Satyr. 14o. 8alubribus Ê juvenes instruere. Cic. 8. .Att. 12. a med. Salubria consilia. Quintil. 3. 1. Liber salubrior studiis, quam dulcior. Gell. 5. 1. Quæ dicuntur, utilia ac salubria sunt. Id. 6. 1 o. Bona ac salubria exempla. Cic. Orat. 26. a med. Quidquid est salsum, aut saiubre in oratione, id proprium Atticorum est. h. e. quod causae prodest, et eloquentiæ ostentatione caret. Suet. Aug. 42. Ut salubrem magis, quam ambitiosum principem scires. h. e. moderantem beneficia sima, et utilitatem magis reipublicae spectantem, quam famam liberalitatis, et gloriam. Grat. Cyneg. m ao. tela modi salubris. h. e. magnitudinis mediocris, atque adeo habiliora et utiliora venantibus. • 4. Salubre pretium est Italorum prezzo basso, confacevole. Colum. 7. 3. a med. Cicercula sumptuosior est, quam ut suburbanis regionibus salubri pretio possit præberi. Martial. 1 o. 1 o4. Jucundos mihi, nec laboriosos Secessus retio paret salubri. V. SALUBRITER §. 3. •| 5. Comp. SaluÉ; §. 1. 2. et 3. Sup. Saluberrimus §. 1. et 3. SÄLÜBRITAS, atis, f. 3. salubrità, buon' aria, sanità, oÙÀótm:, qualitas rei bonam valetudinem afferentis, sanitas. Cic. 1. Divin. <57. Ex habitu, atque ex colore extorum tum salubritatis, tum peetilentiæ signa percipi. Id. 2. Leg. 1. a med. Loci amoenitas et salubritas. Colum. 6. 4. Hæc remedia salubritatem faciunt. Tacit. 1 2. Ann. 66. Salubritas aquarum. Plin. 8. ep. 1. ertr. cæli. Plin. alter 37. 13. 77. nemorum. Id. 5. 16. 15. Calidus fons medicæ salubritatis. Id. 14. 6. 8. n. 3. Vina Surrentina convalescentibus maxime probaua propter tenuitatem salubritatemque. •I 2. In plur. num. /itruv. 5. $. Ut in primo libro de salubritatibus in moenium collocatiqnibus est scriptum. Gell. 2. 1. eaetr. Parcendi moderandique rationibus dicitur salubritates corporis retinuisse. h. e. incolumitatem, la sanità. •| 3. Translate. Σ Brut. 13. Ut semel e Piraeeo eloqaenaia evecta est, ita peregrinata tota Asia est, ut se externis oblineret amoribus, omnemque illam salubritatem Atticæ dictionis, quasi samitatem, perderet. Id. dixerat ibid. 9. Succus ille et sanguis incorruptus usque ad hanc ætatem oratorum fuit. Id. Mur. 13. ad fin. A jurisconsultis salubritas quædam ; ab iis qui dicunt, salus ipsa petitur. h. e. ea quæ conducere possunt ad causas defendendas; ab oratoribus vero ipsa defensio. SÄLÜBRITER, adverb. con salubrità, salutevolmente, Jyvsvvtj;, cum salubritate, conducenter ad bonam valetudinem. Colum. 1. 8. •circa med. Ut et panis diligenter confiat, et reliqua salubriter apparentur. Id. 2. 9. a med. Hordeum hexasticum hominem salubrius pascit, quam malum triticum. Cic. Senect. 16. ad fin. Ubi enim potest illa ætas umbris aquisve refrigerari salubrius? Plin. 1 g. 1. 6. Velis forum inumbravit, ut salubrius litigantes consisterent. Id. 22. , >a 2. 14. Hæc bilem detrahit obolo ponderis, saluberrime cum mulso. Gell. 3. 1 o. circa med. Ante mensem septimum neque masculus, meque femina salubriter ac secundum naturam masci potest. sicchè sia sano, e campi. • 2. Translate est utiliter, commode, giovevolmente, utilmente. Liv. 3. 62. Et trahi bellum salubriter, et xmature perfici potest. Vellej. 2. 89. a med. Leges emendatæ utiliter, latæ salubriter. Gell. 6. 2. circa med. Salubriter utiliterque fingere aliquid. Id. 2. 29. Res salubriter ac prospicienter animadversæ. •| 3. Et parva impensa, modico pretio, con poca spesa, a buon mercato. Plin. 6. ep. 3o. Villa est quidem vetustate vexata: tamen quae sunt pretiosiora, aut integra manent, aut levissime læsa sunt. Attendimus ergo, ut quam saluberrime reficiantur. Id. 1. ep. 24. eaetr. Si prædiolum istud tam salubriter emerit, ut poenitentiæ locum non relinquat. V. SALUBER §. 4. •I 4. Comp. Salubrius §. m. Sup. Saluberrime §. 1. et 3. ' SALVE, adverb. con salute, integre, recte, commode, ut interpretatur Donat. ad illud Ter. Eun. 5. 6. 8. Hem quid est? quid trepidas? satin' salve? dic mihi. Sallust. fragm. apud Donat. ibid. Inde ortus sermo, percontantibus utrinque, satin' salve ? quam gravi ducibus suis: quântis familiaribus copiis augerentur. Plaut. Trin. 5. 2. 53. Satin' salve? dic mihi. His omnibus locis adverbium esse ait Donat. proiducta e littera. •] 2. Charis. 3. p. 225. Putsch. et IDiomed. 1. p. 34o. a salveo ducunt. Habet, inquiunt, hoc verbum (salveo) et adverbium, eum dicimus, satin' '''' salve est domi. sed propius est vero, ut sit a salvus, ut a rectus recte, et sexcenta alia. Liv. 1. 58. a med. Quærenti viro, satin' salve ? minime, in•yuit. quid enim salvi est mulieri, amissa pudicitia? (Adde 6, 34.,

SA I, VILLUS

f 10. 18. et 4o. 8) Plaut. Stich. 1. 1. g. Pi. Multa volo tecum loqui

de re viri. Pa. salvene, amabo? Pi. spero quidem, et volo. id. Men. 5. 2. 26. Salven' advenio? salven'arcessi jubes? quid tu tristis es? * 3. Porro ellipsis est in his: et plena oratio ésset, satisne salve agis, agitis, agitur, agens. Üíï. Apul. 1. Met. in fin. Quam salve agit Demeas noster? et Apolog. Interroga, puer ubi sit, et quam salve agat. Simile est illud, recie ne omnia? άe quo v. in RECT£ §. 17. Sunt tamen qui pro satin' salve scribi màlunt satin' salvæ, subintelligendo re§ sunt. quod plene dixit Liv. 3. 26. a med. Rogitans, satin' salva essent ominia. Quam litem næ ego sim demens, si dirimere mitar, magnis utrimque criticis, pro sua quoque sententia, acerrime depugnantibus; pro salve enim Donato, G. Fabric., Acidal,, Brisson., Taubm., J/ois., Perizon., Cort. in Sallust. etc., pro salvæ autem Sanctio, Sciop., Pineto, Gronov. et aliis. SALV£0, es, n. 2. salvus sum, verbum defectivum, cujus præter futur. salvebis, imperat, salve, sa?veto, salvete, et infinitiv. sàlvere, Cetera Latina consuetudine exsulant. Nam quod Plaut. Truc. a. 2. 4: dixit, non salveo, irridenter posuit pro persona rustici, inquit /al. Prob. in Cathol. p. 1486. Pütsch. Utimur salve et salveze, cum adyenientes salutamus, ti saluto, buon giorno, Dio ti salvi, Zα??e, υγίανs : quemadmodum vale dicimus abeuntibus. Plaut. Miií 4. 8. 5. Philocomasium, salve. Phi. et tu salve. Id. Trin. 3. 2. 39. O salvete, affines mei. Catull. 31. 1 2. Salve, o venusta Sirmio, atque hero gaude. Plaut. Rud. a. 4. 5. Salve adolescens. Sce. et tu ifiultum salveto, adolescentula. et 1. 5. 5. Jubemus te salvere, mater. Palæ. 5alvete, puellæ. Id. Most. 3. 1. 41. Salvere jubeo te, Misargyrides, bene. Id. Trin. 2. 4. 34. Jubet te salvere plurimum. Id, Méh. 5. g. 17: Tu herus es: tu servum quære. salveto tu : tu vale. Ausoíì. epist. 16. in carm. init. Et dic hero, meo, atque tuo, Ave, atque salve plurimum. Hieronym. ep. 1 1 8. n. 1. Frater tuus Antonius in ipso jam profectionis articulo, cum mihi præsentiam sui tarde dedisset, et cito abstulisset, atque in puncto temporis, salve pariter, valeque dixisset. •| 2. Est étiam àdorantis, et invocantis. J'irg. 2. G, 173. Salve, magna parens frugum, Saturnia tellus. Id. 8. Æn. 5oi. Salve, vera Jovis proles, decus addite Divis: Et nos, et tua dexter adi pede sacra secundo. Liv. 1. 16. Deum Deo natum, regem parentemque urbis Romanæ salvere universi Romulum jubent. Plin. 7. 3o. 31. eaetr. ag Cicer. Salve, primus omnium parens patriæ appeilate, etc. ° 3. Sternuentes salvere jubemus. Petron. Satyr. g8. Giton ter continuo ita sternutavit, ut grabatum concuteret: aöi quêm motum Eumolpus conversus, salvere Gitona jubet. V. STERN ÜTAMENTUM. % 4. In ironia. Plaut. Rud. 2. 2. 5. Salvete, fures maritimi , famelica hominum natio: quod agitis? ut peritis? Id. Asin. 2. 2. 3 1. Gymnasium flagri, salveto. Id. Curc. 2. i. 1 9. O scelerum caput, salveto. Catull. 43. 1. Salve nec minimo puellâ naso. • 5. Salutem dicere, nuntiare, mittere absenti, juberé salvum esse. Üic. 46. Fam. 9. eaetr. Medico de te scripsi diiigentissime. vale, salve. Id. 4. Att. 14. eaetr. Dionysium veliù salvére jubeas. et 6. ibid. 2. eaetr. Salvebis a meo Cicerone. q 6. Etiam mortuos sic salutabaut, quasi dimittentes. /irg. 1 1. Æn. 97. salve æternum mihi , maximé Palla, iEternumque vaie. (Adde Sidt. 3. Silv. 5. 2o8.) /arr. fragm. apud Serv. ibid. Ideo mortuis, salve, et vale dici, non quôd `aut valere, aut salvi esse possint, sed quòd ab his recedinus, 'eos nunquam visuri. • 7. In matutina íî. salve dicebant, va!e in vespertina. Suet. Galb. 4. eaetr. Veterem civitatis exoletumque morem , ac tantum in domo sua hærentem, obstinatissime ret iriuit, ut liberti sei vique bis die frequentes adessent, ac mane salvcre, vesperi valere, sibi singuli dicêrent. SALVIÂ, fe, f. 1. salvia, ἐλελάσμαχον, herba, de qua Pkn. 2 a. 25. 71. Nostri, qui nunc sunt, herbarii elelisphacon Graece, Latine salviam vocant, mentae similem, canam, odóratam. Id. 26. 6. 1 7. Altera (tussilago) a quibusdam salvia appellatur, similis verbasc6. Conteritur ea, et colata calefit, atque ita ad tussim laterisque dolores bibitur. * SALVIÂNUS, a, um, adject. ad Salvium Julianum JCtum pertinens, ut Salvianum interdictum, cujus meminit Julian. Dig. 43. 33. 1. et Ulp. ibid. 2. ' • 2. Est etiam cognomen R. Inscript.`apud Grut. 1 o8. 6. C. Marcius C. F. Serg. Salvianus. SALVIÄTUM. V. SALIVATUM. SALVIFICÄTOR, oris, m. 3. salvator. Tertull. Pudic. 2., ubi alii leg. salutificator. * SALVIFICO, as, a. 1. salvare, salutem do. Sedul. 5. 7. Pater ista memet ab hora Salvifica. SALVIFICUS, a, um, adject. salutem afferens. Alcim. ad Soror. 189. salvificum appellat corpus Christi sepultum. " SALVILLUS, a, um, adject. diminut. salvi. Est cognomen R. Inscript. apud Grut. 74o. 8. Q. Sallustius Salvillus. Alia apud Murat. 989. 2. Manlia D. L, Salvilla.

SALVINUS

* SALViNUS, a, um, adject. ad salvum pertinems. Est cognomen R. Inscript. apud Maff. Mus. /er. 24g. 6. Ulpius Salvinus. •I a. fabrett. ad Inscript. p. 28. n. 127. falso putavit, Salvinus esse etiam prænomen R. V. vocem seq. §. 2. *. * SALVIUS, a, um, adjecr. qui salvus factus est. Est cognomen R. Inscript. apud Grut. 72 1. 5.Tc. Betutius L. F. Salvius. Alia apud eund. 592. 4. Flavia Aug. L. Salvia. • 2. Est etiam prænomeó R. Inscript. apud Murat. 23. 8. Salvius Junius Silv nuis. Alia apud Schiass. Guida al Mus. Bologn. p. 48. Sal. Vettius Sal. F. Lem. pater, Præstantia Quarta mater, L. Vettius Sal. F. Primus, Sal. Vet. tius Sal. F. Secundus, T. yettius Sal. F. Tertius filiei patri fecerunt id, quod is rogaverat. V. alia hujus praenominis exemplâ in Inscript. apud Fabrett. p. 28. n. 127., ubi tamen ille, fretiis auctoritate mendosæ Patavinæ, nunc depérditæ Inscript. apud Grut. 559. 8. et 56 1. 12., falso putavit, Salvinum, non Salvium fuisse prænomen. •| 3. Salvia appellata est etiam trieris quædam ex classe Misenensi. inscript. apud Maria. Frat. Arv. p. 4og. Statius Quadratus III Salvia. V. NAVISALVIA. • 4. Salviu§ est etiam nomen gentilicium R., ut M. Salvius Otho Aug. qui Galbæ Aug. successit, et per paucos menses mmperavjt. SÄLUM, i, n. 2. mare, alto mare, άλς, οΖλο;, mare, vel potius altum mare. Cic. Cæcin. 3o. eaetr. Siqui ex alto, cum ad pátriam accessisset, tempestate subito rejectus, optaret, ut cum esset a pa1ria dejectus, eo restitueretur; hoc, opinor, optaret, ut a quo losco depulsus esset, in eum se fortuna restitueret, non in salum, sed in ipsam urbem, quam petebat. Hirt. B. Afr. 46. Quos in stationibus cum lgngis pavibus apud Thapsum custodiae causa in salo esse jusserat : Vep. Themist. 8. sub fin. Diem noctemque procul ab insula in salo navem tenuit in aficoris, neque queimquam ex ea exire passus est. Adde Liv. 29. 14. a med. et 37. 1 6. 13. et 16., quibus omunibus locis pro alto mari sumitur, contfa litus, aut portüm. Poetæ tamen id non servant, et universim pro mari usurpant. Virg. 1. 4En. 541. Perque undas, superante salo, perque invia saxa Dispulit ; et 2. ibid. 2o9. Fit sonitus spumante salö. Val. Flacc. 1. 68. volat immissis cava pinus habenis, Infinditque salum. et ibid. 7o3. velisque salum, facibusque coruscat. Ovid. 2. Amor. 1 1. 24. Cùrrit in immensum panda carina salum. Propert. 1. 6. 2. LEgaeum salum. et ibid. 13. 12. Calypso injusto multa locuta salo est] et 3. 1 1. 6. Salum rubrum. Senec. Herc. (Et. 73 1. Ionium. Id. Hippol. 332. altum. Catull. 63. 16. rapidum. §ά. 52. de serpentib. Idque ipsgm palam est, non qualibet magnitudine evenire, ut per tantam sali latitudinem ad loêa permeent destinata. •I 2. In illo Cæs. 3. B. C. 28. Tirones multitúdine navium perterriti, et salo nauseaque confecti se dediderunt. salum est ipsum mare, et ejusdem jactátio incommoda: quod et Græci τό có) ô saepe significant. •I 3. De colore maris. Capell. 1. p. 8. Urna pérlucentis vitri salo reíidebat. et 7no1c .wjrna sali resplendentis >Utrobique legendum videtur hyalo, £t fyaii. V. HYALUS. § 4. De uída flúminis. Stat. 1 o. Theb. 864. Amnis ut incumbens iongævi robora pontis Assiduis oppugnat aquis, jain saxa fatiscunt, Ermotæque trabes: tanto violentior ille (S£vit enim majore salo) quassatque , trahitque Molem ægram. * 5. Masculino gen. Enn. apud Von. 3. 1 gg. undantem sàlum. • 6. In plur. num. carct excmjplis. , §ALVO, as, a. 1. salvare, servo. Gloss. Philor. Salvo, cę».et ΣΚo, salvo, sano. Cic. Pis. 31. sub fin. Posse me iterum remipubl. salvare, si cessissem. Plin. 1 7. 22. 55. n.* 1. Sequenti anno pálmites $alventur, pro viribus matris, singuli, aut geimini. Locum Ciceτοnis ita leg. Faern. in MSS. suis: sed et ipse, et alii fere omnes Critici damnant, et servare reponunt ex melioribus libris. In Plinio vero Harduinus ita emendavit, cum salutentur invenisset, et submittantur ab aliis reponeretur. Lactant. Ira D. £. ante med. Laudabile videtur prodesse potius, quam nocere; salva re, quam perdere. Hieronym. ep. 2o. n. Å ille, qui repromittebatur de genere David, venerit salvaturus Israel. $$I.US, ütis, f. 3. salvezza, salute, salgamem'o, vita, sanità, at»;w?:α, incolumitas, sanitas, vita, status, dignita;, quies, bonum : cui 9pponitur exitium, pernicies, nex. Cic. Har. resp. 16. eztr. Qui medicis suis non ad saiutem, sed ad necem utitur.' Id. 2. Orat. g. fraus hominum ad perniciem, et integritas ad salutem vocatur. Id. {?; apgd Ammian. 3o. 8. Multum posse ad saiutem alterius, qnor; multis: parum potuisse ad exitiuni, probro nemini unquam fuit. Id. 2. Fin. 35. opem indigentibus, saluiemque ferre. Id. Dom. 23. a med. Alicui lucem salutémque reddere ac restituere. Id. 1o. Fam. 29. Meum studium erga salvtem et incolumitatem tuam . Id. §. Q. Fr. 1. 9. ad fin. Alicujus commodis consulere, et utilitati saluiíque servire. Cato R. R. m 4 1. Mars pater, te precor, quaesoque, uti duis b9nam salutem valetudinemqüe mihi, `domo, familiæque nostræ. Vep. Dion. 9. Navem triremem armatis ornat, ut haberet

[merged small][ocr errors]
« НазадПродовжити »