Зображення сторінки
PDF

1 O SACRIFICULUS

venit. Fest. in Sacrima. Mustum sacrificare Libero. Ovid. 4. Fast. 4 1 4. ignavam sacrificate suem. Plaut. Stich. 1. 3. 97. Quot agnis fecerat? Cro. illa quidem nullum saerificavit. Id. Epid. 2, 1. 7. Ux9ris quoties sepulcrum vides, sacruficas illico Orso hostiis. Id. Amph. 4. a. 14. Merc. Sacrufico ego tibi. Amph. qui ? Merc. quia enim te macto infortunio. h. e. Diis sacra facio, quae tibi malum inferant: in tuum crnciatum victimas caedo. In suppos. ejusd. Amph. scena , quæ incipit: Tum' me mactes, in fin. et alia quæ incipit : Quis tam vasto, v. 17. sacrificare aliquem est malo afficere, mactare infortumio, vel ctiam cædere, occidere. Liv. 25. 1. Mulierum turba erat nec sacrificantium, nec precantium patrio more. Suet. Aug. 14. Girca Perusinum murum sacrificans. Plin. 2. 1 o5. 1 o 9. Sacrificaturais ad aras accesserat. • 2. Passive impersonaliter. Id. 3. 5. g. Biva Angerona, cui sacrificatur a. d. XII. cal. Januar. Id. 1 6. 6. 8. Emortuo carbone sacrificatur. Adde 7. 47. 48. • 3. Deponentis for*ma. }'arr. apud Von. 7. g8. Biviris nuptis sacrif.'antur in cubiculo viduæ. Adde alia dúo loca ejusd. ibid. et Geu. 18. 1 2. Hinc particip. sacrificatus, qui sacrificavit. quod negat /arr. 8. L. L. 61. reete dici : ut et sacrificandus. Nihilominus apud Cyprian. ep. 52. dicuntur sacrificati, qui Christianam religionem professi, metu persecutorum Diis sacrificaverant. •| 4. Particip. Sacrificans et Sacrifìcaturus §. i. S\CRIFICÜLUS, i, m. 2. isgorotâ<, sacerdos vilis et vanae superstitionis, ut ipsa diminutiva vöx indicat. Liv. 23. 1. Sacrificuli, ac vates ceperant hominum mentes. Suet. Domit. 1. Isiaci celatus hahitm, interque sacrificulos vanæ superstitionis latuit. V. Taeiti loc. cit. in SACRICOLA §. a. €. 2. Rer sacrificulus, rex sacrorum. V. REX §. ;. SÁGRIFÍCUS, a, um, adject. isgoro;3;, sacra faciens. Ovid. 6. Fast. 8o3. Marcia sacrifico deluctum' nomen ab Anco. h. e. qui sacrorum potissimum curam habuit, ut est apud Liv. 1. 32. Idem epitheton Numæ tribuit Lucan. 9. 478. ob eandem rationem. V. Liv. m, 1 g. • 2. Item ad sacrificia pertinens, sacerdotalis. Ovid. 13. Met. 5go. Dies sacrifici. h. e. festi, et in quibus sacrificia fiunt. et 15. ibid. 483. Docere aliquem ritus sacrificos. et 1 2. ibid. 249. qui candida tauri Rumpere sacrifica molitur colla securi. Sil. 5. 27. Vestis sacrifica. Senec. Agam. 584. tibia. Id. Med. 38. Preces sacrifi Ä.TyäiTfiaí$. 233. âïe. Aüáé 4. 1 1 o., ubi sacrificum jugum dicit montem, in quo Amycus mactabat homines, sacrificium Neptumo patri. Ovid. 1. Fast. 1 29. modo namque Patulcius idem, Et modo sacrifico Clusius ore vocor. h. e. lingua sacerdotum. /et. Epigr. in Anthol. Lat. T. 1. p. 1 99. Burm. de Mucio Scævola. Sacrifico propriam concremat igne manum. h. e. igne ad sacrificium parato. qi 3. Reae sacrificus, rex sacrorum. V. REX §. 7. Liv. 4o. 42. circa med. De rege sacrifico sufficiendo in locum Dolabellæ , contentio fuit. SACRILÉGÈ, adverb. sacrilegamente, isgoa Xto;, impie. Tertull. Apolog. 1 2. Contumeliosissime, et in ipso opere sacrilege. SAGRILEGIUM, ii, n. 2. furto ;.'!'''';;;; furtum rei sacræ : aut ex sacro, ut Quintil. 7. 3. definit. Phaedr. 4. 1 o. Fur onustus sacrilegio. Liv. 42. 3. Sacrilegium prohibere. h. e. ne tegulæ de Junonis æde tollerentur. Quintil. 5. 1 o. facere. Id. 4. 2. admituere. Justin. 32. 2. committere. et 1. 9. perpetrare. et 8. 1. ertr. Sacrilegii poenas luere sanguine. Liv. ? 2o. Prope sacrilegium ratus sum, Cosso spoliorum suorum Cæsarem subtrahere testem. • 2. Et quævis religionum violatio. Vep. Alcib. 6. a med. Damnare aliquem sacrilegii. h. e. quod sacra Cereris violaverit. Senec. /it. beat. 27. Cum in cælum insanitis, non dico sacrilegium facitis, sed operam perditis. Flor. 2. 17. a med. Non prius signa convertit, quam càdentem in maria solem, obrutumque aquis ignem, non sine quodam sacrilegii metu et horrore deprehendit. SÄCRiLÉGUS, a, um, adject. íacrilego, $soaù\*i<, ispέσύλος. Saerilegus est, qui sacra legit, h: e. furatur. Cic. 2. Leg. 1 6. Sacrilego poena est: neque ei soli, qui sacrum abstulerit, sed etiam ei, qui sacro commendatum. Senec. 2. Ira 28. a med. Homicidæ tyrannus irascitur, et punit furta sacrilegus. Plaut. Rud. 3. 4. 1. Exi e fano, natum quantum est hominum, sacrilegissime. •I 2. Item quicumque sacrorum violator, impius, scelestus. Tibull. 3. 5. 1 1. sacrilegos templis admovimus ignes. Ovid. 14. Met. 53g. Irrita sacrilega jactas incendia dextra. h. e. in naves sacras Matris ldææ. et 8. ibid. £ì; protinus intrat Sacrilegi thalamos (Fames). Id. Remed. am. 367. Sacrilegæ linguæ, h. e. eorum, qui pio Æneæ maledixere. Id. 3. Fast. 7oo. manus. h. e. eorum, qui oêciderunt C. Caesarem. Sic manus sacrilege apud eund. 1. 4 mor. 7. 28. sunt quæ dominam verberarpnt. Martial. g. 7 1. Sacrilegum strueret curi Catilina nefas. h. e. conjurationem pararet in patriam. et ibid. 86. Sacrilegi fvrores. h. e. ejus, qui móvit bellum civile: qna de re Suet. Domit. S. , ubi de L. Aatonio Saturnino. Rursus Märtiai. 4. 3o. (iqui sa

SACROSANCTUS crilegi. h. e. qni piscibus sacris injiciuntur. Ter. Eun, 5. 5. 2. Qui referám illi sàcrilego gratiam, qui hunc supposuit nobis: Qvid. 1. Art. am. 433. sacrilegäs meretricum ut prosequar artes. }'al. Maae. 8. 1 a. n. 4. eaetern. Sacrilega cupiditas. voglia bestiale. - * 3. Sacrilegus nuptiarum est adulter. Imp. Constantinus Cod. 9, 9. 39. Sacrilegos nuptiarum gladio puniri oportet. % 4. Sup. Sacrile

[ocr errors]

SACRIMÄ appellabant, inquit Festus, mustum, quod Libero sacrificabant pro vineis, et vasis, et ipso vino conservandis: sicut præmessum de spicis, quas primum miessuissent, sacrificabant Cereri. Gloss. Philoae. Sacrima, árczgyj y\s Jxov;. 1d. Fest. in fragm. Sacrificium, quod pro uvis priiins fieret, appellabatur ab antiquis sacrima. Est autem, ut Æliis Stilo, et Cloatius dicunt, mustum inditum in amphoram Liberalibus, sacrificii causa, pro uvis et vino, quæ uasi sacra sunt, cum Libero fit; ut praemetium, cum Cereri. SÀCRIPORTUS, i, m. 2. nomen lóci in quarta regione Urbis Romæ, inter viam Sacram, et vicum Sandaliarium, qui a Ser. Rufo dicitur Sacriporticus, et creditur fuisse Janus pervius, vel alius simiiis Arcus. /'arr. 4. L. L. 8. ad fin. 2. Eo loco C. Marium C. filium Sulla proclio devicit. Epit. Liv. 87., Flor. 3. 2 1. ad fin., /ellej. a. 26. et Aurel. /ict. Vir. illustr. 68. • 3. Item nomen oppidi maritimi in sinu Tarentino. Liv. 26. 3g. • 4. Tmesis est in illo Lucan. 2. 134. Jam quot apud Sacri cecidere cadavera portum ? Aut Collina tulit stratas quot porta catervas? SÀCRIS, e. V. SACER §. 23. SACRIUM, vox Scythica succinum significans. Plin. 37. 2. 1 1. n. 1. ad fìn. SACRo, as, avi, atum, a. 1. consecrare, isgöt», Diis dedico, sacrum reddo, consecro. /'irg. 5. Æn. 48. divinique ossa parentis Condidimus terra, moestasque sacravimus aras. et 4. ibid. a6o. Centum aras posuit, vigilemqüe sacraverat ignem. et 7. ibid. 62. laurum Ipse ferebatur Phoebo sacrasse Latinus. Id. 6. ibid. 73. sacrare viros. h. e, sacerdotes facere: et loquitur de quindecimviris libris Sibyllinis inspiciendis. Liv. a. 8. Sacrare cum bonis caput ejus, qui regni occupahdi consilia inisset. V. sAcER §. 15. Id. 38, 33, a med. Sacrare foedus. h. e. per sacra, et jusjurandum sancire. Justin. 36. 2. a med. diem jejuhio. Cic. Balb. 1 4. Sanctiones sacrandæ sunt aut genere ipso, aut obtestatione et consecratione legis, aut poenæ, cum caput ejus, qui contra facit, consecratur. . ° 2. Urbane, et translatè. Virg. 1 2. Æn. 149. hunc illi rex ætheris altus honorem Juppiter erepta pro virginitate sacravit. h. e. dedit, attribuit, proprium dicavit, quemadmodum dantur Diis, quæ consecrantur. Possis etiam hypallagen hic agnoscere, scilicet, hoc honore Juppiter eam sacravit, h. e. sacram et Deam fecit. Martial. 1. 1 1 7. Hoc nemus æterno cinerum sacravit honore Faenius. h. e. exstructo sepulcro religiosum fecit. Horat. 2. Ep. 1. 49. Miraturque nihii , nisi quod Libitina sacravit. h. e. e vivis sustulit, et ad Manes misit, qui sacri sunt. Id. 1. Od. 26. 1 1. Hunc Lesbio sacrare plectro Teque tuasque decet sorores. consacrare all' immortalità. et /irg. 1 o. Æn. 419. Injecere manum Parcae, telisque sacrarunt Euandri. h. e. destinârunt tanquam sacrum hominem, et Diis mactandum. *| 3. Sacrare votum, dedicare templnm Diis, quod quis voverat. Id. 8. ibid. 7 14. At Caesar triplici invectus Rómana triumpho Moenia, £; Italis votum immortale sacrabat. •I 4. Particip. Sacrandus . 1. SÄCRÖSANCTUS, a, um, adject. sacrosanto, éxts$sιασμένο:, inviolabilis, intactus, ab omni injuria tutus: a sacer, et sanctus, quia sancitum esset, ut sacer haberetur, qui violasset, quod sancitum erat. Sacrosanctum aliquid fiebat tumi religione, tum lege: religione quidem, quia certis ad hoc cæremoniis opus erat: lege autem, quia hac sanciebatur, ut sacer esset, qui saerum violasset, eive nocuisset, cui hac lege cantum erat. Sanciebatur autem vel a sola plebe, vel a patriciis et plebe simul. Nec sanciebatur, nisi intercedente juramento, quemadmodum Festus docet. Erat autem juramentum tale, legem se perpetuo observaturos, addebaturque exsecratio, ut qui legi parerent, ita Deos superos inferosque propitios haberent ; qui non părerent, infestos. Verba Festi sumit : Sacrosanctum dicitur, quod jurejurando interposito est institutum, si quis id violasset, ut morte pœnas penderét: cujus generis sunt tribuni plebis, ædilesque ejusdem orùinis : quod affirmat M. Cato in ea quam scripsit, ædiles plebis sacrosanctos esse. Cic. Balb. 14. Quid fuit in rogatione ea, quæ de Pompejo a Gellio, et a Lentulo Coss. lata est, in qua aliquid sacrosanctum videretur ? Primum enim sacrosanctum esse nihil potest, nisi quod populus, plebsque sanxisset. ° 2. Speciatim apud Romanos tribuni plebis sacrosancti fuere, idest eos nemo lædere poterat sine capitali piaculo. Liv. 5. 53. Et cum plebem hinc provócatione, hinc iribunicio auxilio satis

i firmassant, ipsis quoque tribuuis, ut sacrosancti viderentur (cujus , S A C R OVIRMANUS

rei prgpe jam memoria aboleverat) relatis quibusdam ex magno intervallo cæremoniis, renovarunt, et cum feligione inviolatös eos, $um lege etiam fecerunt, sanciendo, ut qui tíibunis plebis, ædilibus, judicibus, decemviris nocuisset, eju§ caput Jovi sacrum esset, familia ad ædem Cereris, Liberi, Liberæque "venum iret. Hac lege juris interpretes negant qnemquam sacrosánctum esse, sed eum, qui eorum cuiquam nocuerit, sacrum sanciri. Hæc Liv. Id. g. 9. Dedetis et istos sacrosanctos, cum primum magistratu abierint. Plin. ipsos tribunos sacrosanctos dicit7. 44. 45. Cùm resistendi, sacroque sanctum repellendi jus mon essét. τμjaw<. Ex his habemus, sacrosanctum dici duplici ratione, tum eum qui tribunum, ædilem, etc. violaverit, ut est apud Livium ; tum ipsum tribunum, ædilem, etc. ut est apud Plinium, per quamdam mëtonymiam. % 3. Sacrosanctum etiam translate dicitur quidqnid violari nefas est. Tacit. 4. Ann. 36. Ut quis districtior accusatór, velut sacrosanctus erat. /'al. Maae. 5. 3. in fin. G. lipodis ossa honore aræ decorata, quasi sacrosancta coJis. Cic. 2. Catil. 8. Sacrosanctæ possessiones. Plin. 7. ep. 1 1.

[ocr errors]

crosancta est. * 4. ln recto singul. mascul. sacersanctus dictum est a Tertull. V. suo loco. SACRO V IRiÂNUS, a, um, adject. ad Sacrovirum pertinens. Julius Sacrovii inter Gallos nobilis, cujus majores bené de Romanis meriti civitate R. donati fuerant, auctor fuit apud Æduos rebellionis ob magnitudinem æris alieni, ut Tacit. 3. Aenn. 4o. narrat. Hinc Id. 4. ibid. 18. Sacroyiriani belli victor. SACRUM, i, n. 2. τό isg6v, res sacra, quicquid ad religionem spectat, omne quod nomine Deorum habetur. Fere pluraliter usurpatur. Cic. 2. Leg. 9. Sacrum, sacrove commendatum qui clepserit, rapseritque, parricida esio. Vep. Themist. 2. eaetr. Sacérdotibus sacra procuranda tradur. t. Id. Aicib. 4. Sacra violare. Tacit. 1. Ann. 42. Sacra legationis, et fas gei,* ium rumpere. Id. ibid. %%. Sacra Sabinoi um retineie. ( 2. Sacris i;:itiare. V. INITIO §. 1. et a. •| 3. Coinmoveri sacra. V. COMMOVEO §. 7. • 4. Sæpe sumitur pro sacrificio. Tacit. 2. Hist. 7o. eaetr. Instáurabat sacrumi Diis loci. Cic. Har. resp. 15. Ac t^ sacra illa tua facientem videre. /irg. 3. AEn. '}; Sacra Dioneæ matri, Divisque ferebam, etc. • 5. Stata sacra dicuntur, quæ stato et certo tempore singulis annis recurrunt, diversa ab illis, quae indicta vocaritur, quäe nimirum in alia tempora rejici possunt, vel etiam penitus omitti. Ovid. 1. Fast. 66o. Quid a Fastis non stata sacra petis? • 6. Sacra nuptialia, et jugalia dicuntur sacrificia et solemnitates nuptiarum, Quintil. 1. 7., 9vid. 7. Met. 7oo. '* 7. Inter sacrum et sàrum stare, proverbialis locutio pro in summo periculo esse, sumpta ex prisęis foederis feriendi cæremoniis, in quibus fetialis porcuim silice`lapide percussurus, saxum illud manu tenens verba foederis pronunciabât, quibus dictis porcum feriebat. Plaut. Capt. 3. 4. 84. Nunc ego omnino occidi: nunc ego inter sacrum saxumque sto, nec quid faciam scio. sono tra T uscio e 'l muro. • 8. Sacra etiam erant privata gentis alicujus. Liv. 4. 2. Ut qui matus sit, ignoret, cujus sanguinis, quorum sacrorum sit. h. e. cujns familiæ, aut gentis. Habebant enim Aomaui sacra quædam privata , quæ una cum bonis ad heredes transibant. V. CQEMPTIONALIS. • g. Hinc sine sacris hereditas proverb. apud Fest., quod dici solet, cum aliquid obvenerit sine ulla incommoda appendice : quod olim sacra non`solum publica curiosissime administrabant, sed etiam privata : relictusque heres sic pecuniæ, etiam sacrorum erat, ut ea diligentissime administrare esset necessarium. I{æc Festus. Hinc parasitus apud Plaut. Capt. 4. 1. 7. Ita hic me amoenitate amoena amoenus oneravit dies. Sine sacris hereditatem sum aptus effertissimam. Nos Itali simili sensu dicimus carne senza osso: et rosa senza spine. •I 1 o. Sacra sacrilega sunt cæremoniæ paganorum. Sidoii.3. ep. 1 3. in carm. Primus de numero patrum suórum Sacris sacrilegis renunciavit. • 1 1. Interdum sacra dicuntur recondita artium, aut scientiarum præcepta. Quintil. 5. 1 4. a med. Peregisse mihi videor sacra tradentium artes. °|| 12. Aliter hæc sacra non constant, proverb. apud Auson. in fin. Edyll. 13., seu centonis nuptialis. quo uti possumus, cum quippiam male facimus, aut dicimus, sed quod loco aut rei conveniat, aut necessarium sit. SADDÜCAEI, orum, m. plur. a. hæretici quidam inter Judæos, quorum opinio erat, animas una cum corpore interire, nec ullam esse corporum resurrectionem : neminem, præter Deum, dominum appe!lari patiebantur, nec quicquam præter legem servandum existimabant; fatum , omnino negabant, et justorum nomen $ibi umis

vindicabant. nam Sadducæus Hebr. Py zaddiq, justum significat.

[ocr errors]
[ocr errors]

bantur pro incolumitale populi et reipublicae. Festus : Sæculares ludi Tarquinii Superbi regis in agro sunt primum facti, quem Marti consecravit P. Valerius Poplicola`Cos., quòd populus R. in illo loco artea repertam aram quoque Diti ac Proserpinæ consecraverat in extremo Martio Campo, quòd Terentium (al. Terentum) appellatur, demissam infra pedes ferè viginti (V. J'al. Mar. 2. 4. n. 5.), in $'. pro malis avertendis populus R. sacra facere solitus erat. Ludos postea sæculares et nonagesimo quoque anno facere ibi coepit, Popilio Lænate duumvirc sacrorum : in quibus hostiis furvis est opeiaus tribus diebus totidemque noctibus. Ac deinde institutum est, centum post annos ut fiereiit. unde videntur sæculares appellati, quod cehtum annorum spatium sæculi habetur. Haec Festus. Originem et causam horum ludorum ad miraculum refert Kal. Maae. loc. cit., quod ibi fuse persequitur., Quod vero centesimo qugque anno fiérét, præter Fe$tum âocet òensorin. de die nat. 17' allätis fragmentis /ârronis, et Livii. Alii, tamem apud eund. ibid., scilicet Commentarii quindecimvirorum, et D. Augusti edicta, ostendunt, post centesimum decimum amnum esse factos: unde Horat. Carm. , sæcul. 2 1. Certus undenos decies per annos Orbis ut cantus referatue ludos, Ter die claro, totiensque grata Nocte frequentes. Quare ÄÄ. rem inceriam esse ait, sicut incertum est, quot annorum spatio sæculum definiretur. Plin. 7. 48. 49. sub fin. Minus miror, Stephanionem, qui primus togatus saltare instituit, utrisque sæcularibus ludis saltasse, et D. Augusti, et quos Claudius Cæsar consulatu suo quarto fecit, quando sexaginta tres non amplius anni interfuere. Suet. Claud. 2 i. Fecit et sæculares, quasi anticipatos ab Augusto, nec legitimo tempori reservatos. Quare vox præconis irrisa est, invitantis more solemni ad ludos, quos nec spectasset quisquam, nec spectaturus esset: cum superessent adhuc qui spectaverant, et quidam histrionum producti olim, tunc quoque pr9ducerentur. Hiaec Sueton. • 2. Sæculare carmen, quod sæcularibus lodis cani consuevit a sélectis pueris et puellis: qüale habemus ab Horatio compositum post Epoâ. •| 3. Ecclesiasticis scriptoribus sæcularis est profanus, ethnicus, gentilis, secolare. Sedul. iuit. conc. post ep. g. l. 7. Historia sæcularis.Tertull. Eaehort. ad castit. 13. sub fin. Ferìinæ quaedam sæculares. h. e. Dido, et Lucretia. et ibid. init. Sæculariâ exempla. Sedul. ep. ad Macedon. studia. Rursus Tertull. Cor. mil. 7. Litteræ sæculáres. • 4. Item qui mullo clericali ordine est insignitus, quique etiam num ab Italis seeolare dicitur, et presbytero, seu monacho opponitur. Hieronym. ep.6o. n. i *• Sint ditiore§ monachi, quam sæculares: suspiret éos Ecclesia divites, quos teauit mundu§ ante mendicos. •I 5. Sunt qui scrib. secularis. V. vocem sequent. §. 8. - • • SAECÜLUM, et poetice per syncop. Sæclum, i, n. 2, §ecolo, aitjv, tysvsa, longum annorum spatium, quod quidam apud Serv. ad 8; AE n. 5o8. et ad 4. Ecl. 5. É; èsse triginta annorum : (quod Plin. de Druidibus tradit 16. 44. g5.) alii centum ac decem: alii mille : Varro 5. L. L. 2. sub fin. et Festus centum: et dictum esse ait J/arr. a sene, quod longissimum spatium senescendorum hominum id putarunt. Cénsorin. de die nat. 17. duplex sæculum facit, naturalé et civile : illud dicit esse spatium vitæ humanæ longissimum, partu et morte definitum: quare qui annos triginta sæculum putaíunt, multum errasse videri. Quot àutem anni longissimum humanæ vitæ spatium constituant, statüi non posse: in libris ritualibus Etruscoruih scriptum esse, initia sic poni $æculorum: quo die urbes comstituerentur, de his qui eo die nati essent, eum qui diutissime vixisset, die mortis suæ firimi sæculi modulum finire: eoque die qui essent reliqui in civitáte, de his rursum ejus mortem, qui longissimara aetatem égisset, finem esse saeculi secundi. Hæc Censorin. Ex his vulgatior`est Parronis sententia centum annos sæculo tribuentisCic. a. Orat. 37. Quo etiam major vir Numa habendus est, cum illam sapientiaih constituendæ civitatis duobus prgpe sæculis ante cognovit, quam eam Graeci natam esse senserunt. Plgut. segundgm eos, qui mille amnorum sæculum faciunt, Mil. 4. 2. 87. Quin mille annorum perpetuo vivunt, ab sæculo ad sæclum., *12. §æge por nitur indefinite pro quovis longo tempore. %i. 8. Æn. 5o8. sed mihi tarda gelu, saeclisque effeta senectus Imvidet imperium. Cic. m 1. Fam. a med. victoria nunciata, in multa sæcula videbamus rempublicam liberatam. Id. 4. Acad. 5. a med. Nihil ne tot s£culis, $ummis ingeniis, maximis studiis, explicatum putamus?. /irg. a. G. 295. multa virum sæcula. molte età, et Plin. Paneg. 55. ibit in sæcúia, fuisse principem, cui florenti et incolumi numquam nisi modici honores décernerentur. passerà alla posteritâ: et Sil. 12.342factoque in sæcula ituro Lætantur tribuisse locum. Lucan. 3 o. 533. potuit discrimine nullo Cæsaris una dies in famam et sæcula mittiJ'al. Flacc. 1. 98. jam stare ratem , remisque *;;;;;;' poscere, quos revehat, rebusque in sæcula tollat. Cic. 2. P ìil. 22. Hujus rei de posteritatem quidem omnium sæculorum immemorem fore. **

'Y 2 SAEPE

4. ibid. 1. ad fin. Nihil ex omnium saeculorum memoria tale cognovi. ld. 2. IVat. D. 2o. Nihil immutat sempiternis saeculorum ætatibus. Virg. n. Æn. 44g. et 6. ibid. 235. et 1 2. ibid. 826. per saecula. h. e. per multas ætates, longo tempore. Pallad. 1 1. 1 2. Curas agere sæculorum. h. e. posteri temporis. • 3. Item metonymice pro hominibus, qui aliquo saeculo vivunt, et pro moribus sæculi. Cie. 1. Divin. 1 g. Nec saeculorum reliquorum judicium pertimcscere. Ter. Eun. 2. 2. 15. Olim isti fuit generi quondam quaestus apud sæclum prius. Stat. 1 1. Theb. 691. interea longum céssante magistro (Charonte) Crescat opus, totisque exspectent saecula ripis. h. e. animæ defunctorum transvehendae. Horât. 3. Od. 6. 17. Fécunda culpæ sæcula. /irg. 1. G. 468. Impiaque æternam timúerunt saeeula noctem. Id. 1. Æn. 293. Aspera tum positis mitescent saecula bellis. Tacit. Germ. 1 9. Neimo. illic vitia ridet: nec corrumpere et corrumpi, sæculum vocatur. costume del secolo, moda. Sic Albinov. 1. 45. Quid (prodest) tenuisse animum contra sua sæcula rectum. Ji. e. contra vitia hominum sui temporis. Adde Martial. g. 28. Hinc dictum est sæculum aureum, argenteum, æneum, ferreum a moribus hominum, qui tum vixere, ut in ÆTAS §. 8 dictum est. V. Ovid. 1. Met. a v. 9o., /irg. 6. Æn. 793. aurea condet Saecula qui rursus Latio, regnata per arva Saturno quondam. Claudian. 2. Laud. Stilich. 440. IIic habitant vario faciem distincta metallo Saecula certa locis: illic glomerantur aena, Hic ferrata rigent, illic argentea candent. •| 4. Huc pertinet, quod sæcla de hominibus, et de brutis animalibus, eorumque natione, genere, ac sobole frequenter a Lucretio usurpantur, ut 5. 864. Lanigeræque simul pecudes et bucera saecla. et 3. 734. fera saecla ferarum. et 2. 5o2. sæcla pavonum. et 5. 1 o83. cornicum saecla vetusta. et 1. 467. et 5. 54o. saecla hominum. et 6. 722. et 1 1 o7. nigra virum, percoctaque saecla calore. et 3. 63o. scriptorum saecla priorum. h. e. antiqui scriptores. Id. 1. ao2. Multaque vivendo vitalia vincere saecla. molti animali. et ibid. » ogo. et 5. 789. et g86. e terra vesci mortalia saecla. et 1. 2o. et a. 173. Propagare saecla. Adde Stat. 1 1. Theb. 592. `• 5. In sing. suum. Id. 4. 1 z 2 o. Et muliebre oritur patrio de semine saeclum. et a. 1 o77. cujusque sient sæcli. •| 6. Christianis scriptoribus sæcu2um est mundus, et vita hæc mortalis, mondo, secolo, vita mortale. Arudent. 5. Cathemer. 1 og. Fessos ille vocat per freta sæculi. et 2. 4: egi otsp. 585. Et servientem corpori Absolve vinclis sæculi. Paulin. Volan. ep. 23. n. 35. ad fin. Si hoc sæculum noctem putes, quod eonversione gentium serenatum est. Sedul. 4. 291. caduca vagi contemnens culmina saecli. Adde Hieronym. et Augustin. plurimis in locis . • 7. Item gentilium et etbnicorum vita ac disciplina. Teraull. Eaehort. ad castit. 13. init. Videmus etiam sæculi exempla, quæ saepe nobis in testimonio posita sunt. Alii leg. sæcularia. V. §.£ACULARIS §. 3. •| 8. Sunt qui scrib. seculum, quos probant Jun. ad Tertull. Pall. 1. et Dausqu. in Orthogr. tum ex notatione, quod sit non quidem a sene, ut vult Varr., sed vel a se, et colo, vel a sequor, vel a seco: tum quod quidam Græci scriptores aëxoù\α scripserint. Sed multo graviora sunt argumenta diphthongum asserenaium, nummi multorum Cæsarum, veteres Lapides apud Gruter. et Spon., veteres libri, et /irgil. Carpensis apud Manut., Cellar.

et Pier. ad /irg. 4. Ecl. 46., quos non sequi religio est. SAEPE, adverb. spesso, sovente, frequentemente, spesse volte, το\Xdxtg, frequenter, crebro. Ter. Hecyr. 3. 1. 28. Nam sæpe est, quihus in rebus alius ne iratus quidem est. Liv. 23. 15 Saepe vi, sápe sollicitandis principibus, etc. Cæs. 5. B. G. 7. sub fin. Sæpe clamii*ans, liberum se esse. Cic. 3. Qffic. 1 7. Quod etsi saepe dictum est, dicendum tamen est sæpius. ld. Quint. 1. M. Junius in hac causa multum et saepe versatus. Id. 1. Invent. 1. Sæpe et multum hoc mecum cogitavi. Id. 13. Fam. 42. eaetr. Iterum sæpiusque te rogo. Id. iFont. 8. Pecuniam semel atque iterum, ac sæpius invitissim: dare coacti sunt. Id. 2. Invent. 4. ad fin. Comitem illum suum inclamavit semel et saepius. Id. Quint. 3 1. Quorum sæpe et diu ad pedes jacuit stratus. Id. 3. Nat. D. 27. a med. Vinum ægrotis prodest raro, nocet sæpissime. 1d. 2. Fin. 13. Quod vos interdum, vel potius nimium sæpe dicitis. Auct. ad Herenn. 3. 8. a med. Si separatim hæc causa minus saepe tractatur. Plin. 15. 6. 6. Oleum sæpius die capulandum. più volte al dì. et 7. 1 5. 13. Sæpius mense. Id. 1 7. 22. 35. n. 17. Sæpius justo. più del dovere. •| 2. Sæpius frequenter sine eomparatione adhibetur. /irg. 2. Æn. 455. qua se, dum regna manebant, Saepius Andromache ferre incomitata solebat. Charis. 4. . 24o. Putsch. hunc locum soloecismis accenset, cum relativum, £. e. comparativum pro absoluto ponitur : sed usitatissimum est omnibus scriptoribus. • 3. Additur ornatus causa ablativus numero, et a multis tanquam una dictio pronunciatur et scribitur. Cic. Senect. 2. Sæpe numero admirari soleo. Gell. 3. 16. Gigni hominem septimo rarenter, nunquam octavo, sæpe nono, sæpius numero de

[ocr errors]
[merged small][ocr errors][merged small]

SAEVIS

sœvit pro sæviit. I 6. Passive impersonaliter. Justin. 5g. 3. a med.
A nullo unquam majorum suorum in feminas sævitum. Tacit. 1.
Ann. 49. Intellecto, in quos sæviretur. }'ellej. 2. 1 ao. ad fin. Cum
in captivos sæviretur a Germanis. • 7. De iis, qui verbis, minis,
increpationibus vehementius insurgunt, et excandescunt. Plaut. Cas.
3. 5. 2o. Here mi, nimium sævis. Ter. Andr. 5. a. 27. Ah ne sævi
tantopere. /irg. 1. Æn. 153. sævit animis ignobile vulgus. Id. 6.
ibid. 544. ne sævi, magna sacerdos: Discedam. • 8. Pro fortiter
facere, strenue se gerere. Martial. Spectac. 6. Belliger invictis quod
Mars tibi sævit in armis, Non satis est, Cæsar: sævit et ipsa Venus.
“| 9. Sæpe de bestiis dicitur, cum irascuntur, efferantur, furunt, et
in morsus ruunt. Phaedr. 3. 2. de panthera. Et cuncta vastans sæ-
vit irato impetu. Ovid. 1 1. Met. 309. lupus sævit rabieque fameque.
}'al. Flacc. 6. 613. stabulis qualis leo sævit opimis Luxurians, spar-
gitque famem. /'irg. 3. G. 434. anguis sævit agris. ld. 5. Aen. 257.
sævit canum latratüs in auras. Gell. 7. 1. a med. Canes in alios sæ-
vientes. et 9. 1 1. a med. Corvus ubi satis sævierat, etc. Apul. 4.
Met. Sæviens venter. h. e. præ fame quasi latrans. •I 1 o. Hinc
adhibetur ad exprimendum ursorum rugitum. Spartian. Get. 5. A-
gni balant, porcelli grunniunt, ursi sæviunt, leones rugiunt. Virg.
7. Æn. 1 7. Setigerique sues, atque in præsepibus ursi Sævire, ac
formæ magnorum ululare luporum. <| 1 1. Transfertur ad res ina-
nimas, ut mare, ventos, hiemem, morbos, etc. cum maxime vim
suam produnt, et veluti furunt. Sallust. Jug. 8o. Ubi mare magnum
esse, et sævire ventis coepit. Lucret. 1. 270. sævitque minaci mur-
mure pontus. et 5. 1 oo 1. mare sævibat fluctibus. Caes. 3. B. G. 13.
sub fin. Cum sævire ventps coepisset. Horat. 4. Od. 1 4. 27. de Au-
fido. Cum sævit, horrendamque cultis Diluviem minitatur agris.
Senec. Hippol. 766. saevit solstitio medius dies. Claudian. 2. Laud.
Stilich. 459. immodico nec frigore sæviat Ursa. Id. /I. cons. Ho-
nor. 241. aunique vapore Sæviat aucta lues. Id. B. Gild. 5 1 9. pe-
stifer aer Sævit. Horat. Epod. 3. 5. Quid hoc veneni sævit in præ-
cordiis? Gell. 1 2. 3. ante med. Morbus sæviens. Seren. Sammon.
n8. 322. At male digestis si crapula sæviet escis. /al. Flacc. 4. 454.
de Harpyiis. Diripiunt, verruntque dapes foedataque turbant Pocu-
la : sævit odor. Sic ibid. 4g3. Flagrat acerbus odor. et ilid. 499.
Sævit utrinque fames. • i2. Simjiliter dicitur de immodicis aniiiii
affectibus. /irg. 7. Æn. 461. Sævit amor ferri, et scelerata insania
belli. Propert. 2. 7. 24. dolor. Horat. 1. Od. 25. 1 5. libido circa
jecur. Ovid. 14. Met. 1 93. ira. Gell. 1. 1 1. ad fin. Orationem ali-
cujus aut demissam jacentemque erigere, aut ferocientem sævien-
temque cohibere. • 13. Sævire dicitur etiam immodicus sonus,
aut strepitus. Sil. 4. 93. propius propiusque sonoro Quadrupedum
cornu tellus gemit : ac simul acer Vincentum lituos hinnitus sævit
equorum. Id. 13. óoo. sævit stridoribus arbor. h. e. valde strepit.
Est qui legit mutat, sed minus recte. • 14. Particip. Sæviens §. 9.
1 1. et 12. Saeviturus §. 1. • 1 5. Sævibat pro sæviebat. V. supra
in §. 1 1. -
SJEVIS, e. V. SAEVUS §. ι3.
SAEVITAS, atis, f. 3. idem ac sævitia. Prudent. 1 o. trsgi ctsp.
483. Cum sæpe morbos major armel sævitas. Firmic. 5. Mathes.
5. Sævitate aliquem deterrere. Apul. 9. Met. En indignæ rei sævi-
tatem. Alii legunt scaevitatem , h. e. adversam fortunam, a axav6;,
sinister, adversus. Gell. præf. a med. Quo sit quorundam male do-
ctorum hominum sævitas, et invidentia irritatior. Hic quoque alii
reponunt scævitas, h. e. sinistra, et perversa voluntas.
SEVITER, adverb. sæve. Plaut. Pseud. 5. 2. 3. Magis cogito,
sæviter, blanditerne ailoquar. bruscamente. et Trin. 4. 5. 53. Quid
si egomet te velle nolo? Char. ah nimium, Siasime, sæviter! Adde
Poen. 1. 2. 122. et Acc. apud \'on. m 1. 13.
SiEVITIÄ, ae, f. 1. somno rigore, crudeltà, fierezza, barbarie,
spietatezza, ατηνεια, ωμάτης, asperitas, crudelitas, immanitas. E-
jus instrumenta in homines Senec. ep. 1 4. enumerat. Id. Clem. 25.
Sævitia excedit fines, primum solitos, deinde humanos. Cic. 2. Qf.
fic. 7. Iis, qui vi oppressos imperio coercent, sit sane adhibenda sæ-
vitia, ut heris in famulos, si aliter teneri non possunt. Id. Partit.
4. Orator sibi proponet delectationem in exornatione: in judicio aut
sævitiam, aut clementiam judicis: in suasione aut spem, aut refor-
midationein deliberantis. Plin. 2. ep. 1 1. Immanitas, et sævitia.
Gell. 2o. 1. ad fin. Sævitiam pœnæ contemnere. Suet. Cal.32. Sæ-
vitia dictorum iactorumque. et ibid. 27. ingenii. Sallust. Catil. 34.
feneratorum. et ibid. 5o. ante med. belli. 1d. Jug. 7. hostium. Ju-
stin. 2 m. 2. Sævitia grassari. et ibid. ad fin. Sævitiam exercere.
Suet. Cal. 6. eaetr. reprimere. Petron. Satyr. 94. Paululum intepe-
scente sævitia. Plin. 2g. 1. 6. de Archagaiho medico. A sævitia se-
candi urendique transiit nomen in carnificem. Propert. 1. 1. 1 o. Sæ-
viuam duræ contudit Iasidos. h. e. asperitatem et duritiam animi a-
morem aversantis. q 2. In plur. num, Sallust. fragm. apud 4u-

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

vum adverbii vice. Stat. 3. Theb. 58g. incurvi saevum rubuere ligones. Sil. 1. 398. Cui sævum arridens. Claudian. 1. Rapt. Pros. &87. sævumque frementes. • 13. Sævis, e, pro saevus, habet Ammian. 29. 5. a med. Suppliciorum sævium repertor. • 14. Comp. Sævior §. 3. et 8. Sup. Saevissimus §. 1. et 3. SÄGÄ, æ, f. 1. strega, maga, ammaliatrice, maliarda, φαρμαxsúrgta, inulier versuta et sagax, quæ multa scire vult : et speciatim venefica, quæ malis artibus, et præsertim pravis superstitionibus boni aliquid, vel mali cuipiam conciliat. Cic. 1. Divin. 3 1. Sagire, sentire acute est; ex quo sagae anus, quia multa scire volunt: et sagaces dicti canes. Fest. in Sagaces. Saga dicitur mulier perita sacrorum. Ovid. 5. Amor. 7. 29. Sagave punicea defixit nomina cera. Et medium tenues in jecur egit acus. Horat. 1. Od. 27. 2 1. Quæ saga, quis te solvere Thessalis Magus venenis, quis poterit Deus ? T. t. li. 1. 2. 4 1. Nec tamen huic credet conjux tuus, ut mihi verax Poire ita est magico saga ministerio. Colum. 1. 8. IIaruspices, sagasque, quæ utraque genera vana superstitione rudes animos ad impensas, ac deinceps ad flagitia compellunt, ne admiserit. Adde eund. 1 1. 1. a med. et Martial. 7. 54. et 1 1. 5o. •M 2. Et quia hujusmodi amiculæ conciliandis amoribus saepe adhibentur; saga pro lena nitur, ruffiana. Von. 1. 86. Sagæ mulieres dicuntur feminæ ad fî, virorum indagatrices: unde et sagaces canes dicuntur ferarum quæsitores. Lucil. ibid. Ætatem et faciem, ut saga et bona conciliatrix. Turpil. ibid. Non ago l.oc per sagam pretio conductam, ut vulgo solent. Tibull. 1. 6. 23. sagæ præcepta rapacis Desere. • 3. Saga pro sago V. SAGUM §. 13. SÄGÀCITAS, atis, f. 3. odorato fino de' cani, ἐινχλαστα, acuta vis odorandi in canibus. Cic. 2. [Vat. D. 63. a med. Canum tam ineredibilis ad in vestigandam sagacitas marium, tanta alacritas in venando. Plin. 9. 3o. 48. Polypos sepes transcendebat per arborem, anec íá potuit, nisi canum sagacitate. • 2. Dici potest etiam de aliis sensibus. Senec. ep. 95. a med. Valetudo, vires, forma, sagacitas sensuum, hæc omnia æstimatorem desiderant. •| 3. Transfertur ad animum , et significat solertiam, acumen, callidita4em , avvedutezza, sagacità, penetrazione, αγχάνοια. Cic. 3. J'err. 41. Utrum adrnonitus, an tentatus, aa, qua est iste sagacitate in his rebus, sine duce ullo, sine indice pervenerit ad hanc improbitatem, nescio. Id. 6. ibid. 1 2. eaetr. Tuam tantam fuisse sagaeitatem, ut, etc. Plin. 2. 13. 1 o. Hipparchi sagacitate compertum est, lunæ de*ectum aliquando quinto mense a priore fieri. Nep. Alcib. 5. Erat enim ea sagacitate, ut decipi non posset. /al. Maae. 7. 3. n. 3. Quod temporis angustiae negabant, sagacitate consilii assecutus est. SÄGÀCITER, adverb. con finezza di odorato, cum sagacitate. Plin. 1 o. 6g. 88. Vultures sagacius odorantur. Id. 1 1. 37. 5o. DelJhines nec olfactus vestigia habent, cum olfaciant sagacissime. CoË. 7. 1 2. circa med. Canes villatici satis pulcre funguntur officio, si et advenientem sagaciter odorantur, et latratu conterrent. Alii leg. sagaciter adoriuntur, h. e. caliide, astute. • 2. Translate refertur ad animum prudentem, peritum, vafrum, acutum in investigando, praesentiendo, sagacemente, avvedutamente, furbescamente, αγχνόως, callide. Cic. 1. Qrat. 5 1. in fin. Acuto homine nobis opus est, et natura usuque callido, qui sagaciter pervestiget, quid sui cives cogitent, sentiant, etc. et 2. ibid. 44. a med. Omni mente in ea cogitatione versor, ut odorer quam sagacissime possim, quid sentiant jndices, quid existiment, quid exspectent. Horat. Epod. » 2. 4. Namque sagacius unus odoror. Liv. 27. 28. Ibi duo duces sagaciter moti suot, alter ad inferendam, alter ad cavendam fraudem. Quintil. 2. 8. Cum sagaciter fuerit intuitus, cujus ingenium presso genere dicendi, cujus acri maxime gaudeat. Suet. Tib. 57. Sagaciter perspicere naturam alicujns. Plin. 1 o. ep. 69. sub fin. Sagacius conquirere et explorare, Gell. 1 6. 12. Curiose et sagaciter çonquirere. • 3. Comp. Sagacius et Sup. Sagacissime §. 1. et 2. * SAGALASSÉNUS, a, um , adject. ad Sagalassum pertinens, urbem Pisidiæ, qnae nnnc Sadjaklü appcllatur : ejus meininit Plin. 5. 27. 24. Liv. 38. m 6. Inde in agrum $agalassenum, uberein fertilemque omni genere frugum , ventum est. - SÄGÄNÄ, ae, f. 1. strega, idem quod saga, ut Priscian. docet 4. p. 622. Putsch. Hine apud Horat. Epod. 5. 27. et 1. Sat. 8. 25. 41. èt 48. nomen proprium est mulieris veneficæ. Prima syllaba brevis est, licet longa sit in saga, unde derivatur. & AGAPĘNOS. V. SACONDIOS. SAG APĘNUM, i, m. a. serapino, sagapeno, coryoryvoy, succus herbæ ferulaceae : de quo v. in SACOPENIUM. Plin. 1 g. 3. 15. Laser Cyrenaieum adutteratur gummi, sagapeno, aut faba fracta. Id. v 2. 25. 56. Galbanum adulteratur faba, aut sagapeno. •I 2. Scribitur et Sagapinum. * SÄGÄRIS, is, f. 3. σαγαρις, bipennis Amazonia. Est cognomen virile B. Inscript, apud Fabrett. p. 31. n. 131. Servæo 8agari Cingonia

[ocr errors]

Eucarea marito optimo. Alia apud Cimalia, Antiqu. J/enusin. p. 185. Sagaris actor fecit. •I a. Idem nomen ludibrii causa a sago deducit Martial. 8. 58. Cum tibi tam crassæ sint, Artemidore, lacernæ, Possim te Sagarim jure vocare meo. h. e. non Artemidorum, sed Sagarim, nempe rudi et crasso sago indutum . SÄGÄRiTIS, itidis, patronym. f. 3. ad Sagarim pertinens, qui est fluvius Phrygiæ, acceptis vastis amnibus, inter quos Tembrogio, et Gallo, in Propontidem influens: dictus etiam Samgarius. Plin. 6. 1. 1., Liv. 38. 1 8. et Ovid. 4. Pont. 1 o. 47. Hinc Id. 4. Fast. 229. Fallit, et in Nympha Sagaritide desinit esse, etc. SÄGÀRIUS, a, um, adject. ad sagum pertinens. Ulp. Dig. 1 7. 2. 52. Quidam sagariam communionem inierunt. h. e. sagorum conficiendorum et vendendorum . Id. ibid. 14. 4. 5. a med. Duas negotiationes exercere, puta sagariam, et linteariam. Inscript. apud Grut. 63o. 2. Negotiator, ideu mercator sagarius. Alia apud Fabrett. p. 203. n. 1 oo. Miles Coh. VII. Vig. sagarius. scil. qui ejus cohortis milituio sagos custodiebat. € 3. Absolute. Apul. 1. Met. Sagariam facere. h. e. sagorum mercaturam. Alii rectius leg. saccariam. • 3. Sagarius, ii, sagorum negotiator, aut artifex. 1nscript. apud Grut. 6oo. 1. C. Terentio C. L. Pamphilo sagario. Alia apud Don. cl. 9. n. 18. M. Austronius M. F. Pal. Nicephorus ob hon. Q. Q. Colleg. Sagarior. Romamor. Q. ex S. C. coire licet, etc. * SÄGÂTIO, onis, f. 3. jactatio alicujus per sagum facta. V. SAGUM §. 3. : SÄGÂTUS, a, um, adject. sago vestitus. Cic. fragm. apnd Von. 14. 1 o. Descendi ad forum togatus, cum reliqui consulares sagati vellent descendere. Id. Font. i 1. Galli sagati, et bracati. Martial. 6. 1 1. Te Cadmea Tyros, me pinguis Gallia vestit : Vis, te purpureum, Marce, sagatus amem? ^ 2. Sagati cuculli, ex ea materia, qua saga fiunt, confecti. Colum. 1 1. 1. a med. Cultam vestitamejue familiam utiliter magis habeat, quam delicate, id est munitam diligenter a frigoribus, et imbrihus : quæ utraque prohibentur optime pellibus manicatis, et sagatis cucüllis. Id. 1. 8. ante med. eadem fere verba habet: nisi quod cuncta prohibentur pellibus manicatis, centonibus confectis, vel sagis cucullis. Sunt qui leg. hic sagis et cucullis: item qui utroque loco sagis cucullatis. SÁGAX, acis, adject. omn. gen.'di fino odorato, eύριν, ἐνηλάτης, qui acutis est naribus in odorando, ut canes venatici : item qui alio quovis sensu pollet. Prima syllaba brevis est, quamvis vox derivetur a sagio, cujus prima producitur. Cic. 1. AVat. D. 51. Sagire, sentire acüte est: ex quo sagae anas, et sagaces dicti canes. Plaut. Curc. 1. 2. 1 7. de anu bibaci. Canem esse hanc quidem magis par fuit: sagax nasum habet. Ovid. Remed. Am. 2o 1. Nunc leporem pronum catulo sectare sagaci. Senec. Hippol. 39. Nunc demissi mare sagaci Captent auras, lustraque presso Quærant rostro. Ovid. Halieut. 76. Venandique sagax virtus, viresque sequendi. Id. 1 1. Met. 599. Sollicitive canes, camibusque sagacior anser. h. e. aurium sensu præstantior. (V. Liv. 5. 47.) Plin. 8. 37. 55. Murium palatus in gustu sagacissimus. % 2. Translate refertur ad animum, et est perspicax, acutus, solers, caliidus, prudens, peritus, sagace, accorto, avveduto, scaltro, ἀγχίνοος. Cic. 2. Fin. 14. Homines hoc a bestiis plurimum differunt, quod rationem habeant a natura datam, mentemque et acrem, et vigentem, celerrimeque multa simul agitantem, et, ut ita dicam, sagacem. Id. 5. Tusc. 23. ad fin. Quid est autem in homine sagaci ac bona mente melius? Id. 1. Catil. 8. Homo ad custodiendum diligentissimus, ad suspicandum sagacissimus. Planc. ad Cic. 1 o. Fam. 23. Nimia ejns indulgentia in Lepidum, ad hæc pericula perspicienda fecit eum miuus sagacem. Lucret. m. 368. Sagaci ratióne quærere aliquid. Justin. 1. 9. a med. Vir in conjecturis sagacissimus. Tacit. 4. Hist. 1 1. Civitas rimandis offensis sagax. Suet. Claud. 15. Modo circumspectus et sagax, modo inconsultus ac præceps. Martial. 1 2. 88. Excogitavit homo sagax et astutus, Ne, etc. Justin. 38. 4. a med. Sagaciora ingenia. Horat. 4. Od. 4. 75. curæque sagaces Expediunt per acuta belli. % 3. Cum genit. Id. Art. P. 2 18. Utiliumque sagax rerum, et divina futuri. Colum. 1. praef. a med. Rerum natura: sagacissimus. h. e. peritissimus. Sic Jusiin. 36. 2. Sagacissimus prodigiorum. Sil. 3. 344. Fibrarum, et pennæ, divinarumque sagacem Flammarum. • 4. Cum infinito. Ovid. 5. Met. 146. Aethionque sagax quondam ventura videre. • 5. Comp. Sagacior §. 1. et 2. Sup. Sagacissimus §. 1. 2. et 3. SAGDA, æ, f. 1. gemma porracei coloris. Plin. 37. io. 67. Sagdam Chaldæi adhærescentem navibus inveniunt, prasimi coloris. SÄGENÄ, æ, f. 1. rete da pescare, cayijv, retis piscatorii genus. Hesychius : Σαγήνη, τλάγμα τί £x xαλαμων εἰς $ηγαν ίχ&υτον. Sagena, contextus ex calamis ad capturam piscium. Italis est nassa. fn Gloss. Philoae. et ab Ulp. Dig. 47. 1 o. i3. a med. exponitur everriculum. Manil. 5. 678. Excipitur vasta circumvallata sagena. •1 a.

Quidam scribuut sagina.

« НазадПродовжити »