Зображення сторінки
PDF
[ocr errors]

sÄLÉBRÖstS, a, um, adject. sassoso, difficile da camminare, aspro, dvtopto).o;, τραχυ;, lapidosus, scruposus, salebris plenus, asper, difficilis. Apül. 8. Met. Sed et saxa gerebat, quæ salebrosa seinita largiter subministrabat. et 7. ibid. Mihi furfures apponebat incretos ac sordidos, multoque lapide salebrosos. • 2. Translate. Quintil. 1 1. 2. a med. Inde interruptus actionis impetus, et resistens * àc salebrosa oratio, et qui dicit, ediscenti similis. h. e. quibusdam veluti salebris remorans impetum actoris, ut salebræ retardant progressum ambulantis. Martial. 1 1. 2. Lectores tetrici salebrosum ediscite Sanctram. h. e. difficilem, asperum, et in cujus lectione sæpius resistendum sit. Sidon. epist. præfira carm. 14. Omissa epithalamii teneritudine, per asperrimas philosophiæ, et salebrosissimas regulas stylum traxi. SÄLENTINI, orum, m. plur. 2. Σαλεντίνοι, pop. Italiæ in Messapia, nunc prov. Hydruntina, inter Apenninum montem, et simum Tarentinum. Alteram enim occupabant Calabri, inter Apenninum, et ostium maris Adriatici. A plerisque tamen tota provincia comprehenditur sub Salentinis, et aliter Messapia dicta fwit. Orti sunt a Cretensihus, et Illyricis, qui societate cum Locrensibus inita, iis in locis consederunt. Ita vocati sunt a Salentino promont. in extremis ejus peninsulæ finibus sito: vel, ut ait Festus, a salo fortassis, quod paene circumquaque mari ambiantur, tenui tantum isthmo continenti annexi. Inscript. apud Grut. 1 99. 1. Cippis terminarunt viam Trajanam Appiam per Bruttios, Salentinos pecunia publica: contulere Bruttiei, Salentinei, etc. •| 2. Plerique geographi statuunt, in Salentinis fuisse urbem Aletium, eorumque incolas Aletinos vocatos ex Plinii 3. 1 1. 16. loco corrupto, sed Romanelli in Topogr. Vapol. T. 2. p. 24. contendit, nullam ibidem fuisse -urbem Aletium, sed Salentium, ac propterea nec Aletinos, sed Salentinos esse legendum. Incertam ibidem esse lectionem in MSS. etiam Harduinus adnotaverat. SÄLENTiNUS, a, um, adject. ad Salentinos pertinens. Virg. 3. 'AEn. 4oo. Et Salentinos obsedit milite campos. Sil. 8. 576. Salen1inæ cohortes. •I 2. Salentinum promontorium, Plin. 3. 23. 26. et Sallust. apud Serv. ad loc. /irg. cit. est Capo di S. Maria. • 3. Scribituir et Sallentinus, ut in Fast. cons. apud Grut. 296. et 297. col. 2. quod improbari non debet. SÄLERNiTÄNUS, a, um, adject. ad Salernum pertinens. Plin. 13. 3. 5. L. Plotium proscriptum a triumviris, in Salernitana latebra unguenti odore pròditum constat. Adde Val. Maae. 6. 8. n. 5. •| 2. Est autem Salernum, olim locus præsidii et castrorum Romamis, in ora maris Tyrrheni, ut ex Plin. 3. 5. 9., et Liv. 32. 29. coláigitur: postea oppidum, et colonia deducta ann. U. C. DLVIII., ut £st apud Liv. 34. 45. et Vellej. 1. 15. agro colonis diviso, qui Campanorum fuerat. Lucan. 2. 425. radensque Salerni Culta Siler. Adde Horat. 1. Ep. 15. 1. SALGÄMÄ, orum, n. plur. 2. robe in composta, gá\ygμα, quæcumque conditanea ad victum in vasis servantur, interdum sicca, sæpe cum liquamine et jure, ut mala, pira, fici, uya, rapæ, ete. Colum. 1 2. 4. Post hoc praeceptum locum, et vasa idonea salgamis præparari jubent. 1d. 1 o. 1 1 7. Tempore non alio vili quoque salgama merce, Capparis, et tristes inulæ, ferulæque minores Plantantur. Id. 1 2. 9. Sæpe suffundere jus debebit, nec pati sitire salgama. Adde ibid. 4. a med. SALGÄMÄRIUS, ii, m. 2. αλμευτής , qui salgama vendit, vel conficit. Colum. 12. 54. Deinde, sicut consueverunt salgamarii, decnssatim ferramento lunato incidito. •| 2. Salgamarius inscriptus fuit liber cujusdam C. Matii, in quo de salgamis condiendis agebatur. 1d. ibid. 44. * SALGÄMENTÄRIUS, ii, m. 2. idem ac salgamarius. Salvian. 4. advers. avar. 7. Si mutuum a te quippiam propola, aut salgamentarius postularet, redditurum eum non diffideres, quæ dedisses. Alii rectius leg. salsamentarius. SÄLIÄRIS, e, adject. ad Salios pertinens. Horat. 2. Ep. 1. 86. Jam Saliare Numæ earmen qui laudat. h. e. quod Numa Saliis canendum proposuit in movendis ancilibus, priscis et ignotis verbis refertum . Uiide Quintil. 1. 6. ad fin. Et Saliorum carmina, vix sacerdotibus suis satis intellecta. Macrob. 3. Saturn. 12. circa med. Saliaria sacra. Senec. ep. 15. Cursus, et cum aliquo pondere manus motae, et saltus, vel ille, qui corpus in altum levat, vel ille, ut ita «licam, Saliaris, aut, ut contumeliosius dicam, fullomius. •I a. Saliares epulæ, lautæ et opiparæ, quales erant Saliorum. Fest. in Salios. Saon Saliare genus saltandi instituit: a quo appellati Salii: quibus per omnes dies, ubicumque manent, quia amplæ ponuntur cœnæ, siquæ aliæ magnæ sunt, Saliares appellantur. Horat. 1. Od. 37. 2. nunc Saliaribus Ornare pulvinar Deorum Tempus erat dapibüs, sodales. Cic. 5. Att. 9. Cum, epulati essemus Saliarem in modum. 4pul. 4. Met. Saliares se coenasse coenas crederet. SÄLIÀTUS, us, m. 4. dignitas, seu qiiicium Saliorum. Cic. fragm.

SALIGNEUS

grat, pro Scaur. (edente iterum A. Maio) j. Appius autem hoc msjorem contentionem fore putabat, quod illum in pontificatus petitigne, in Saliatu , in ceteris meminerat fuisse patricium. Capitolin. M. Aurel. 4. In Saliatu omen accepit imperii. SÄLICASTRUM, i, n. 2. άμτελος αγgix, genus labruscæ in salictis nascens. Plin. 23. 1. 15. Est labruscae similis, sed in salictis nascens, ideo distinguitur nomine, cum eosdem usus habeat, et salicastrum vocatur. SÄLiCTÂRIUS, ii, m. 2. qui salictum curat, et ex eo materiam salignam viti pedandæ jugandæque parat. Cato R. R. 1 1., ubi sunt qui vocem hanc omittunt, ut omisit etiam Varr. 1. I?. R. 18., ubi Catonis locum eundem retulit. • 2. Lupus salictarius apud Plin. 2 1. 15. 5o. herba est de sponte nascentibus, et in cibis usum habentibus, verius tamen siiiiiiiî, quam cibus. Officinæ, inquit Harduin., lupulum passim vocant,* et galli du houblon, nostrates vulgo bruscandolo, Itali luppolo: et in salietis ac sepibus provenit. SÄLICTETUM, i, m. 2. idem quod salictum. Ulp. Dig. 47. 7. 3. Idem de saiicteto dicendum est. Alii leg. salicto, ut est apüd Haloandr., sed Torrentin. habet salicteto. SÄLICTUM, i, n. 2. salceto, salicale, ἐrsév, locus salicibus consitus, et ipsi salices: syncope a salicetum. Cato R. R. 1. sub fin. Vimea est prima : secundo loco hortus irriguus, tertio salictum, quarto oletum, quinto pratum, etc. Cic. 2. Agr. 14. a med. Accedet eo mons Gaurus , accedent salicta ad Minturnas, etc. Plaut. Aul. 4. 6. 9. Lucus crebro salicto oppletus. Liv. 29. 17. Cum forte inter salicta innata ripis laterent hostes. /irg. 2. G. 13. glauca canentia from de salicta. Ovid. 1 1. Met. 363. Juncta palus huic est, densis obsessa salictis. Colum. 1 o. 332. Glauca salicta. Enn. apud Cic. 1. Divin. 2o. Per amoena salicta. Virg. 1. Ecl. 55. sepes Hyblaeis apibus f lorem depasta salicti. h. e. iulum flori similem, qui emittitur a salice sterili : cui insidentes apes succum hauriunt óperi suo idoneum . • 2. Quod Servius ad loc. cit. /irgilii, et Cincius apud Festum in Salicem, dicunt esse virgulti genus, de humili ac tenui salice loquuntur, ex quo vimina fiunt. V. SALIX §. 3. SÄLIENS, entis, particip. a salio: saltante, d\£p.svo< , τηδῶν, qui salit. Phædr. 4. 2. Fame coacta vulpis alta in vinea Uvam appetebat summis saliens viribus. Plin. 4. 12. 26. ad fin. Ex rupe in mare salientes. Martial. 1.56. Et piscem tremula salientem ducere seta. Ovid. 14. Met. 543. Cum saliente graves ceciderunt grandine nimbi. Id. ao. Heroid. 139. tentat salieniem pollice venam. il polso che batte. Sic 8. Met. 6o6. pectora trepido salientia motu. scil. ob pulsum cordis. et 6. ibid. 3go. salientia viscera. Lucret. 4. 1 1 93. et Venerem salientum læta rétractant. h. e. τόν ανα3zvvzvtov. Ovid. 4. Fast. 4o9. Farra Deæ, micæque licet salientis honorem Detis. h. e. salis, qui in ignem conjectus et salit, et crepitat. Adde Horat. 3. Od. 23. 2o. Sic Tibull. 3. 4. 1 o. Farre pio placant, et saliente sale. •| 2. Saliens dicitur aqua in rivis, quia, lapillis cursum interrumpentibus, salit potius quam defluat: iiem in fistulis, et tubis, ob impetum scaturiendi, aut quia in altum salit, ut in fontibus arte factis videre est. J'irg. 5. Ecl. 47. Dulcis aquæ saliente sitim restinguere : rivo. Ovid. Remed. am. 632. Et multam saliens incitat unda sitinm. Plin. 2. ep. 17. ad Ân. Hæc amoenitas deficitur aqua salienti, sed puteos, ac potius fontes habet. sunt enim in summo. acqua corrente. et Suet. Aug. 82. Æstate apertis cnbiculi foribus, ac sæpe in peristylio saliente aqua cubabat. Adde Frontin. Aquæd. 9. eaetr. et 1 1. etc. • 5. Hinc salientes dicuntur ipsi tubi, ac fistulæ, ex quibus aqua salit, et alio ducitur, doccioni, sifoni, canne, cannoni, ctoAjvs;. Cic. 3. Q. Fr. 1. 2. Affirmo, mirifica suavitate te villam habiturum, piscina, et salientibus additis. Ulp. Dig. 1 9. 1. 15. Labra, salientes, fistulæ quoque, quæ salientibus junguntur, quamvis longe excurrant extra aedificium, ædium sunt.. /itruv. 8. 7. In medio ponentur fistulæ in omnes lacus et salientes. et ibid. 3. ante med. Ex hujusmodi locis et fontibus et in asty, et ad portum Piraeeum ducti sunt salientes, e quibus bibit nemo, propter, etc. Plin. 36. 1 5. 24. n. 9. Agrippa lacus septingentos fecit, præterea salientes centurn quinque, castella centum triginta. Adde Frontin. Aquæd. 9. 1 1. 8;. io3. 1 o4. etc. SÄLIFÖDiNÄ, æ, f. 1. miniera di sale, salina, d\oTrrjytov,, locus, ubi nativus sal effoditur: et differt a salina, in qua arte fit. /itruv. 8. 3. ante med. Fontes, et flumina, et lacus, qui per salifodinas percurrentes, necessario salsi perficiuntur. ^ 2. Est qui leg. salsifodina. SÄLIGINÉUS. V. in voce sequenti. • 8ÄLIGNÉUS, a, um, adject. idem ac salignus. Ulp. Dig. 47. 7. 3. Si quis saligneas virgas instituendi salicti causa defixerit. Est qui leg. saligineas: quod minus probum videtur. Colum. 6. 2. Salignea clava. Id. 9. 15. ad fin. Saligneus qualus.

[ocr errors]

* SÄLIGNÌÀNUS, a, um , adject. ita appellatur optimorum malorum genus. Edict. Dioclet. p. i7. Mala óptima Mattiana, sive Saligniana N. X. X. quattuor. 1 SÄLIGNUS, a, um, adject. di salice, itäivo;, qui est ex salice. Colum. 7. 1. Salignæ perticæ. Horat. 1. Sat. 5. 2 1. cerebrosus prosilit unus, Ac mulæ, nautæque caput, lumbosque saligno Fuste dolat. Ovid. 2. Fast. 363. verübus transsuta salignis Exta parant. Id. 8. Met. 659. Salignus lectus. /irg. 7. Æn. 652. flectuntque salignas Umbonum crates. h. e. scuta e viminibus. Petron. Satyr. 135.. Saligna craues. h. e. canistrum. Cato R. R. Columellam ferream cuneis salignis circumfigi oportet bene.

SÄLII, orum, m. plur. 2. Σαλιοι, sacerdotes Martis apud Romamos, qui ancilia custodiebant, et certo tempore ca gestantes, saltantesque per Urbem discurrebant. /'arr. 4. L. L. 1 9. Salii a saltando, quòd facere in Comitio in sacris quotannis et solent, et debent. Festus : Salios a saliendo, id est saltando, dictos esse, quamvis dubitari non debeat, tamen Polemon ait, Arcada quendam fuisse nomine Salium, quem Æneas a Mantinea in Italiam deduxerit, qui juvenes Italicos ἐνότόλων saltationem docuerit. At Critolaus Saonem ex Samothrace, cum Ænea Deos Penates qui Lavinium transtulerit, Saliare genus saltandi instituisse, a quo appellatos Salios : quibus per omnes dies, ubicumque manent, quia amplæ ponuntur cœnæ, siquæ aliæ magnæ sunt, Saliares appellantur. Hæc Fest. Virg. 8. Æn. 665. Hic exsultantes Salios, nudosque Lupercos, Lanigerosque apices, et lapsa ancilia cælo Extuderat. Cic. 3. Orat. 51. Non neglecta, ut mihi videtur, a Numa rege doctissimo, majoribusque nostris, ut epularum solemnium fides, ac tibiæ, Saliorumque versus indicant. I • 2. Instituti sunt a Numa Pompilio. Origo hæc fuit. Cum Ægeriæ Nymphæ hortatu Numa Picum, et Faunum de ratione piandi fulminis consuluisset, illique Jovem coelo elicuissent, eainque rem Numa a Jove precatus esset, ille pollicitus est, se crastino die, exorto sole, Romani imperii diuturnitatis certa pignora daturum. Igitur Numa concionem ádvocavit, Jovis promissum emarravit, postero die adesse jussit. Ubi sequens dies illuxit, populusque universus afluit ad regiam , Numa prodiit, sub dio in solio acerno sedit, et exorto sole Jovem veneratus est, precatusque, ut promissum munus exhiberet. Tunc sine nubibus cælum ter tonuit, terque fulguravit, tandemque scutum ab omni po$ recisum delapsum est, quod Romani ancile appellavere. Sed quoniam sors imperii in illo scuto posita erat, ne forte hostes illud surripere possent, Mamurium inclytum ea tempestate fabrum ad se accivit, negotiumque dedit complura hujus similia effingendi. Quod opus cum ille exquisitissima absolvisset arte, scutum cæleste cum ceteris Numa misceri jussit, quod deinceps internosci non potuit. Optionem deinde rex artifici óbtulit, quicquid vellet, a se postulandi. Mamurius non pecuniam, sed gloriam pro mercede petiit. Cum enim Numa illis diebus carmina quædam composuisset, quæ Salii per Urbem discurrentes in honorem Martis canerent, Mamurius petiit, ut nomen suum a Saliis in fine quorumlibet carminum recitaretur. Id, annuente Numa, per multa têmpora observatum est. Ovid. 3. Fast. a v. 25g. •| 3. Numa duodecim juvenes elegit in Salios ex ordine patrició, qui forma et virtute ceteris excellerent: qui Palatini dicti άunt, quique in Palatio sedem habebant, ut affirmat Dionys. Halic. l. 2. c. 7o. His alios duodecim, Collinos et Quirinales appellatos, mox adjecit Tullus Hostilius ob votum quod voverat, ut Id. Dionys. l. 3. c. 32. ait, in bello contra Sabinos; ut Liv. 1. 2o. et 27., in proclio contra Filenates et Vejentes, cum , Romanis in aciem eductis, Albani a Romanis duce Metio Fuffetio defecere. Hos Pavorios etiam et Pallorios dixere, ut Serv. ad Virg. 8. Æn. 285. tradit. Eo igitur hujus ordinis sacerdotium numero crevit, ut ad collegium redactum füerit. Qui praeerat Saliis, magister Saliorum (ut est apud Kal. Mar. 1. 1. n. 9.) dicebatur: alius erat præsul appellatus, qui aliis præsultabat in cæremoniis publicis; alius vates, qui Saliares versus ante alios praecinebat. Capitolin. M. Aurel. 4. Fuit in eo sacerdotio (Saliorum) et præsul, et vates, et magister. Inscript. apud Grut. 1 73. 5. Mansiones Saliorum Palatinorum. Alia apud Murat. 173. 8. Q. Pompejo Q. F. Quir. Senecioni Salio Collino, etc. • 4. In sacris illis, quæ celebrabant, tunicis pictis induti erant, et æneis balteis supra tuinicas cincti, ornatique prætextis, qnæ subtegminis punicei fibulis astrictæ erant, et trabeâe vocabantür : gestabant in pectore æneum tegmen, in capite pileos rotundos, et in altum fastigiatqs, quos Romàni apices appellabant : gladio accincti erant, manu dextra lanceam, aut virgaiii, aut aliquid hujusmodi tenebant : collo ancile ferebant, ibant per Urbem Canentes carmina, laudantesque Martein armorum präesidem cum tripudiis, solemnique salt9, et in fine omnium carminum suorum Mamurium appellabant. £ucan. 1. 6o3. Et Salius læto portans ancilia collo. et §. 477. quæ lala juventus Patricia cervice' movet. Adde Stat. 5. §i}. 2, 13o,

[ocr errors]
[ocr errors]

M 5. Salii etiam extra urbem Romam fuere. Inscript. apud Gr*. 3 18. 2. L. Antistius Cn. F. Hor. Sarculo Salius Albaiius, idem Mag. Saliorum. • 6. Salios etiam Herculi sacros fuisse Tibure , constat ex Virg. 8. Æn. a85. In Gloss. Philoae. axamenta (quæ sunt carmina Saliaria) dicuntur atiy2 , §t: $ua:jv HgaxX£u;. Praeterea Octav. Hersennius apud Máërob. 3. Saturn. 12. in libro, qui inscribebatur de sacris'Saliaribus Tiburtium, et Antonius $ipho ibid. docuere, Salios IIerculi datos fuisse. Hoc autem ideo, quia, ut ait |Macrob., is Deus apud pontifices idem, qui Mars habetür : quod et Karron. auctoritas confirmat in Sat. Menip. Chaldæi quoque stellam Herculis vocant, quam reliqui omnes Martis appellant. Adde Serv. ad }'irg. loc. cit. • 7. Salii dicti sunt etiam populi guidam ex Francorum gente in Batâvia. Ammian. 1 7. 8. ante med. Julianns petit primos omnium Francos, eos videlicet, quos consuetudo Salios appellavit, ausos olim in Romano solo apud Toxiandriam locum habitacula sibi figere praelicenter. Alciatus putat, ab his Saliis legem Salicam nomen duxisse. SÄLILLUM, i, m. 2. salieretta, parvum salinum. Catull. 23. 1 Q. Quod culus tibi purior salillo est, eic. • 2. Plaut. Trin. 2. 4. 9o. salillum animæ vocat ipsam animam ac spiritum, quo vivit carpug , et a putredine , quasi sàle comditum, defenditur. SÄLiNÄCIDUS. V. SALMACIDUS §. 1. SÄLINE, arum, f. plur. 1. saline, ó\οπήγια, α\vxai, locus, in quo sal paratur. V. SÀLIFODINA. Négant /arr. 7. L. L. 25. et Charis. i. p. ao. Putsch. in singulari numuero usurpari. Cic. 2. Vat. D. 57. Salinae ab ora maritima remotissimae. Plin. 31. 7. 39. Sal facticiùs plurimus in salinis, mari adfuso, non sine aquæ dulcis riguis, séd imbre maxime jnvante, ac super omnia sole multo : mgn áliter inarescens. et ibid. 41. Ancus Marcius salinas primus instituit. Colum. 1 o. 133. Quæ dulcis Pompeja palus vicina salinis Herculeis. h. e. quæ sunt própe Pompejos, όampaniae urbem, ubi Herculis petra fuit, ut rcctc interpretátuir Rosin. Dissert. isagog. p. 3o, V. HERCULEUS §. 1. « 2. fudit in ambiguo Cicero, jöcös et sales intelligens in illo 7. Fam. 32. Parum diligenter possessio salinarum mea? fum a te pröcuratore defenditur. • 3. Salinæ, locus in Urbe ad portam Trigeminam. Frontin. Aquæd.$. et Liv. 24. 47. sub fin. SÄLiNÄRIUS, a, um, adject. äd salinas, vel ad sal pertinens, ut Areæ salinariae, apud Vitruv. 8. 3. circa med. SÄLiNÄToR, öris, m. 3. qui in salinis versatur, qui sal conficit, aut vendit. Ut Salinatores ærarii, Enn. apud Serv. ad 4. Æn. 244. h. e. qui pro sale conficiendo et vendendo vectigal ærario pendunt. Arnob. 2. p. 7o. Salinatores, unguentarii, aurifices, aucupes. Inscript. apud Grut. 1 og6. 4. L. Lepidio L. F. An. Proculo Mil. I.eg. V. Macedon. etc. Salinaîores civitatis Menapiorum ob merita ejus• 2. Salinator cognominatus est M. Liviu§ M. F. M. N. ex plebeja familia, quia vectigal novum ex salaria annona in censura statuerat. Liv. 29. 37. • 3. Etiam in gente Oppia id cognomen fuit, ut L. Oppius Salinator. Id. 35. 24. ' • 4. Salinator, titulus mimi Laberiani. Gell. 5. 1 a. * sÃI,INIENsIs, is, m. 3. qui in salinis operatur, salinator. Inscript. Pompejana apud Rosin. Dissert. isagog. p. 3o. M. Cerrinium ædilem Salinienses rogant. V. Colum. loc. cit. in SALINAE §. 4w| 2. Saliniensis, vel Salinensis est etiam qui ex Salinis est, oppido Italiæ ad Varum fluv., in maritimis Alpibus, a Ptolem. l. 3. c. 1. memorato, nunc Seillans. Inscript. apud Spon. Miscell. antiqu. p. 1 98. 4. Q. Vibius Q. Fil. Capito Salinensis. Alia Ę Donat. 172. 1. Flavio Verini Fil. Quincto Sabino II. viro Salin. civitatis suæ, etc. tabernarii Salinienses posuerunt. SÄLiNUM, i, n. 2. saliera, αλοδοχε?ov, vas in quo sal reponitur, tum ad mensæ üsnm, tum ad sacra§' oblationes. Plaut. Pers. 2. 3: . 14. Triparci homines, qui salinum servo obsignant cum sale. Alii leg. allium, alii aliiatum. Pers. 3. 25. Est tibi far modicum, purum eísine labe salinum: Quid metuas? Stat. 1. Silv. 4. 13o. sed §£pe Deis hos inter honores Caespes, et exiguo placuerunt farra salino. Liv. 26. 36. Ut senatores salinum, patellanique Deorum cau$a habere possint. Pal. Mar. 4. 4. n. 3. In C. Fabricii, et Q. JEmilii Papi domibus argentum fuisse confitear oportet. uterque enim pateliam Deorum, ét salinum habuit. Plin. 33. 12. 54: Fabricius imperatores plusquam pateram et salinum ex argento habere vetabat. Arnob. 3. p. 91. Sacras facitis mensas salinorum appositu, et simulacris Deoruni. Horat. 2. Od. 16. 13. Vivitur parvo bene, cui pater

; num splendet in mensa tenui salinum. h. e. supellex, et res fami

liaris a patre relicta, diligenter et parce servatur, et administratur, quamvi§ tenuis sit. Pers. 5. 138. regustatum digito terebrare salirium Contentus perages, si vivere cum Jove tendis. h. e. m9dico vi- . ctu contentus eris, et parco veterum more, panem cum sale coenabis, si pius ac religiósus esse cupis, V. SÄL. §. 3. • 2. §alinum in mensâ pro aquali solitum esse poni, ait (Cincius, vel }'errius)

[ocr errors]

eum patella, quia nihil aliud sit sal, quam aqua. Festus. " 3. Sa:
linum cum sale in mensa ponere, figulis religioni habetur: quod
quondam in Exquilina regione figulo, cum fornax plena vasorum
eoqueretur, atque ille proxime eam cqnvivatus, super modum po-
tus somno esset oppressus cum convivis suis ; præteriens quidam
petulans, ostio patehte, ex mensa salinum conjecit in fornacem : at-
ue ita incendió excitato, figulus cum suis concrematus est. Idem.
§ 4. Mascul. gen. /arr. apud Von. 15. 26. Dicuntur enim patellæ,
salini, acetabula, catini, patenæ.
SÄLIO, is, ivi, et ii, itum, a. 4. insalare, salare, ἄλζω, salem
asperg9, sale condio. /'arr. 1. R. R. 2. sub fin. Qua ratione opor-
teat pernas salire. Cato R. R. a3. Oleæ caducae saliantur. Cels. 2.
a8. Pisces, qui solidi saliuntur. Sisenn. apud Priscian. 1 o. sub fin.
Piscium saliendorum cansa. Væv. ibid. Saliturus istæc mittam sa-
lem . . • 2. Sunt qui ubique sallio scribunt, liqnida geminata. quod
improbat e non ausim: quamvis a salis, unde fit salio, nulla gemi-
matio oriatur. • 3. Particip. Saliturus et Saliendus §. u.
SÄLIO, is, ivi, et ii, et ui, saltum, a. 4. saltare, balzare, τη-
δ;ito, ἀλλομαι, saltum edo, salto. Virg. 1. G. 449. Tam multa in
tectis crepitans salit horrida grando. Plin. 1 o. 38. 54. Aves vario
meatu lei untur, et in terra, et in aere. ambulant aliquas, ut corni-
ces : saliunt aliae , ut passeres, merulae: currunt, ut perdices, rusti-
culæ. Ovid. 10. 908. Inque maris salias , Glaucus ut alter, aquas.
Plaut. fragm. apud Priscian. 6. sub fin. Saliarri in puteum præci-
pes. Id. Trin. 2. 1. 3o. Qui in amorem præcipitavit, pejus perit ,
£'; si saxo saliat. Liv. 2. 24. Salire de muiro, præcipitarique. et ibid.
9. Obseptis itineribus, super vallum saliunt. Adde Ovid. Ib. 599.
Plaut. ,11 il. 2. 3. 8. Meluo, ne in malum cruciatum insiliamus. Pa-
læ. tu sali solus. nam ego istam insulturam nihil moror. Id. Bacch.
5. 3. 24. Hasta, disco, pugilatu, pila, saliendo exercere se. • 2.
ASalire in brutis est maris sv tj cùvovaig. /arr. 2. R. R. 7. a med.
Cum equus matrem ut saliret,'adduci fion posset. et j,7 4. ante
amed. Verres octo mensium incipit salire. Adde 3. ibid. 6. et 1 o. et
apud Mon. 2. 2go. Et passive Id. 2. ibid. 2. a med. de ovib. Neque
pati-oportet, minores, qua;n bimas, saliri. Ovid. 2. Art. am. 485.
iaeta $alitur ovis. • 5. Salire, emicare, celeriter emergere, pro-
silire, exsilire, saltar fuori. Lucret. 1. 187. E terraque exorta re-
pente arbusta salirent. Claudian. praf. ad III. cons. Honor. 3. ex-
eusso saliit cum tegmine proles. h. e.Tpullus aquilæ matus est rupto
putamine. Ulp. Dig. 1 g. 1. 17. sub fin. Personæ, e quarum rostris
aqua salire solet. /arr. 1. R. R. 13. Cohortes interius compluvium
bàbeant lacum, ubi aqua saliat. h. e. decurrat, defluat. V. SA-
LIENS §. 2. • 4. Pro palpitare, micare, subsilire, battere, palpi-
tare, tremolare, ταλλω, πέλλομαι. Ovid. 1 o. Met. 289. saliunt ten-
tatæ pollice venae. Plin. i o. 53. 74. Gutta in ovo salit, palpitatque.
Senec. Herc. (Et. jo8. Stat terrör animis, et cor attonitum salit.
τέλλει η xag%ia. Pers. 3. 1 og. visa est si forte pecunia, sive Candi-
da vicini subrisit molle puellà; Cor tibi rite salit? Plaut. Pseud. 1.
1. 1 o4. Id futurum, unde unde dicam nescio: nisi quia futurum est:
ita supercilium salit. V. SALISATOR. • 5. Pro salii in præterito
dixere s«lui, non solum in compositis adsilui, prosilui, etc. sed et
in simplici. Diomed. 1. p. 57 1. Salio perfectum suavius enunciari
videtur salii, quam salivi: sed plerique veteres salui dixerunt, Kirg.
a. G. 384. Mollibus in pratis unctös saluere per ntres. Priscian.
quoque 1 o. p. 9o6. testatur se in quibusdam codicibus saluere inve-
miisse. Serv. ad illud 3. Æn. 416. Dissiluisse ferunt: hinc apparet,
inquit, bene dictum, unctos saluere per utres. Est enim positio sa-
fio, salis, salui. Illud quoque Ovidii a multis cum Priscian. loc. cit.
sic legitur, 4. Fast. 8o5. Per flammas saluisse pecus, saluisse colo-
nos. •| 6. Particip. Saliens V. supra suo loco.
SÄLISÄTIO, onis, f. 3. palpitatio, τχλμὸ;, a saliendo. Marcell.
Empir. 2 1. in fin. Cordis pulsus, sive salisatio. Gloss. Philoae. Sali-
satio, ταλμ33. •] a. Scribitur et salissatio.
SÄLISÄTOR, et Salissator, oris, m. 3. Salisatores, inquit Isid. 8.
Orig. g. ad fin., vocati sunt, qui, dum eis membrorum quæcumque
partes salierint, aliquid sibi exinde prosperum, seu triste significa-
fe prædicunt. Muret. l. g. var. lect. c. 6. legit salitores. Huc perti-
net illud Theocr. Edyll. 3. v. 37. A'Astas &;$3}μές μ$ν δ ôë3:o;.
άρσγ ίδnatj A'utciv ; et Plaut. Pseud. 1. 1. 1 65. ita supercilium sa-
lit i;' Asin. 2. 2. 49. Ergo mirabar, quod dudum scapulæ gestibant
muni .
SÄLISUBSÜLUS, a, um, adject. qui salit et subsilit. Catull. 17.
5. Sic tibi bonus ex tua pons libidine fiat, In quo vel Salisubsuli sa-
cra suscipiunto. h. e. in quo etiam Salii salientes subsilientesque se-
curi sacra sua peragant. Muretus locum firmat auctoritate Pacu-
vii in Armorum judicio. Pro imperio sic Salisubsulus nostro excubet.
k. e. Mars, qui in proeliis hac illac salit subsilitque, imperium no-
surum tueatur. Hunc aatem Pacuvii versum primus antò Muretum

[ocr errors]

attulit Guarinus ad Catulli loc. cit., cujus fidei acquiescendum eg-
se videtur. Alii apud Catull. leg. Salii ipsulis, et Pacuvii versum
spurium esse putant. Ipsulas vero, sive ipsillas dicunt esse la-
mellas in sacris adhibitas, specie virorum et mulierum. V. IPSUL-
LICES.
SÄLITIO, onis, f. 3. actus saliendi: ut Salitio equorum, il saltar
a cavallo, apud /eget. 1. Milit. 18.
SÄLiTOR, oris, Tm. 5. in Gloss. Philoae. est ταριχευτής , h. e.
salsamentarius. Quidam leg. apud Cic. 4. Att. 1 7. ad fin. Litteras
datas salitoribus Britanniæ. Sed plerique omnes, datas a litoribus
Britanniae. -
SÄLITÜRÄ, ae, f. 1. insalamento, άλιστ3, conditura ex sale. Co-
lum. 1 2. 2 1. Post salituram musti.
SÄLiTUS, a, um, particip. a salio: salato, sale conditus, vel a-
spersus. Colum. 6. 32. Salitus thymnns. Pallad. 1 1. 1 o. Salita oliva.
Fabian. apud Diomed. 1. p. 372. Putsch. caro. Cornel. Sever. apud
Priscian. 1 o. suù fin. Saliii piimiliones. Adde eund. apud Diomed.
loc. cit. $ 2. Sunt qui sallitus seribunt, liquida geminata.
SÄLIVÂ, æ, f. 1. ícialiva, sputo, saliva, bava, ciòov, c:o\'< ,
humor in ore animalis, sputumi: est a Græca voce allata. Lucret. 4.
1 1 o 1. Affigunt avide corpus, junguntque salivas Oris. et ibid. 639.
ut }"} ; hominis quae tacta salivis Disperit. Juvenal. 6. 62 1. de
Claud. Imp. (quem in ira rictu spumanti fuisse, scribit Suet. 3o. )
tremulum caput, et longa mananiia labra saliva. Colum. 6. 9. Signa
bovis febricitantis manaûtes lacrimæ, oculi compressi, fluidum sa-
livis os, etc. Plin. 28. 1 2. 55. Tussim sanat saliva equi triduo pota. Ca-
tull. 23. 15. A te sudor abest, abest saliva Mucusque, et mala pituita
nasi. h. e. numqnam sudas, nunquam exspuis. ld. 99. 1 o. Spurca sali-
va. et 77. 8. et Senec. 3. Ira 38. èactr. pinguis. spuio grosso. Plin. 28.
4. 7. Sàlivam in manu ingerere. sputdrsi in máno. et 27. 6. 24. cie-
re. et 57. 1 o. 59. facere. et Senec. ep. 79. ante med. movere. far
venir l' acqua, o T acquolina in boéca, eccitar l' appetito : qugd
translate de iis dicitur, quæ appetitum sui excitant. Verba enim Se-
necæ sunt: Aut ego te nön novi, aut Ætna tibi salivam movet. h. e.
valde cupis Ætnam cognoscere, ac describere. Sic saliva Mercuria-
lis apud Pers. 5. 1 1 2. est cupiditas lucri. • 2. Omnia una saliva
continuare apud Hieronym. advers. Joann. Hierosol. n. 1 9. est uno
impetu, aut $piritu, proiinus, protelo, ita ut ne semel quidem spua-
tur. • 3. Plin. 7. 2. 2. et 28. 4. q. et ibid. 7. 22. jejunæ salivæ ho-
minis contra serpentes, fascinatiónes, invidiam, comitialem mor-
bum, furunculos, lichenas, lippitudines, etc. miram vim praedicat.
Pers. a. 3 1. cunis Exemit púérum, frontemque atque uda labella
Infami digito et lustralibus ante salivis Expiat. • 4. Contra arca-
na saliva est veneficium, in quo saga spurcam salivam suam in-
spuit, vel amatorium poculum infecit. Pi'opert. 4. 7. %o. Aut Nomas
arcanas tollat versuta' salivas. • 5. Dicitur de quibusdam certo-
rnm animalium humoribus salivæ similibus. Plin. 3o. 1 3. 47. Co-
chlearum saliva illita infantium oculis. Id. 32. 6. 2 1. Ostrea spissa,
nec saliva sua lubrica. Id. g. 36. 6o. Purpuræ diebus quinquagenis
vivunt saliva sua. Id. 1 1. 37. 54. ertr. Oculos natura composuit
callosis in extimo tunicis, quas subinde purificant lacrimation um
salivis. et ibid. 1 2. 12. de mélle. Sive ille èst cæli sudor, sive quæ-
dam siderum saliva, sive purgantis se aeris succus. • 6. Metony-
mice saliva est gustus, sapor, gusto, sapore. Id. 23. 1. 22. Sua cui-
que vino saliva innocentissima, sua cuiqne ætas gratissima, hoc est
media. Propert. 4. 8. 38. Et Metymnæi`Graja saliva meri, Pers. 6.
24. turdofum nosse salivam. Petron. fragm. Tragur. 48. Bu rmn.
Quidquid ad salivam facit, in suburbaiio nascitur. h. e. omne vi-
num, quod sapore gratum est, et gustui jucundum : nel gusto.
SÄLiVÄRIUS, a, um, adject. salivale, ava\tòón:. Plin. 9. 9 1. 74.
Mituli, et pectines sponte naturae in arenosis proveniunt: quae du-
rioris testæ sunt, ut murices, purpuræ, salivario lentore. h. e. hu-
more instar salivae, sed viscoso.
SÄLIVÂTIO, onis, f. 3. salivazione, c**) *ap, 33, salivae fluxus.
Coel. Aurel. 3. Acut. 2. Sequitur autem eos, qui jam passione ten-
tantur, salivatio plurima, etc.
SÄLiVÄTUM, i, n. 2. τοτόν, τόμα, προτάτισμα, medicamentum
liquidnm, vel solidum in quibusdain animalium morbis a mulome-
dicis adhiberi solitum. Dictum ex eo, quod primo nimiae salivæ
compescendæ institutum sit: vel quia salivam , h. e. cibi appeten-
tiam restituat. Sunt tamen, qui salviatum ubique reponunt, quasi
prima ejns compositio ex salvia fuerit ; invitis tamen optimis Codi-
cib. Colum.6. 1 o. Recens tussis (boum) optime salivato farinæ hor-
deaceae discutitur. beverone. et ibid. g. coctos brassicae coliculos tri-
ginta ex oleo et garo salivati more febricitanti bovi demitti. et ibid.
25. Lupini semicrudi conteruntur, et offæ salivati more faucibus in-
geruntür. Plin. 27. 1 1. 76. Ex hac herba in tres modios salivati ad-.
ditur, quantum in unam sagittam addi solet (h. e. quantum addi

SALIUN C A

so!et ad unam sagittam veneno inficiendam) ; ita offa demittitur boum faucibus in morbis. Pallad. 5. 7. Vitulis tostum molitumque tnilium cum lacte misceatur, salivati more præbeudum. SÄL[UNCÄ, te, f. 1. herba, de qua Plin. 2 1. 7. 21. Saliunca folio quidem subbrevi, et qnod necti non possit, radici numerosae cohæret, herba verius, quam flos, densa veluti manu pressa, breviterque caespes sui geheris. Pannonia hanc gignit, et Norici, Alpiuiììque aprica: urbium, Eporedia: tantæ suavitatis, ut metallum esse cœperit. Vestibus interponi eam gratissimum. IIæc Plin. Eandem ac nardum silvestrem Scribon. Compos. 1 95., et spicam Celticam, ibid. 238. facit. Firg. 5. Ecl. 16. Lenta salix quantum pallenti cedit olivæ, Puniceis humilis quantum saliunca rosetis. Ubi Servius: herba, quam Orci tunicam vulgo vocant. Recentiores botanici putant eandem esse ac nardum Celtican. V. NARDUS §. 3. * SÄLIUNCÜLÄ, æ, f, 1. diminut. saliuncæ. IVot. Tir. p. 17o. Salix, saliuncula. SÄLiVO, as, a. 1. sputare, ct 2) :3o, salivam emitto. Translate. Plin. 9. 36. 6o. Purpuræ congregantur verno tempore, mutuoque attritu lentorem cujüsdam ceræ salivant. •I 2. Item curo eo medicamento, quod salivatum dicitur : quia etiam ciendæ salivæ vim habet. Colüm. 6. 5. Panacis, et eryngii radices foeniculi scminibus miscendæ, et cum defruti, ac moliti tritici farina, candenti aqua conspergendæ: eoque medicamento salivandum ægrotum pecus. et ibid. 24. a med. Fetæ vaccæ cytisus viridis præbetur, vel tenero olere, commixto torrido molitoque milio, et per unam noctem laete macerato salivatur. et ibid. 57. a med. Admissarius •equus deseeto viridi pabulo, et largo hordeo firmandus, nonnunquam etiam salivandns erit. SÄLivÖSUS, a, um, adject. salivale, salivoso, cva)tęq;, salivæ similis, saliva abundans. Plin. 16. 38. 72. Humor cerasis ( in cortice) gummosus, ulmis salivosus, lentus ac pinguis malis. Coel. Au*el. 2. Acut. 2. sub fin. Ægrotans salivosus. Apul. Apolog. Salivosa 1abia. bavose. SÄLIUS, a, um, adject. ad Salios pertinens. Festus : Salias virgines Cincius ait esse conducticias, quæ ad Salios adhibeantur cum apicibus paludatæ: quas Ælius Stilo scripsit sacrificium facere in regia cum pontifice, paludatas, cum apicibus in modum Saliorum. Horat. 4. Od. 1. 28. pede candido In morem Salium ter quatient humum. Adde 1. ibid. 36. 12. Utrobique autem Salium potest etiam intelligi pro Saliorum. SÄLIX, icis, f. 3. salcio, salce, salice, ίτάα, genus plantæ plurimi usus in cultu vinearum, sive grandior sit, et perticalis, sive humilior seu viminalis: quæ duo genera ponit Colum. 4. 3o. et 31. Quæ Græca dicitur a /arr. 1. R, R. 24. eaetr. et a Catone R. I?. 6., viminalis est, et flavi coloris. Amerima ejusdem est usus, gracili virga, et rutila: eademque et Sabina vocatur. /irg. 1. G. 265. Atque Amerina parant lentæ retinacula viti. Adde Colum. loc. cit. • 2. Est et Gallica obsoleti purpurei, et tenuissimi viminis. Plin. 16. 37. 68. Salicis plura genera. namque et in proceritatem magnam emittunt jugis vinearum perticas, pariuntque balteo corticis vincula: et aliæ virgas sequacis ad vincturas lentitiae. Aliæ prætenues viminibus texendis spectabili subtilitate. Rursus aliæ firmiores corbibus, ac plurimæ agricolarum supellectili: candidiores, ablato cortice, lenique tractatu, vilioribus vasis, quam ut e corio fiant : atque etiam supinarum in delicias cathedrarum aptissimæ. Cædua salici fertilitas, densior tonsura, etc. nullius quippe tutior est reditus, minorisve impendii, aut tempestatum securior. Hæc ex Plin., qui 24. 9. 37. varios enumerat ejüs usus in medicina. /irg. 3. G. 1 75. Nec vescas salicum frondes, ulvamque palustrem, etc. iä3. Éï85. iéïíåäïíç. Ovid. 1 o. Met. g6. Amnicolæ salices. Lucret. 2. 361. teneræ. /irg. 4. G. 182. glaucæ. et 2. ibid. 446. fecundæ viminibus. Id. 1. Ecl. 7g. amaræ.TLucan. 4. 13 1. cana salix madefacto vimine parvam Texîtur in puppim: cæsoque inducta juvenco, Vectoris patiens, tumidum superenatat amnem. Paul. Dig. 35. 1. 12. Salicis mandæ annua librarum singula millia. h. e. a foliis, aut etiam a cortice purgatæ. • 3. Verrius vel Cincius apud Fest. salicem esse ait virgulti genus, non arboris: quod verum est, si de viminali, humili, et tenues virgas ferente loquatur: quamquam et hanc inter arbores ponit Plin. 1 8. 28. 68., ubi ait esse humillimam arborum. Ridicule autem, inquit Fest., interpretatur dictam , quod ea celeritate crescat, ut sàlire vidcatur: quod et Serv. facit ad 1. Ecl. 55. £ 4. TJt ferrum pro ense, sic et saliae ponitur pro virga ad cædendum, baöchetta, verga. Prudent. 1 ο. τεgi atsp. 7o3. Impacta quoties corus attigerat salix, Tenui rubebant sanguine uda vimina. SALLIO. V. SALIO, salem aspergo, §. 2. sALLiTUS. V. SAI.ITUS §. a. S A ILLO. V. SALO. sALLUSTIÄNUS, et Salustianus, a, um, adject. ad Sallustium

[ocr errors]

pertinens. Tacit. 15. Ann. 47. et Plin. 7. 16. 16. et Inscript. apu& Grut. 6o2. Sallustiani horti.' h. e. qui quondam Sallustii fuerant, p9stea Cæsarum fuere. Quintil. 1 o. i. Illa Sallustiana brevitas, qua nihil apud aures vacuas atque eruditas potest esse perfectius. Gell. 18. 4. Sallustiana. lectio. Iil. 1 o. 26. suô fin. Sallustianum dictum. Senec. ep. 1 14. a med. Arruntius Sallustianus. h. e. Sallustii imitator. ° 2. Sallustianum æs apud Plin. 34. 2. a. in Centronum Alpino tractu, dictum est a Sallüstio Crispo, Augusti amico, Historici nepote ex sorore (de quo Tacit. 1. Ann. 6. et 3. ibid. 3o.), qui ejus metalli dominus fuir, iinde cffodiebatur. SALLUSTIUS, et Salustius, ii, m. 2. C. Sallustius Crispus Romanus historicus celebris fuit. V. in CRISPUS §. 4., ubi §. 5. et de ratione scribendi satis dictum est. SALMÄCIDUS, a, um, adject. salmastro, salsus simul et acidus. Gloss. Philoae. Salmacidum, cûgu33v, Salmacidus, ci)pvgó;, αλαδη5. Plin. 3 1. 5. 22. Nitrosas aquâs, atque salmacidas ih desertis I\ubrum mare petentes, addita polenta, utiles intra duas horas faciunt. Flor. 4. io. a med. Non niinor ex aqua postea, quam ab hostibus clades: infesta primum siti regio: tum qùibusdam salmacidis fluviis infestior. Plin. Valer. 5. 41. ad fin. ip$um vero balneum ex dulci aqua fiat, non ex salmacida. Reines. l.3. var. lect. c. 4. a med. et Salmas. in Solin. 5. omnibus allatis locis salinacidus legi volunt. Utra ex his vocibus præferenda sit, viderint alii. • 2. Salmacidus adject. a Salmacide, V. in voce sequenti §. 3. SALMÁCIS, idis, f. 3. Σαλμzzi;, in fábulis est Nympha Nais, fi. lia Cæli et Terræ, ut ait Fest., quæ stagnum quoddam in Caria colujt, in quo cum Hermaphroditüm natäntem vidisset, ipsa quoque adnatans tam arcte complexa est, adhaesitque, ut duo in unuin dorpora miscerentur, et Androgynus fieret. V. IIERMAPHRODITUS §. 1. Ovid. 4. Met. 3o6. Salmaci, vel jaculum, vel pictas sume nnäretras. % 2. Salmacis etiam dictum est ipsum stagnum, seu fons in Caria, apud Halicarnassum, ex quo qui biberent, molles fieri, et effeminari, et ad turpem libidinem incitari crediti sunt. Ovid. loc. cit. 385. Quisquis in hos fontes vir venerit, exeat inde Semivir, et tactis subito mollescat in undis. Stat. 1. Silv. 5. 2o. procul hinc et fonte doloso Salmacis. • 3. Hinc in probris ea vox fuit, ut est apud Cic. 1. Qf/ic. 18. a med., cum quid muliebri animo, molliter, ignave, et eflèminate fit. Ennius ibid. et apud Fest. Salmaci da spglia sine sudore et sanguine. Alii leg. da§ spolia, etc. Alii vero Salmacida spolia, etc. ut sit Salmacidus adjectivum. • 4. Origi

.nem fabulæ esse, scribit Festus, quod aditus ad eum fontem angu

status parietibus occasionem largiebatur juvenibus petulantibus illudendi antecedentibus pueris et puellis, quia non patebat effugium. Kitruv. aliam assignat a. 8. circa med., ideo enim `infamia illa laborasse, quia cum sit ejus aqua perlucida, et egregii saporis, Cares, et I,eleges, barbari homines bonitate ejus allecti, Ę eo comvenire cœpcrunt, et e duro feroque more commutati in Græcorum consuetudinem et suavitatem moliierunt animos, et ad humanitatem. traducti sunt : non enim fieri posse, ut ex ea aqua mollis quisquam. et impudicus fiat. * SALMANTICENSIS, e, adject. ad Salmanticam pertinens, Hispaniæ Tarraconensis urbem, nunc Salahanca : eju§ mentio est in Inscript. apnd Grut. 1 99. 2. Alia apud eund. 849. 1. L. Julius Capito Salmanticemsis. SALMO, onis, m. 3. sermone, salamone, genus piscis marini, qui etiam fluvios subit, semelque gustata aquia dulci vix unquam. in mare regreditur. Plin. 9. 18. 32. lm Aquitania salmo fluviatilis marinis omnibus præfertur. Auson. Edyll. 1 o. 97. Nec te puniceo rutilantem viscere, Salmo, Transierim, latæ cujus vaga verbera caudæ Gurgite de medio summas referuntur in undas, Occultus placido cum proditur æquore pnlsus. Tu loricato squamosus pectore, fromtem Lubricus, et dubiæ facturus fercula cœnæ, Tempora longarum fers incorrupte morarum, Præsignis maculis capiti§: cui prodiga nutat Alvus, opimatoque fluens jÃ„Ä venter. V. SAI, AR . ' SALMONE Üs, i, ni. 2. trisyllab. Σαλμωys9;, Æoli filius, frater Sisyphi, rex Elidis, qui cum divinos sibi honores petulanter quæreret, Jovemqne se credi volens, fabricato ponte æreo, super eum agitaret quadrigas ad imitanda tonitrua, facesque jaculatus in obvium queimque, juberet occidi, tanquam de cælo tactos, quoscumque igni afflâsset; vero ipse fulmine cum suis quadrigis ambustus, ad Inferos detrusus cst. Serv. ad illud /irg. 6. Æn. 585. Vidi ego crudeles dantem Salmonea poenas, Dum flammas Jovis, et sonitus imitatur Olympi, etc. Claudian. 2. in Rufin. 514. audax fulmine Salmoneus. Adde Hygin. fab. 6o. 61. et 25o. SALMÜSIS, idis, f. 3. Σαλμωvi;, Tyro Salmonei filia, quæ Enipeum fluvium Thessaliæ adamasse dicitur, et sub ejus forma a Neptuno compressa, duos filios Neleum et Peliam peperisse. Propert.

i. 13, 21, Non sic iîmonio Salmonida mixtus Enipeo Tacnarius fao 4 SAI, NITR Ü M &ili pressit amore Deus. et 3. 17. 13. Testis Thessalico flagrans $almonis Enipeo. Adde Ovid. 3. Amor. 6. 43. et Hygin. fab. 157. et V. ENIPEUS §. 3. sAL NITRUM. v. NITRUM §. 3. SÄLO, et Sallo, is, salsum, a. 3. idem ac salio apud veteres. Varr. 4. L. L. 22. a med. Sues primum occidere cœperunt domini, et, ut servarent, salere. Id. apud Diomed. 1. p. 572. Putsch. Mortuos sallunt. Sallust. fragm. apud Priscian. 1 o. sub fin. Parte consumpta, reliqua cadaverüm ad diuturnitatem sallerent. Lucil. ibid. Sallere murænas, mercem in frigidaria ferre. Mummius apud Diomed. loc. cit. Istæc sum multo sale salsurus. SÄLÖMON, önis, m. 3. Σέλομόν, όντο;, vel övo;, et Σαλαμόν indeclin. filius Davidis ex Bethsabee, rex Judæorum. I.atine pacificum sonat. Primus templum magnificentissimum Deo ædificavit. Sapientissimus omnium mortalium fuit, sapientia ei divinitus infusa : idemque ditissimus. Juvenc. 2. 7 1 7. Ut Salomona pium, præceptis dedita justis (regina Saba), Aüdiret. Prudent. Hamartig. 581. Nos dignum Salomone nihil. • 2. Scribitur et Solomon : sic saepe apud Lactant. •I 3. Secundam syllabam produxit Alcim. 6. 387. Pacificus quidquid lata inter sceptra Salomon; quia et Graece Σα7.»μων. sÄLÖMÖNÉÀCUS, a, um, adject. ad Salomonem pertinens. Sidon. 4. ep. 18. in carm. Quae Salomoniaco potis est confligere templo. Venant. 2. carm. 1 1. 1. Si Salomoniaci memoretur machina templi. sÄLÖMÖNIUS, a, um, adject. ad Salomonem pertinens. Lactant. 4. 13. sub fin. Salomonium templum. Prudent. Apotheos. 58o. Destructone jacent Salomonia saxa metallo? ' 2. Legitur et Solomonuus. * sÃLÖNENSIS, e, adject. ad Salonam, seu Salonas pertinens, I)almatiæ urbem, nunc quoque Salona, cujus meminit Plin. 3. 22. 26., aliique quamplurimi. É apud Donat. 2 1 1. 7. Colonia Salonensis. - * SÄLÖNIÄNUS, a, um, adject. ad Salonium pertinens, clientem Catonis censoris; hic ejus filiam uxorem duxit, ex qua filium genuit anno ætatis LXXX. Plin. 7. 14. 12. Clarum est, Catonem censorium generasse filium octogesimio anno exacto e filia Salonii clientis sui. çQua de eausa, aliorum ejus liberorum propago Liciniani sunt cognominati, hi Saloniani, ex quibus Uticensis fuit. * SÄLONiNUS, a, um, adject. ad Salonam pertinens, Dalmatiæ urbem. Hinc Saloninus cognomen inditum fuit Asinio ab ejus patre C. Asinio Pollione ex Salona urbe a se capta, nt marrat Serv. ad Virg. 4. Ecl. 1. Idem cognomen habuit filius Gallieni Aug. ex Cormeliâ Salonima ejusdem Gallieni uxore; utriusque nummos profert Eckhel. D. V. /. T. 7. p. 4 1 8. et 42 1. * SÄLÖNITÄNUS, â, um, adject. idem ac Salonensis, et Salonimus. Inscript. apud Fabrett. p. 347. n. 1 o. L. Barbantejus Demetrius archigallus Salonitanus. SÄLÖPYGIUM, ii, m. 2. motacilla: a σα\ος, motus, et τυγγj, mates: quemadmodum etiam dicta est astaoruni:, a gsio, moveo, et πvyj. Usus creditur Catullus ep. 5o., et ita Calvum oratorem appelHasse, hoc versu, Dii magni, salopygium disertum ! Sic vero Calvus dictus sit, quia motacillæ instar in dicendo subsiliret. Placuit hæc lectio Salmasio, qui pro se adducit, quod in veteribus Catulli, ac Senecæ membranis salopugium legatur. Alii aliter legunt, ut dictum est in SALAPUTIUM. SÄLOR, oris, m. 3. color sali, seu maris, qui medius fere est inter viridem, et cæruleum, et communis vitro et mari. Capell. 1. p. 8. Urna perlucentis vitri salore renidebat. V. sALUM §. 3. ' SALPÂ, æ, f. 1. sarpa, cœλπη, genus piscis marini, litoralis, squamosi, solitarii, aureis lineis interstincti. Plin. g. 18. 32. Circa Ebusum salpa, obscenus alibi, et qui nusquam percoqui possit, nisi ferula verberatus. Qbscenum vocat fortasse, quia stercore vescitur. Ovid. Halieut. 1 22. merito vilissima salpa. * SALPÈSÄNUS, a, um, adject. ad Salpesam pertinens, Hispaniae Pæticæ urbem in vicinia hodiernæ Facialcazar: ejus meminit Plin. 3. 1. 3., ubi pro Salpesa legitur Alpesa. Inscript. apud Fabrett. p. 1 o5. n. 249. Qrdo municipii Flavii Salpesani. SALPICTÄ, sive Salpincta, sive Salpinctes, sive Salpista, æ, m. 1. trombetta, tubicem. Est a Græcis, quibus dicitur cz\τιγxtης , a gσλτλγγω, vel ao\τιστής, a ac \ti%o, bùccino, tuba cano. V. SALPINX. /opisc. Carin. 1 g. Exhibüit et centum salpistas uno crepitu concinentes. Firmic. 8. Mathes. a 1. Salpictas reddet, sed qui in bello confossi moriantur. Stewechius similiter interpretatur illud Arnobii 7. p. 239. Delectantur, ut res est, stupidorum capitibus rasis, salpictarum sonitu, etc. V. SALAPITTA. - * SALPiNAS, atis, adject. omn. gen. ad Salpinum pertinens Etru

yiæ urbem, cujus tamen mentio nullibi exstat. Hinc Salpinates,

SALSIUSCULUS

ium, absolute sunt illius urbis incolæ. Liv. 5. 31. Volsinienses, Sa!, pinatibus adjunctis, ultro agros Romanos incursavere. * SALPiNUS, a, um, adject. idem ac Salapinus; urbs enim Salapia etiam Salpis dicta. est, ut ex ejus nummis apud Eckhel. D. M. /. T. 1. p. 143. constat. Frontin. de colon. p. 1 27. Goes. Salpis colonia litore terminatur. Sipontum ea lege et finitione est, qua et ager Salpinus. SALPINX, ingis, f. 3. tromba, ac \tvy3, syyo;, tuba, buccina. Vox Græca. Servius in centimetro, in exemplum Sotadici metri affert hunc versiculum, p. 1824. Putsch. Salpinx cane, tempus fugit : intendito laborem. Vot. Tir. p. 1 73. Salpinx, salpinctes, hierosalpinctes. 8ALPÜGÄ, æ, f. 1. genus formicæ venenatae. Plin. ag. 4. 2g. Est et formicarum genus venenatum, non fere in Italia : solipugas Cicero appellat, salpugas Bætica. Lucan. } 837. Quis calcare tuas metuat, salpuga , latebras ? Alii leg. solpuga, alii aliter. V. SOLIPUGA. SALSÄMEN, inis, n. 3. idem quod salsamentum. Arnob. 7. p. a3o. Carnem strebulam, et pulpamenta, salsamina denique, quæ sunt

commixtio quadrinis copulata de frugibus.

SALSÄMENTÀRIUS, a, um, adject. da salume, ταριχηρδ:, ad salsamenta pertinens. Colum. 2. 1 o. a med. Vasa olearia, et salsamentaria. Plin. 18. 5o. 73. Salsamentarii cadi. Id. 28. g. 37. Salsamentaria testa. Inscript. apud Donat. 3 1 3. 1 o. Ti. Claudius Docimus negotians salsamentarius. • a. Salsamentarius absolute, qui salsamenta facit, aut vendit, pizzicagnolo, ταριχευτής. Auct. ad Herenn. 4. 54. Ut si salsamentarii filio dicas: quiesce tu, cujus pater cubito se emungere solebat. Suet. Vit. Horatii. Horatius Flaccus, patre, ut creditum est, salsamentario, cum illi quidam in altercatione exprobrasset: quoties ego vidi patrem tuum cubito emungentem ? etc. Idem habet Macrob. 7. Saturn. 3. SALSÄMENTUM, i, m. 2. pesce salato, salume, salsume, t *g*χος, piscis sale aut muria conditus cibi gratia, ad diuturnum usum. Quia enim obsonia Latinis fere pisces erant, ea si-sallerentur, salsamenta dicta. Item ipsa muria. Ter. Adelph. 3. 3. 27. Salsam enta hæc fac macerentur pulcre. Cic. 2. Divin. 57. De vino, ant salsa• mento putes loqui, quæ evanescunt vetustate. Varr. 3. R. R. 1 7. Hortensius salsamenta in eas piscinas empticia conjiciebat, cum mare turbaret, ut per tempestatem suis ygt; e macello cetariorum, uti e mari, obsonium præberet. Colum. 1 2. 53. in fin. Eaque caro (suilla) semper conservatur, et tamquam salsamentum in muria sua permanet. 1d. 8. 1 7. a med. Salsamentorum purgamenta, quæ cetariorum officinis everruntur. Gell. 2. 24. circa med. Carnis aridæ et salsamenti certa pondera in singulos dies constituit. Plin. 32. 7. 26. Salsamentorum spinæ. et ibid. 9. 34. Salsamenta coracini. . et ibid. 2. 9. Pisces ita salsos esse, ut possint salsamenta existimari, circa Cephaleniam, et Paron. Adde ibid. 5. 1 7. Et rursus ibid. 2. g. Salsamenta reficere. h. e. iterum sale condire. * SALSÄRE, is, n. 3. Acron ad Horat. 2. Sat 8 86. Mazoncomon gemus lancis est, in qua portantur escæ , veluti grande sal sare. Hanc lancem Vet. Scholiast. Cruquii interprelatur magaam scutellam - SALSÂRIUS, a, um, adject. ut negotians salsarius in lnscript. apud Grut. 647. 1. est salsamentorum negotiator. V. MALACITANUS. *a SALSE, adverb. con sale, cum sale, aut salsitudine: et translate, con grazia, con acutezza, facetamente, axoTrtvxó3, xopo$itóς, urbane, facete, cum dicti mordacitate. Cic. 2. Orat. 68. Valde haec ridentur, quae quasi per dissimulationem non intelligendi, subabsurde salseque dicuntur. Quintil. 6. 3. Salse dicere in aliquem. et moae. Nihil ex iis, quae dicuntur salsa , dicitur salsius. Rursus Cic. a. Orat. 54. ad fin. Salsissime dicere aliquid. SALSEDO, inis, f. 3. salsezzq, salsedine, άλμη, salsus sapor, salsitudo. Pallad. 1 1. 1 4. Ut aqua marina salsedine careat. SALSIFÖDiNÄ. V. s ALIFODINA §. 2. SALSILÄGO, inis, f. 3. idem ac salsugo, a salsus, άλμη. Plin. 18. 1 2. 32. Ciceris natura est gigni cum salsilagine. h. e. cum insita salsitudine. V. SALSUGO. SALSIPÖTENS, entis, adject. maris dominus, epithetum est Neptuni. Plaut. Trin. 4. 1. 1. Salsipotenti Jovis fratri gratias habeo. d) 6< xpoxtojvts. * SALSITAS, atis, f. 3. salsitudo. Jul. Valer. res gest. Aleae. M. (edente A. Maio) 3. 2g. Hujus fluminis liquor ad potum hominis adversus, amaritudine nimia cum salsitate. SALSITÜDO, inis, f. 3. humor saporem salis referens. Vitruv. 1. 4. ad fin. Bestiæ natando inconsueta salsitudine necantur. Plin. 2o. 14. 54. Salsitudines corporis, si cum vino tradatur, minirit. " SALSIUSCÜLUS, a, um, adject, diminut, saisi, salsetio, aliquan

« НазадПродовжити »