Зображення сторінки
PDF
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

• ris liber, atque adeo mente hilaris , ferenus, laetus. Horat. l. 1.

ep. 5. v. 19. Fecundi calices quem non fecere difertum ? Contra&a quem non in paupertate folutum ? "] Solutus gaudio vultus apud Petron. in Satyr. c. 91. eft gaudio carens, triftis. V. integrum locum . “I Soluta oratio eft, quae metro caret, profa , re%3; ^3yos : cui opponitur carmen . Varr. in fin. l. 6. de L. L. Libri duo de oratione foluta , de poetica unus. & initio l. 6. Ut in foluta oratione, fic in poematis . Adde Cicer.- 3. de Orat. c. 48. Varron. l. 9. L. L. c. 3. fub fin. & Gell. l. 7. c. 14. “T . Huc pertinent illa Ovid. 4. Triff. el. 1 o. v. 23. totoque Helicone reli£to , Scribere conabar verba foluta modis . Tibull. l. 4. el. 1. v. 36. Camere vin&o pede , aut foluto. Stat. l. 5. fiiv. 3. v. 1 o 1. Sive örfa libebat Aoniis vincire modis , feu voce foluta Spargere. Quintil. l. 1 o. c. 1. Hiftoria eft quodammodo carmem folutum. “T Porro folata dicitur oratío , non quod numeris & pedibus careat : ( debet enim, ut belle fuat, & apte cadat , fuos numeros habere , qui plane iidem funt cum iis, quos Poetæ in carminibus adhibent : qua de re malta Cicero l. 3. de Orat. c. 44. & fequemt. & in Orat. c. 56. & fequentib. & Quintil. /. 9. c. 4. &c. ) fed quia ab adftri&a illa metrica lege foluta eft, & liberius incedit. Eft enim elaboratæ verborum compofitionis præcipua laus , ut quamvis oratoriis numeris vin&a fir , tamen foluta videri poffit , ut Quintil. ibid. loquitur . Quare idem» Q!uintil. non longe ab initio ejufdem capitis profam orationem in duo genera dividit , ut alia vinéìa fìt , atque contexta ( qualis e$t in orationibus ) alia foluta , qualis in fermone , & epiftolis. Quod non eo , inquit , dico , quia non illud quoque folutum habeat fuos quofdam , & forfitan difficiliores etiam pelles : neque enim aut %iare fenper vocalibus , aut deftitui temporibus volunt fermo, & epißola : fed non fiuunt, nec cohaerent, nec verba de verbis trahunt : ut potiut Iaxiora in bis vincula, quam nulla fìnt , &c. *J Apud Horat. l. - - v. 4. od. z. v. 1 1. numeri lcge foluti funt verfùs ad libitum Poetæ effi&ti , non quidem fine metro , fed modo hac , modo illa metri lege compofiti, modo breviores , modo longiores , modo lyrici , modo heroici , &c. ut fit in dithyrambis. *II Solutus in dicendo eit idem, qui expeditus, facilis, copiofus, & verbis ad voluntatem fluentibus, quidquid libuerit, clare explicans. Cic. in Bruto, c. 47. Philippus fatis creber in inveniendis, folutus in explicandis fententiis. Id. ibid. c. 48. Omnium oratorum folutiffimus in dicendo. &* cap. 7o. Torquatus a natura ad dicendum fatis folutus atque expeditus. “I Soluti agri dicuntur a Siculo Flacc. de condit. agror. pag. 3. Goefii , quorum fines deprehendi nom poffunt . “I Ponitur etiam folutus pro languenti, debilitato, fra$to . Jußin. l. 9. c. 6. Solutus mero. Virg. 9. Æn. v. 236. fomno vinoque foluti . Ovid. 8. Met. v. 7 1 2. annis aevoque foluti . & lib. 1 1. v. 6 1 z. membra languore foluta. Petron. cap. 1 38. Aniculae folutæ mero ac libidine . Stat. h. 3. Theb. v. 255. Equor longa ventorum pace folutum. h. e. tranquillum , quietum. *I Et abfolute Petron. c. 14o. Lumborum folutorum effe. Lucan. l. z. v. 559. folutus & defe&us. ^| Hinc folutus ftomachus eft , qui cibum non retinet , vel non concoquit , ftomaco debole : quem morbum Celf. l. 4. c. 5. refolutionem ßomachi appellat. Petrom. c. 1 17. Solutioris ftomachi effe. Scribon. Larg. compof. 92. Solutum ftomachum habere. “I Hinc etiam folutus dicitur de mortuis. Ovid. in Ibin , v. 146. Sive manu fa£ta morte folutus ero. Petron. c. 1 1 1. Solutus inedia. morto da fame. Flor. t. 4. c. 1 1. in fim. Sic morte, quafi fomno , foluta eft. Senec. in epigr. fuper exfilio ad Corficam . Parce relegatis , hoc eft jam parce folutis. Al. plerique leg. fepultis. *J Sumitur item pro effeminato, molli, delicato. Cic. de clar. Orat. c. 62. in fim. Solutus & mollis in geftu . . Quintil. l. 1 1. c. 3. Sinum togæ in dextrum hu( al. 3. ) Pueri foluti ac fiuentes. *] Item pro remiffo, negligenti. Cic. Catil. 2. c. 12. Mea lenitas fi cui folutior vifa eft. Liv. 1. 3. c. 8. Solutiore cura effe. Tacit. Ann. 16. c. 18. Diéta fa&aque ejus folutiora , & quamdam fui negligentiam præferentia . Aurel. Viά. de' Cæfarib. c. 33. Secundis rebus folutior . Jußin. l. 34. c. 2. Apud eos negle&ta omnia & foluta fuere . Plin. 1. z. ep. i i. Sententia folutior. %. e. ininus fevera. *] Item pro immoderato, effreni , & qui nulla re coerceri & aftringi poteft , qui modum non fervat . Liv. l. 27. c. 31. Quo minus confpeStus , eo folutior erat. Id. l. 2. c. 3. Libido folutior . Senec. de conflant. Sap. c. 1 r. Solutiffimae linguae effe. linguacciuto. Suetom. in Aug. c. 44. Spe&tandi folutiffimum morem corrigere. Tacit. 2. Hifior. c. o9. Nimia fortunae indulgentia foluti in luxum. Apul. in Apolog. Soluta audacia præditus. Eumen. in Paneg. ad Comflantin. c. 2. Solutam perditamque difciplinam reformare. Val. Max. 1. 6. c. 9. m. 2. Vita folutior. Juftin. l. 3. c. 3. Soluti mores. fregolati. " Denique foJutus eft diffolutus , perfolutus, pagato. Cic. Attic. l. 16. c. 6. Hoc, quod fatifdato debeo , peto a te, ut plane expedias , & folutum relinquas . Ulpiam. Dig. lib. 46. tit. 3. leg. 1. Solutum debitum . Scævola lib. 33. tit. 1. leg. I. circa med. Soluta fumma pecuniæ . shorfata. *J Translate Virg. 7. Æn. v. 5. exfequiis rite folutis . 0vid. 5. Faß. v. 452. jufta foluta Remo . & lib. 6. v. 248. vota foluta deæ . * In folutum accipere, accipere ad fatisfa&ionem, aut certe ad dedu&ionem debiti, ricevere a comto di debito. Et dare in folutum , vel pro foluto, transferre aliquid in creditorem , in liberationem debiti , dare a conto. Senec. /. z. de benef. c. z6. & Ul

[ocr errors]
[ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors]
[graphic][graphic]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

442. & 4. Georg. v. 363. 4T De verbis & voce hominum. Virg. 6. Em. v. 5o. majorque videri , Nec mortale fanans . Ovid. 12. Met. v. 46. de Fama . tota eft ex ore fonanti. A/. leg. ære. Virg. 6. Æm. v. 752. natumque , unaque Sibyllam Conventus trahit in medios turbamque fonantem . Plin. l. 1. ep. 16. Sonantia verba & antiqua. di buon fuono. & lib. 2. ep. 19. a med. Auditorem potius dulcia hæc & fonantia, quam auftera & preffa dele&ant . Cic. pro Arcb. c. 1 o. im fin. Cordubæ natis poetis, pingue quiddam fonantibus. Martial. l. 7. epigr. 45. Divitibus poteris Mufas elegofque fomantes Mittere. verß fonori . SONAX, acis , fonoro , rufomaate, *x&8*; , valde fonofus, perfonans. Ovid. /. 1. Met. v. 333. Tritona vocat , conchæque fonaci Infpirare jubet. Al. leg. fonanti. Apul. l. 4. Metam. Paffim maria perfultantes Tritonum catervae : hic concha fonaci leniter buccinat, ille , &c. Id. l. 8. Aper dentibus attritu fonaci fpumeus. SONCHUS, i , m. cicérbita, grifpìgnolo, ad vxo», herba, de qua Plin. h. 22. c. 22. a med. Eftur & fonchos uterqüe, albus, & niger: la&tucae fimiles ambo, nifi fpinofi effent : caule cubitali , aiigulofo, intus cavo , fed qui fra&tus copiofo la&te manet. Albus, qui e la&te nitor, utilis orthopnoicis la&ucarum modo, &c. SONIPES, edis, chi fuona col piede, qui pede fonat. In facris Ifidis fiftra manu quatiebant, fcabilla pede, faltitantes . V. Scabellum . Grat. in Cyneg. v. 42. Vix operata fuo facra ad Bubaftia limo Velatur fonipes aeftivi turba Canopi . “I Apud Poetas de equo fere qicitur , qui foliditate ungulæ folo infultans , numerofum quendam fonitum edit. Unde Virg. 3. Georg. de pullo equino , v. 191. Carpere mox gyrum incipiat , pedibufque fonare Compofitis. & verf. 83. & folido graviter fonat ungula cornu. Id. l. 1 1. Æn. v. 6oo. frémit æquore toto Infultans fonipes, & preffis pugnat habenis. Val. Flacc. l. 3. v. 334. vadit fonipes cervice remiffa. Catull. carm. 6z. de 4t/, v. 41. Sol pepulit no&tis umbras vegetis fonipedibus. Senec. in Hippol. v. 1 o82. pavida fonipedes mente exciti imperia folvunt. Adde Stat. Theb. 3. v. 3. Sil. 1. 1. v. 222. Claudian. /. 2. in Rufin. v. 35. &c. SONITO, as , n. 1. 2, axga, frequenter fono. Solin. c. 2. ( al. 8. ) a med. Locrenfium cicadæ ultra ceteras fomitant. Al. leg. fonant . SONITUS, us, m. fuono , ftrepito, %xo;, fonus , ftrepitus. Auéf. ad Herenn. l. 4. c. 15. In prælio præ ignavia tubæ fonitum perferre non potes. Stat. l. I. fi/v. 1. v. 68. Innumeros æris fonitus. Vitruv. /. 1. c. 1. circa med. Sonituum difcrimina , quæ Græci χάx vocant. Id. 1. 6. c. 1. circa med. Nationum fpiritus fonitibus gravioribus exprimuntur. Cic. Tafcul. 1. c. 4o. a med. Reliquum veneni fic e poculo ejecit, ut id refonaret. quo fonitu reddito arridens , &c. Nep. im Alcib. c. 1 o. Sonitu flammæ excitatus. Virg. 8. Æn. v. 596. Quadrupedante putrem fonitu quatit ungula campum. Ovid. in Ibim, v. 161. Verbera torta dabunt fonitum . Id. 5. Met. v. 616. terreri fonitu pedum . calpeflìo. & Tibull. l. & el. 1. v. 66. foporem Nec fonitus placidæ ducere poffit aquæ. il mormorio. & Virg. 6. Æn. v. 386. fonitus imitatur Olympi. i tuomi. & Plaut. Trin. fc. ulr. v. 52. Quis homo tam tumultuofo fonitu me excivit fubito foras ? voci , grida , fcbiamazzo. & Plin. l. 9. c. 1 o. Sonitus ftertentium . il ruffere . & lib. 2o. c. 5. ad fin. & cap. 15. aurium . fuf&hamento , bucinamento, intronamento . & lib. 18. c. ult. a med. maris. mugito. & Propert. l. 1. eleg. pænult. fub fim. & Lucret. l. 6. v. 132. Venti faciunt fonitum . Petrom. in Satyr. c. 89. Dare fonitum. 0vid. Met. 3. v. 498. reddere. eccheggiare. & Plin. l. 36. c. 1 3. fub fin. Tintinnabula vento agitata , longe fonitus reférunt. Cic. 1. de Orat. c. 1 2. Quid tam furiofum , quam verborum fonitus inanis, nulla fubje&a fententia. Id. in Orat. cap. 28. Eloquentia , quæ curfu magno fonituque fertur, quam fufpicerent omnes, quam admirarentur. Id. Attic. l. I. ep. 14. circa med. Nofti in hac materia fonitus noftros . tanti fuerunt , ut eos ufque iftinc exauditos putem. b. e. clamores & ftrepitus me dicente, & tonante. 'I Qlim fonitus, ti , declinavere. Pacuv. apud Non. cap. 8. num. 67. Qaidnam autem hoc foniti eft , quod ftridunt fores ? Adde Caecil. ibid. SONIVÍUS, a, um , adje&t. a fono du&tum . Senivium tripudium di&um eft a fono , ficut foliffimum, a folo. Feffus : Sonivio , fignificat in carmine Saliari , & Augurali, fonanti. Sonivium tripudium, ut ait Appius Pulcher , quod fonet, cum pullo excidit puls, quadrupedive ex ore. Cic. Fam. l. & ep. 6. Non igitur ex alitis involatu, nec ex tripudiis foliftimis, aut foniviis tibi auguror, fed , &c. Plin. l. 1 5. c. 22. Nuces cadendo tripudium fonivium faciuut. Ita leg. Harduim. ex MSS. SONO, a^ , nui, raro avi , atum , a. 1. dar fuono , fonare , fare frepito , ;x£w, fonum, aut ftrepitum edo. Caf. l. 3. B. Civ. c. 1 o5. Tympana fonuerunt. Propert. 1. 4. eJ. 7. v. 61. Qua numerofa fides , quaque æra rotunda Cybebes , Mitratifque fonant Lydia ple&tra choris. & eleg. 8. v. 49. rauci fonuerunt cardine poftes - Virg. 7. Æn. v. 637. claffica jamque fonant. Martial. lib. 5. epigr. 79. parvi tibia condyli fonabit. Id. l. 1. epigr. 77. aera fonant. A. e. nummi , dum tra&tantur , & numerantur. Id. l. & epigr. ult. Cri{tatæque fomant undique lucis aves. b. e. canunt. Virg. 6. Æn. 'v. 357. verbera fæva fonant. Horat. l. 1. fat. 8. v. 46. Nam difplofa fonat quantum vefica , pepedi. Id. epod. 13. v. 2. nunc mare , nunc filuae Threicio Aquilone fonant. Petron. in fragm. Tragur. c. 6o. Burm. Repente lacunaria fonare cœperunt, totumque triclinium intremuit. Propert. l. 4. el. 7. v. 52. de Cerbero. fic mihi molle fonet. b. e. miti latratu me apud Inferos excipiat. Tibull. lib. 2. el. 4. v. 37. Hinc fletus, rixaequae fonant. Id. /. 3. eleg. 6. v. 35. Nec bene mendaci rifus componitur ore : Nec bene follicitis ebria verba fonant. h, e. clare expediteque expriinuntur. Plaut. Pfeud.

[ocr errors]
[graphic]
[ocr errors]
[ocr errors]

leg. Lucan. l. 6. v. 426. Nec quafiße libet , primis quid frugibus altrix Ære Jovis l)odoma fonet. 4] Pro refonarc , rjfonare , r imbombare. Virg. 3. Georg. v. §54. Balatu pecorum , & crebris mugitibus amnes, Arentefque fonant ripae, collefque fupini. Ovid. 12. Met. v. 226. Femineo clamore fonat domus. Martial. l. 3. epigr. 58. v. 18. Sonantque turres plaufibus columbarum. *II Cum accufativo eft referre, fignificare . Virg. Æm. 1. v. 332. nec vox hominem fonat. Cic. 3. Offic. c. 2 1. a med. Hæc duö verbo inter fe difcrepare, re unum fonare videntur. Id. 2. de Fin. c. 2. extr. Non intelligit , quid fonet hæc vox voluptatis. Perf. fat. 3. v. 2 1. fomat vitium percuffa , maligne Refpondet viridi non co&ta fidelia lino. •] Sæpe refertur ad vocem , & fermonem . Cic. im Bruto, cap. 74. Suavitas vocis, & lenis appellatio litterarum , Catulo bene loquendi famam confecerat : Cotta fonabat contrarium Catulo , fubagrefte quiddam, planeque fubrufticum. Plaut. Rud. 1. 4. 1 o. Quænam vox mihi prope hic fonat ? Juvenal. fat. 3. v. 9o. Miratur vocem anguftam, qua deterius nec Ille fonat , quo mordetur gallina marito. jMartial. lib. 7. epigr. 5o. Ille legct , bibe tu : nolis licet , ille {onabit. h. e. leget , recitabit , cantabit . Virg. Æn. 12. v. 529. Murrhanum hic atavos, & avorum antiqua fonantem Excutit , effunditque folo. *| Poetice eft dicere, canere , verbis celebrare , prædicare . Ovid. ro. Met. v. 2o5. Te lyra pulfa manu , te carmina noßra fonabunt . Id. 1. de ar. am. v. 2o5. vinces : votivaque carmina reddam : Et magno nobis ore fonandus eris. Horat. epod. vlt. v. 38. Paratus expiare, feu popofceris Centum juvencis, five mendaci lyra Voles fonari . Ovid. 3. Fafl. v. 389. merces mihi gloria detur : Nominaque extremo carmine noftra fonent. Virg. 3. Georg. v. 294. Nunc, veneranda Pales , magno nunc ore fonandum. Stat. in fin. filvae 2. l. 4. modo Germanas acies , modo Daca fonantem Prœlia. Nemefian. Ecl. 1. v. 26. Linus & Orpheus a&ta viri laudefque fonarent. Propert. l. 2. el. 23. v. 1 6. Pythius in longa carmina vefte fonat. fcil. voce , & lyra. Sic Horat. Epod. 9. v 5. Sonante mixtis tibiis carmen lyra. <| In illo Silii l. I 2. v. 17 1. fonat inde, citato Agmina difponens paffu : tu limina dextræ Servabis portæ , Nero: tu converte cohortes , &c. fonat. eft clara elataque voce loquitur. Simile eft apud eund. l. 2. v. 491. primaque fonant te voce minores. h. e. loquuntur & vocant. Simile eft etiam illud Propert. lib. 4. eleg. 9. v. 1 3. de Caco. furem fonuere juvenci . h. e. mugitu prodidere . "J Reperitur etiam præteritum fonavi : unde fomaturus particip. Tertull. ad Scapul. c. 3. Priftina tonitrua quid fonaverint , fciunt qui obduruerunt . Horat. lib. 1. far. 4. v. 43. Ingenium cui fit , cui mens divinior , & os Magna fonaturum . “I Beme , aut male fonat, fententia re&e , aut perperam fe habet . Auguftin. 1. 1. Retra&. c. 4. Quod dixi , ad fapientiæ conjun&ionem non una via perveniri , non bene fonat. άI In quibufJam perfonis ac temporibus eft tertiæ conjugationis . Unde fomit pro fonat dixere. Accius apud Non. c. I o. m. 4. Curvo ]itore unda Ilabunda fonit. Adde Emm. ibjd. Et fonunt pro fonant. Accius ibid. Ibo ad eam, ut fcifcam, quid velint. valvæ fonunt . Enm. ibid. Neque irati , neque blandi quidquam fincere fonunt . & apud Prifciam. lib. 9. pag. 863. Litora lata fonunt . Et fonere pro fonare. Accius ibid. Valvas fonere fenfi regias. Lucret. lib. 3. áyerf. 1 57. Caligare oculos , fonere aures , fuccidere artus . Adde verf. 887. * Nom. ibid. etiam præterit. fonivi videtur agnofcere . SONOR , oris , m. fuono, ßrepito , %Xcc , ßø2wog , fonus, ftrepitus. Lucret. l. 4. v. 37 1. Pars ( vocumi ) folidis adlifa locis , reje&ta fonorem Reddit . & lib. 5. v. 335. organici melicos: peperere fonores. Virg. 3. Georg. v. 1 99. fummaeque fonorem Dant filvae. Id. 7. Æn. v, 462. magno veluti cum flamma fonore virgea fuggeritür coftis fpumantis aheni. & lib. 9. v. 65 1. & fæva fonoribus arma . Tacit. I. Ann. c. 65. Barbari laeto cantu , aut truci fonore fubje&a vallium complebant . & lib. 4. c. 48. Ut fuo quifque periculo intentus , fonorem alterius proelii non acciperet. Val. Flacc. lib. 5. v. 3o6. mixtumque fonoribus imbrem. di tuomi. & Cic. in Orat. c. i8. Omnes fonorum gradus perfequi. SONORE, fonoramente , con iffrepito, ^t y&'•< , cum fono , aut ftrepitu. Gel. lib. 4. cap. ult. Et in jure ftans , clare nimis ac fonore ofcitavit. SONORYNUS. V. Somnurmur. SONORUS, a, um , fonante , rifonante, fonoro, ßrepitofo , ?x«?yc , fomum edens, aut ftrepitum , fonans , refonans. Tibull. lib. 3. el. 4. v. 69. Tunc ego nec cithara poteram gaudere fonora. Claudian. de • IV. conful. Honor. v. 149. aes fonorum. Id. 2. in Eutrop. v. 1 o5. fonorus axis currus. Id. 1. 2. de laudib. Stilicb. v. 26. fonorum tonitru. Id. 2; in Rufin. v. 8o. fonori arcus. Stat. 4. Theb. v. 34. Calliope. regina fonori nemoris. b. e. in quo Mufae cantus exercérit fuos : Virg. 12: £n. v. 139. diva, ftagnis quæ fluminibufque fonoris Præfidet. V. Sonans. Id. 1. Æn. v. 57. Lu&antes ventös, tempeßatefque fonoras. Stat. t. 1 1. T/eb. v. 281. ubi Phocidos^ arma fonoræ ? fcil. Propter oraculum Apollinis Delphici. Claudian. de B. Gild. v. 512. infula foroga flu&ibus. *] Sonori verfus funt, qui crepitant pronuntiatione fragofa , & exfultantem informant di&io

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

imaxime nocent reipublicã: reo, colpevofe , $tatiós . Cic. i. 9Jfic. c. 24. Idque eft viri magni , rebus agitatis , punire fontes , fervare multitudinem . Id. z. Phil. c. 8. Comprehenfio fontium mea , animadverfio Senatus fuit. Id. 3. de Legib. c. 3. Minores Magiftratus vincula fontium fervanto, éapitalia vindicanto . Stat. 4. T4eb. v. 475. de Plutone. Cui fervire dáti manes, æternaque fontum SupA. e. reos eloqueniia defendere. Virg. io. ÄEm. v. 854. Omnes per mortes animam Ovid. Met. ii. verf. z68. fraterno fanguine fontem , Expulfumque domo patria Trachinia tellus Accipit. . 4. e. reum cædis fratris. Id. 1 3. Met. v. 563. Immergitque manus , fœ

[ocr errors]

corpúfque meo mihi carius ulnis Sontibus attolio. 4. e. manibus meis, quibus ipfum occideram. Stat. 5. Tbeb. v. 488. fremit impia plebes Sontibus accenfae ftimulis. da i rimorf della re4 con

[ocr errors]
[ocr errors]

diat, & juftam excufationem præbeat, quo minus in » judicium vo

catus fe fiftere quis cogatur, aut quippiám aliud agere : cujufmodi eft v. gr. morbus comitialis. Feffus : Sonticum morbum in XII fignificare ait JElius Stilo certum cum jufta caufa : quem nonnulli putant effe, qui nocet , quod fontes fignificet nocentes. Id. in In

Jons. Morbus dici exiftimatur fonticus , quia perpetuo noceat. Cin

ciur apud Gell. l. 1 6. c. 4. recenfet inter ea , quibus excufabantur milites , fi præfinita die non adfuiffemt. Id. Gell. l. 2o. c. 1. circa med. Morbum vehementioreni , vim graviter nocendi habentem non per fe morbum , fed morbum fonticum appellant . Vemalej. Dig. lib. z 1. tit. 1. leg. ult. Quoties morbus fonticus nominatur , eum fignificari Caffius ait, qui noceat. nocere autem inteliigi , qui perpetuus fi: , non qui tempore finiatur. Sed & morbum fonticum eum videri , qui inciderit in hominein , poftquam is natus fit. b. e. quem in ventre matris non contraxerit , & fecum extulerit , fed poft nativitatem fupervenerit. Al. tamen leg. poßquam famatus fit . Mallet Gothofred. legi damnatur, vel accufatus fit. Marcell. Dig. lib. 4*. * tit. 1. leg. 6o. Morbus fonticus, etiam invit s litigatoribus ac judice , diem differt. Sonticus autem exiftimandus eft , qai cuique rei agendæ impedimento eft litiganti . Porro quid magis impedimento eft , quam motus corporis contra naturam , quam febrem appellant? Paul. l. 5. tit. I. leg. 46. fonticum morbum dicit , quo judex furere coepit. Adde Ulpian. lib. 2. tit. 1 1. leg. z. *T , Sontica caufa , jußa, vera , legitima , ex morbo fontico . Feffus : Sontica caufa dicitur a morbo fontico , propter quem , quod eft gerendum , agere defißimus. Cato : Quid dicam caufæ exßitiffe , timidus ne fis? an impedimento tibi caufam fonticam fuiffe ? Tibull. l. 1. el. 9. v. 51. Parce precor tenero . non illi fontica caufa eft , Sed , &c. Nae

vjus apud Feft. Sonticam oportet effe caufam , quamobrem perdas

[ocr errors]
[ocr errors]

rium fenfu percipitur , ftrepitus, vox. Cic. in fomm. Scip. c. 5. Hio quis eft , qui complet aures meas , tantus & tam dulcis fonus ? . & lib. 2. de mat. Dcor. c. 6o. Ad nervorum eliciendos fonos, ac tibiarum apta manus eft admotione digitorum. & cap. 38. ad fin. Varietas fonorum in tibiarum nervorumque cantibus. & cap. 59. fub fin, Lingua fonos vocis diftin&ios & preffos efficit, cum ad dentes & ad alias partes pellit oris. Id. 1. de Orat. c. 59. Vocem ab acutiffimo fono ufque ad graviffimum fonum recipere . Phaedr. l. r. fab. 2. verf. 1 4. miffum tigillum fubito vadi Motu fonoque terruit pavidum genus. ld. l. 3. fab. 18. v. 9. Quo mi, inquit , mutam fpcciem , fi vincor fono ? canto. & Virg. 3. Georg. v. 83. de equo. fi qua fonum procul arma dedere, Stare foco nefcit. Id. 1 2. Æm. v. 618. arre£tafque impulit aures Confufae fonus urbis , & illætabiie murmur. Horat. in ar. Poet. v. 348. Nam neque chorda fonum reddit, quem vult manus & mens : Pofcentique gravem perfæpe remittit acutum , Ovid. 4. Met. v. 391. tympana raucis Obftrepuere fonis . Id. I. Fa/?. v. 434. afellus Intempeftivos edidit ore fonos . Lucan. l. 6. v. 692. Silvarumque fonum , fraétæque tonitrua nubis. Id. l. 3. v. 541. remorum fonus. Senec. in Herc. Oet. v, 1 ooz. verberum crepuit fonus. - "T Sæpe refertur ad verba , & vocem , parola. Cic. 5. Tufcu!. c. 26. Nos in vocibus occupatos, inanes fonos fundere. Ovid. 3. Met. v. 377. de Echo. illa parata eft Exfpe&are fonos, ad quos fua verba remittat. Id. 6. Faß. v. 1 14. Reddebat tales protinus illa fonos . & Jib. 1. v. 1 oo. de Jaao. Edidit hos nobis ore priore fonos. & lib. 3. v. 26. Et peragit tales arbore nixa fonos. & ljb. 3. ex Ponto, ep. 3. v. 22. Talibus affata eft libera lingua fonis. Id. 6. Faff. v. 5o7. Latias Saturnia Bacchas Inftimulat fi&lis infidiofa fonis. Staf. 12. Tàeb. v. 3 17. fugere ani/ mus,

[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]
[graphic][graphic]
« НазадПродовжити »