Зображення сторінки
PDF
[ocr errors]
[ocr errors]

3. Georg. v. 444. hirfuti fecuerunt corpora (ovium ) vepres . Horat. 1. 1. ep. 16. v. 9 Corna vepres, & pruna ferunt ? Lucret. l. 4. v. 6o. Illorum fpoliis vepres volitantibus au&tas . Stat. l. 5. filv. 2. v. 43. Metari Bolanus agros, aperire maligna« Tot veprum nemorumque moras . Sueton. in Ner. c. 48. a 1ned. Inter fruticeta ac vepres ægre, nec nifi ftrata fub pedibus vefte evafit . Colum. fub imit. cap. 3. }. 1 1. Vepres efficiendi confitis fpinis rationem talem reddiderunt. h. e. fepem ex vepribus. “I In fingulari num. Id. ibid. paulo poff. Hunc veprem manifeftum eft inteririii non poffe , nifi radicitus effodere velis . 0vid. 15. Metam. v. 628. Aut lepori , qui vepre latens hoftilia cernit Ora canum. h. e. vepreto, priinajo , cefpuglio, macchia. VEPRETA , ae , f. idem ac vepretum . Ufus eft Varro 1. 1. de R. R. c. 29. ut Scaliger putat . Similiter myrteta pro myrtetum dixit Plautus in Vidularia , ut Prifciam. docet l. 4. pag. 625. Putfch. Verba autem Varrom. funt : Seminaria omne genus ut ferantur , putari vepretas , circum vites ablaqueari . Veteres libri., inquit Scalig. habent putari in pratis : legendum vipretas. nam jipres pro vepres dicebant , ut ego faepe in veteribus MSS. codicibus memini me legere . VEPRETUM, ti , n. luogo pieno difpine, fratta , & wx»9êy, locus vepribus plenus, dumetum. Colum. l. 4. c. paenult. fluminum ripis , & limitibus, ac vepretis commodius, quam mediis agris , deponitur . Al. leg. vepribus- Pallad. l. 1. tit. ult. Runcones , quibus vepreta perfequimur. VER , eris , n. primavera , 3zp, anni pars , quae hiemem fequitur : ab Eolico 359 , pro ?p, quod ex 32;. Varr. l. 5. de L. L. c. 2. a med. Tempus fecundum ver, quod tum vivere incipiunt virgulta, ac vertere fe tempus anni : nifi quod Iones dicunt g»; . Cic. 7. Verr. c. 1 o. Cum autem ver effe coeperat , cujus initium ifte non a Favonio , neque ab aliquo aftro notabat , fed cum rofam viderat , tum incipere ver arbitrabatur . “I Dividitur in tres partes , in ver novum five primum , adultum , & præceps. Nam cum vernum tempus fit trimeftre , primus menfis primo , five novo veri affignatur , fecundus adulto tribuitur , tertius præcipiti , five cadenti. Ita docet Servius ad illud Virg. 1. Georg. v. 43. Vere novo, gelidus canis cum montibus humor Liquitur . Plin. l. 1 o. c. 29. ad fin. Lufciniae pariunt vere primo , cum plurinum fena ova . Tacit. Amm. 13. c. 36. Donec ver adolefceret . *| Secundum Latinos veteres agricolas ver initium habuit VII. Id. Febr. ut Varr. 1. 1. R. R. c. 28. docet : definebat in a. d. VII. vel prid. Id. Maji , quo tempore æftatis initium ponebant , ut in Æßas di&um eft . *I Metonymice funt fiores. Martial. lib. 9. epigr. 14. Cum breve Cecropiæ ver populantur apes. “I / er facrum dicebantur res , quæ vere natae , & diis confecratæ effent : & /er facrum facere , erat vovere diis , five iis confecrare , quæcunque vere proximo nafcerentur . Paul. ex Feß. Ver facrum vovendi mos fuit Italis . Magnis enim periculis addu&i vovebant , quæcunque proximo vere nata `effent apud fe aniinalia immolaturos. Sed cum crudele videretur , pueros , ac puellas innocentes interficere, perdu&tos in adultam ætatem velabant , atque ita extra fines fuos exigebant. Ha&enus Patrlus. quorum fimilia habet ipfe Feft. in Mamertini . Hanc vero confuetudinem a Sabinis ortam tradunt . Nam Sabini cum adverfus Umbros aliquoties infeliciter pugnaffemt , Marti votum fecerunt , fi vi&oria potiri contingeret , fe illi confecraturos , quicquid próximo vere apud ipfos nafceretur . Quare cum re bene gefta in patriam effent reverfi , omnem pecoris proventum Marti immolarunt, liberos autem eo vere natos , quoniam crudele videbatur occidere, Martis minifterio confecrarunt , pofteaque adultos , velato capite , ad quaerendas fibi novas terras , extra fines fuos exegerunt . Hæc narrat Strabo prope fin. lib. 5. Sifenna apud Non. c. 12. m. 18. Quondam Sabini feruntur voviffe , fi res communis melioribus locis conftitiffet , fe ver facrum fa&turos . Liv. l. 34. c. 44. Ver facrum fa&um erat priore anno . & mox . • Ver facrum videri pecus , quod natum effet inter Cal. Martias , & pridie Cal. Majas. Id. l. 22. c. 1 o. docet veris facri nomine contineri, quod ver attulerit ex fuillo, ovillo, caprino, bovillo grege . Juftin. l. 24. c. 4. Galli abundanti multitudine, cum eos non caperent terræ , quæ genuerant , trecenta millia hominum ad fedes novas quærendas , velut ver facrum miferunt . *| Translate ver <etatis eft adolofcentia . Cic. de Sene&f. c. 1 9. a med. Ver enim tanquam adolefcentiam fignificat , oßenditque fru&us futuros . Catull. £arm. 67. ad Mall. v. 16. Jucundum cùm ætas fiorida ver ageret . Qvid. Met. 1 o. v. 85. Etatis breve ver & primos carpere fiores . Adde lib. 13. a verf. zoo. * Vere numerare fiores , proverb. apud eund. 4. Triff. el. 1. v. 57. de re, quæ fieri non poteft. vERACITER , veramente , veracemente , &x»9£; , vere. Aaguffim. ad Hieronym. inter hujus epiß. m. 56. ( al. 86. ) a med. De fan&is libris fan£te & veraciter exiftimare . Id. 1. 3. de Civ. Dei , c. 8. Qptime & veraciffime creditur . Plaut. quoque ufurpaffe dicitur a Prifcian. l. 15. pag. 1 o 1 o. Putfcb. VERACtfLUS • i • m. praeftigiator, divinus, circulator, qui vanis prz

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

decerpta , item ramus , virga , frons omnis arborum facrarum , ut lauri , olivae , myrti. Serv. ad illud 12. Æn. v. 12o. verbena tempora vin&i : Verbena , inquit, proprie eft herba facra , ros mariiìus, ut multi volunt , ide£ ^/3ojwti; , fumpta de loco facro Capitolii , qua coronabantur Feciales , & Pater Patratus fœdera fa&uri , vel bella indi&uri . Abufive tamen verbenas jam vocamus omnes fróndes facratas, ut eft laurus, oliva , vel myrtus. Terentius (.4ndr. 4. 3. 1 r.) Ex ara fume hinc verbenas . Nam myrtum fuiffe Menanâer tefiatur, de quo Terentius tranftulit. Id. ad illud Ecl. 8. v. 65. verbenafque adole pingues: Verbenæ , inquit , dicuntur, virgulta, quæ femper virent , júcundi odoris. Alii verbenas virgulta religióni apta. Alii proprie olivarum ramos. Nam ideo & pingues ait , çjuamvi§ hoc & de palma, & de lauro dici poffit. Alii rorem mafinmm dicunt. Omnia tamen hæc a viriditate verbenae appellantur . Ha&enus Servius. Ex pofteriore hoc loco difcimus , veteres ipfos Grammaticos maxime digladiatos effe fuper verbenæ voce. Id non alia de caufa fa&um eft , quam quod viderent , vocem eam ab antiquis tribui rebus diverfis . Sed re vera nullus inter eos eft 'diffenfu§, quia late adeo vox hæc patet, ut ramos , virgas , £rondefque omnes facrarum arborum , ut lauri , olivæ, myrti , atque adeo herbas omnes ex puro loco decerptas comple&tatur. Quare etfi de myrti frondibus ufùrpet Terentiur , non dübitat tamen Plinius dicere , id efîe facri graminis genus. Ita enim ille , /. zz. c. 2. Non aliunde fagmina in remediis publicis fuere , & in facris, legatiqnibufque verbenae . Certe utroque nomine idem fignificatur , hoc eft gramen ex arce cum fua terra evulfum : ac femper e legatis , cum ad ho{tes, clarigatumque mitterentur , ideft res raptas clare repetitum , unus utique verbenarius vocabatur . Haec Plin. “I Ad etymon quod attinet , verbena di&a eft , quafi berbena . Donat. ad Terent. loc. cit. Verbenae quafi herbenae , redimicula funt ararum . Acro ad Horat. l. 4. od. 1 I. v. 7. Verbenae funt omnes herbae , frondefque feftae ad aras coronandas, diétæ quafi herbenae . Nempe fpiritus afper mutatur in v confonum, quomodo pro Henetis Venetos , & ἀπὸ ... gat£;& vefperum dicimus. Servius verbenas a viriditate fic dici ait , ut fupra vidimus. *J Verbenarum ufus fuit in foederibus percutiendis , & in legationibus, quibus res repetebantur : item, coronandis aris, ut di&üm eft: deorum menfis verrendis, purgandis , luftrandifque domibus , & in facris domi faciendis. Teftes habemus horum Liv. 1. 1. c. 24. Plin. loc. cir. Horat. l. 4. od. 1 1. v. 6. Plin. 1. 1 5. c. 29. & l. z 5. c. 9. Plaut. Trucul. 2. 5. in f. Meminit & Cic. 6. Verr. c. 5. Ennam cum veniffem, præfto mihi facerdotes Cereris cum infulis ac verbenis fuerunt . *J In medicina inter ea , quæ reprimunt & refrigerant, Celf. fub fin. cap. ult. l. 2. ponit verbenarum contufa cum teneris caulibus folia : cujus generis funt olea , cupreffus , myrtus, lentifcus, tamarix, liguftrum , rofa , rubus , laurus, hedera , punicum malum. & mox . Aqua calida , in qaa

[graphic]
[ocr errors]
[ocr errors]

expreffa in altum , aut e fublimi deje&ta, verberatu corripiat aera . WERBERÄTUS, a, um , battuto , percoffo , τυφ9€¢ , i&us , converberatus . Martial. l. 7. epigr. 94. Quid poffis graviufque faeviufque Percuffus facere atque verberatus? Plin. J. 9. c. 18. Pifcis, qui nufquam percoqui poteft , nifi ferula verberatus. Horat. l. 3. od. 1. v. 29. verberatae grandine vineae . Ufpiam. Dig. lib. 47. tit. 1 o. v. 5. quod fe pulfatum , verberatumve efíe dicat . V. Verbero , as . * Translate. Tacit. in Agric. c. 41. ad fim. Quibus fermonibus fatis conftat Domitiani quoque aures verberatas. Petron. in Satyr. c. 132. Manifeftis matrona contumeliis verberata. VERBERÉUS , a , um , degno di baffonate , wxrtiy£«< , verberibus dignus , verberabilis . Plaut. Capt. 5. 1. 31. & Pfeud. 4. 1. 7. Sed eccum video verbeream ftatuam. Id. Perf. 2. 2. 2. Ain' vero verbereum caput ? WERBERiTO, as, a. 1. wxronyJo, fæpe verbero. Paul. ex Fefi. Verberitare Cato frequentative ab eo, quod eft verbero, dixit. ' VERBÉRO , onis , m. uono da baßone , μ« rony/x«, verbere dignus . Plaut. 4nuph. 1. 1. 128. Ain* vero verbero ? deos effe tui fimiles putas ? Id. Pfeud. 4. 7. 63. Edepol hominem verberonem ! Adde Terent. Phorm. 4. 4. 3. VERBÉRO, as, a. 1. battere, sfcrxare, ματτιγάω, τύπτω, verbere czdo, pulfo, percutio, ferio. Videtur effe difcrimen aliquod ( quamquam non perpetuum ) inter verbero , & pulfo . nam ut ait Ofilius apud Ulpian. Dig. lib. 47. tit. io. leg. 5. verberare eft cum dolore cædere , pulfare fine dolore . Sed hoc falfum eft . Alii ita dißinguunt , ut verberare proprium fit virgarum , & flagrorum , pulfare autem generalius fit , & ad quodvis i&us genus fignificandum pertineat . Cic. 7. Verr. c. 54. a med. Sex li&ores valentiflìmi , & ad pulfandos verberandofque homines exercitatiffimi. Id. Verr. 5. c. 26. ad fin. Videtis pendere alios ex arbore , pu!fari autem alios , & verberari . Id. 7. Verr. c. 43. a med. Quæ ` cum apud te diceret , virgis oculi verberabantur . Ovid. 4. Metans. v. 726. verberare aliquem enfe. “ Accipitur etiam pro percutere quacunque ratione. Cic. 8. Phil. c. 7. Ante Confules, oculofque Legatorum tormentis Mutinam verberavit. Virg. 3. Æn. v. 423. Charybdis fidera verberat unda. Id. 1 1. Æn. v. 756. aquila æthera verberat alis. Stat. S. Theb. v. 39o. mive verberat agros Jupiter . Plin. l. 14. c. 2 1. extr. Defruta expofita fub dio in cadis verberari fole , luna, imbre, ventis . Colum. de arborib. c. 16. a med. Sulcum cum feceris , pa*iere duobus menfibus eum tempeftatibus verberari. Cato R. R. c. 91. Locum coæquato , & paviculis verberato . Lucan. l. 2. v. 4o7. & Adriacas qui verberat Aufidus undas . h. e. impete vafto influens & propellens mare Adriaticum pulfanti fimilis . Senec. in Troadib. v. 321. Levi canoram verberans ple&ro chelym . Valer. Flacc. 1. 1. v. δ39. puppim verberat Eurus. T Translate etiam de verbis dicitur pro objurgare, conviciari, laceffere . Plaut. Trucul. 1. z. 17. Me illis quidem hæc verberat verbis . Cic. ?m Pifon. c. 26. a med. os tuum ferreum Senatus convicio verberari noluifti . Id. 3. de Orat. e. 21. Orator in dicendo exercitatus iftos verberabit , neque fe ab Tom. IV.

iis contemni finet. h. e. dicendo obruet, longe vincet. •T AIIo fenfu Plaut. Ampb. 1. 1. 177. Mihi vox aurés verberat. h. e. aures meas percellit : mi fuona ali* oreccbie . •I Idem Plaut. Trucul. 4. 3. 3. participium verberans ufurpavit pro vapulans . Rogitavi , inquit , ego v6s verberantes , & pendentes fimül . Sunt qui aliter leg. *J Verberare lapidem eft operam perdere , & fibi nocere . Id. Curcul. 1. 3. 41. Noli , amabo, verberare lapidem , ne perdas manum. v. VERBIFICATÍO, onis, f. difcorfo , parlare , fermo de re aliqua. Caecilius apud Donat. in Terent. Eun. 4. 4. 4. Quid tibi de meo amore verbificatio eft patri ? VERBIGÉNA, æ, m. Prudent. Catbemer. 3. v. 2. hoc nomine vocat Chriftum , quia ex Virgine Maria fine virili femine, folaque divini Verbi potentia Verbum Icaro fa&tum eft. VERBIGÉRO , as , n. 1. cianciare , cicalare, àtx^g y«, verba facio. 4pul. in Apolog. Quandiu , & quoties inter nos verbigeratum fit. VERBILÉVIS, e, leggiero mel parlare , qui levis & inconftans in loquendo eft . Vix unus aut alter eft , qui ita legat apud Propert. l. 2. el. 4. v. 28. Cynthia formipotens , Cynthia verbilevis . Nam al. omn. Cynthia forma potens, Cynthia verba levis. VERBOSE, adverb. con molte parole, ro^vx&y«;, multis verbis. Cic. pro Mur. c. 12. Satis verbofe : cedo quid poftea ? Id. lib. 7. Fam. ep. 3. a med. Hæc ad te fcripfi verbofius . VERBÖSITAS, atis , f. verborüm affiuentia, loquacitas , πολυλoyfz. Prudent. in Rom. v. 55 1. Verbofitatis ipfe rumpatur locus. Symmach. 1. 8. ep. 47. ( al. 48. ) Trahit nos vitium fenile , verbofitas . VERBOSUS, a, um , piemo di parole , ciarlone , loquace , τολυ^oyog, πολυμυ9o;, qui verbis abundat, multiloquus , garrulus , locutulejus. Cic. proTMur. c. 14. Prœliis promulgatis tollitur e medio non folum iftâ veftra verbofa fimulatio prudentiæ , fed etiam ipfa illa domina rerurn fapientia. Id. l. 7. Fam. ep. 3. in fin. Habes epiftolam verbofiorem fortaffe , quam velles. Quintil. !. 2. c. 4. a med. Ut quidam fententiarum gratia verbofiffimos locos arceffunt. Catull.T carm. 96. in Vettium. In te, fi in quemquam , dici pote, putide Vetti , Id quod verbofis dicitur & fatuis. VERBUM, bi, n. parola , aé'£tc, di&tio, vox, vocabulum. Quanquam enim a Grammaticis angufte fere accipitur, ut nomini opponatur , tamen natura fua latius patet, ut & nomen , & pronomen , & ceteras orationis partes compleétatur. Imo de ipfa oratione ufurpatur. Eft vel ab ip$o, dico, vel quod eo verberatur aer , ut eft apud Quintil. 1. 1. c. 6. ( al. 1 o. ) a med. qui tamen non probât. Terent. Eun. 1. 2. 8. De exclufione verbum nullum . Cic. 2. de Orat. c. 3o. Neque enim quoties verbum aliquod eft fcribendum nobis, toties ejus verbi litteræ funt cogitatione conquirendæ. ld. in Partit. c. 15. Verba ponenda funt, quæ vim habeant illuftrandi , nec ab ufu fint abhorrefitia, gravia, plena, fonantia , jun&ta , fa&a, &c. Id. in Orat. cap. 24. Verba fimplicia , propria , ufitata , translata , prifca , nova, &c. Id. de opt. gen. Orat. cap. 3. Verbum inquinatum', abjéétum, durum . Id. in Bruto , c. 79. infolens » humile. Id. Acad. 1. c. 7. circa med. ufitatius & tritius. Perf. fat. 3. v. 45. & Petron. in Satyr. cap. 5. Verba grandia. Ovid. 13. Mer. -v. 341. ingentia. Terent. Eun. 4. 6. 3. magnifica . Id. Heaut. 5; 4. 19. Pudet dicere hac præfente verbum turpe . Cic. Parad. 6. fub init. Quem enim intelligimus divitem ? aut hoc verbum in quo hormine ponimus ? Ovid. 9. Met. v. 28. reddere verba. h. e. refpondere. Lucret. l. 4. v. 929. profundere ventis. \0vid. 6. Met. v. 15 I. & Heroid. ep. 16. v. 245. uti verbis petulantibus. Cic. in Orat. c. 69. ad fin. infercire verba. Petron. in Jatyr. c. 1 17. Jurare facramentum in verba alicujus. Id. c. 1 1. Nec fe folum intra verba continuit , fed lorum de pera folvit , & me coepit verberare 47 Publica verba dicuntur, quæ in communi funt, confuetudine , & ufu. Cic. 1. Acad. c. 7. Diále&ticorum vero verba nulla funt publica, fuis utuntur. Ovid. 3. de ar. am. v. 479. Munda, fed e medio, confuetaque verba püellae Scribite . fermonis publica forma placet. “T T Verba Prætoris , quibus ejus jurifdi&tio continebatur, tria erant, Do, Dico, Addico. Ovid. 1. Fajf. v. 47. Ille nefaftüs erit, per quem tria verba filentur. & infra , v. 52. Verbaque honoratus libera Prætor habet. *| Aliquando fpeciatim ponitur pro una ex o&o partibus orationis, in qua omnis vis orationis eft, verbo, ;';wz. In hac acceptione verbum eft pars orationis declinabilis , quae modos , & tempora habet , ut 4mo , amabam, amarem, &c. Cic. 3. de Orat. c. 49. ad fin. Confuetudo modo illa fit fcribendi atque dicendi , ut fententiæ verbis finiantur , eorumque verborum jun&io nafcatur a proceris numeris , ac liberis . Adde Varron. de L. L. var. in locis. Quintil. 1. 5. cap. 5. & veter. Grammaticos. *J Nec fingulas tantum di&iones verbi nomine Latini appellant, verum etiam contextam & folidam orationem , ut diximus. Terent. Hecyr. 3. 4. 2. Verbis dici non poteft tantum, quam re ipfa navigare incommodum eft. Id. 4ndr. 1. 5. 5. Miferam me ! quod verbum audio? “I Hinc ufurpatum reperitur pro fententia , five enuntiatione. Terent. Eum. 1. 2. 95. Utinam iftuc verbum ex animo ac vere diceres . Id. Adelpb. §. 8. 29. Poftremo non meum illud verbum facio , quod tu Micio bene & fapienter dixti . ^T Item pro proverbio, five aliquo vulgari di&o. Terent. Adelph. 5. 3. 17. Nam vetus verbum hoc quidem eft , communia effe amicorum inter fe omnia. Adde Plaut. Trucul. 4. 4. 32. & a£t. 5. v. 39. *] Interdum accipitur, ut rei opponitur, ideft pro vocabulo inani. Cic. 1. de Orat. c. 12. Quid eft enim tam furiofum , quam verborum vel optimorum atque ornatiffimorum fonitus inanis nulla fubje&a fententia , nec fcientia ? Id. in Pifon, c. 27. Dolor enim eft malum , ut difputas , exiftimatio , P p p - J«de

dedecus, infamia verba funt atque ineptiz , &o opponitur , five pro inani promiffióne. Hinc verba dare eft ásciperé, circumvenire. Terent. Andr. 1. 3. 6. Cui verba dare diffiêile eft. Cic. Attic. l. 15. ep. 16. Vel verba mihi dari facile patior in hoc, meque libenter præbeo credulum . Nep. im Amnib. c. 5. Fabio callidiffimo imperatori verba dedit . Simile eft illud Claudii Quadrigarii apud Gell. 1. 17. c. 2. ad fin. Cominius qua efcenderat , defcendit, atque Gallis verba dedit. Ubi Gellius : Verba Cominium dediffe Gallis dicit, qui nihil quidquam cuiquam dixerat : neque eum Galli, qui Capitolium obfidebant, efcendentem viderant : fed verba dedit haud fecus pofuit , quam fi tu dicas, latuit atque obrepfit. *] Interdum ut fcripto opponitur , pro viva voce , PJanc. Ad Coff. &c. Fam. 1 o. epif?. 8. a med. Plura illi mandata verbo, quam fcriptura dedi. più in voce, che in ifcritto. "I Interdum quoque ut rei & veritati opponitur . Nep. im Phoc. cap. 3. Caufam apud Philippum regem verbo , re ipfa apud Polypercontem dicere juffus eft. in apparenza avanti a Filippo , in realtà, &c. Cic. Verr. 3. c. 38. Cum hoc verbo & fimulatione Apronio, revera tibi obje&tum effet . T Verbi caufa , & verbi gratia idem eft ac exempli caufa , per cagion d' efempio , verbigrazia. Cic. de Fato , c. 6. Si quis, verbi caufa , oriente Canicula natus eft, is in mari non morietur . Id. 5. Fin. c. 1 1. Ut propter aliam quampiam rsm , verbi gratia , propter voluptatem , nos amemus. •| Uno verbo eft paucis verbis, in una parola, per dir breve. Cato R. R. cap. 157. ante med. Si cor dolet , fi jecur aut pulmones ; uno verbo omnia fana faciet , intro quae dolitabunt . Adde Cic. 2. P4il. cap. zz. “I Bona verba quefo, formula e(t, qua aliquem iratum placare ftudeinus . Terent, Andr. 1. 2. 33. Ubivis facilius paffus fim , quam in hac re me deludier. Da. bona verba quaefo. di grazia non v'adirate : piano di grazia : colle buone . “T Verbum, & verbo facere , eft loqui, differere, orationem habere. Cic. in Bruto , cap. 78. Qui nunquam verbum in publico fecerunt . Id. Verr. 6. o. 66. In fenatu verba facere. Id. ad Planc. Attic. l. 1 6. ep. 16. Verba facere pro aliquo. “T Verba facere mortuo, eft ei velle aliquid perfuadere, qui aut non audiat, aut nolit audire, five operam ludere. Terent. Phorm. 5. 8. 26. Verba fiunt mortuo. Adde Plaut. Poen. 4. z. 18. “T Verba habere, idem ac verba facere . Cic. in fomn. Scip. cap. 1.

Multis verbis ultro citroque habitis , ille nobis confumptus eft dies ..

“T Ad verbum , totidem verbis, eifdem verbis , a parola per parola . Cic. 1. de Fin. c. 2. Fabellae JLatinæ ad verbum de Græcis expreffae . Id. 1. de Divin. c. 44. Somnium mirifice ad verbum cum re convenit. 4 um pumtino . & Sueton, in Caef. c. 3o. ad fin. Haec eum ad verbum dixiffe refert. quefle formali parole. 4] Verbum de verbo exprimere, eft ad verbum transferre. Terent. in prol. Adelph. v. 1 1. Verbum de verbo expreffum extulit. “T Verbum verbo reddere, feu pro verbo reddere, idem eft ac verbum de verbo exprimere . Horat. in Ar. Poet. v. 1 33. Nec verbum verUo curabis reddere fidus Interpres. Cic. de opt. gen. Orat. c. 3. In quibus non verbum pro verbo neceffe habui reddere , fed genus omnium verborum , vimque fervavi. “T Totidem verbis transferre , idem. Cic. Attic. lib. 6. ep. 2. ante med. Itaque iftum ego locum totidem verbis a Dicæarcho tranftuli. Eodem fenfu dicimus ad verbum edifcere. Id. 1. de Orat. c. 34. “T Meis verbis , eft meo nomine, da mia parfe. Plaut. Baccb, 4. 4. 79. Scribe falutem tuo patri verbis tuis. Cic. Attic. l. 16, ep. 1 1. extr. Atticæ, quoniam hilarula eft , meis verbis fuavium des. Id. Fam. 1 5. ep. 8. Gratum mihi feceris, fi uxori tuæ meis verbis eris gratulatus. &' lib. 5. epiff. 1 1. Cum Sura locutus fum ut ei meis verbis diceret , ut , &c. Liv. l. 9. cap. 36. in fin. Denuntiatum Fabio fenatus verbis , ne, &c. per parte del fenato . & Plaut. Mil. 3. 3. 38. Annulum , quem ego militi darem tuis verbis. *J Verbum pro verborum . Plaut. Afim. 1. 3. 1. Unumquodque iftorum verbum . Id. Trucul. z. 8. in fin. vä fat e(t. VERCELLENSIS, fe , ad Vercellas pertinens, oppidum Pedemontii, ut Vercellenfis ager , Plin. l. 33. c. 4. VERCÜLUM , i , n, diminutiv. quafi parvum ver : adhibetur in blanditiis. Plaut. Cafin, 4. 4. 14. Meum corculum , melliculum , verculum . V. Melliculum . VERE, adverb. veramente , con veritâ , &xw9£ς , non falfe. Terent. Heaut. 1. 1. ioz. Hoc ibi fit , ubi non vere vivitur. Cic. Offic. 3. c. 3. Honeftum, quod proprie vereque dicitur, id in fapientibus eft folis. Id. 4ttic. l. 5. ep. ult. ante med. Non Jrgypoxt xìc, fed veriffime loquor. Id. pro Mil. c. 29. Ne libentius hæc in illum evomere videar , quam verius. Liv. l. 4o. c. 27. Ligures latrones verius, quam jufti hoftes. Id. lib. 22. cap. 23. Laefo verius dixerim , quam profpero eventu pugnatum fuerat. “I Eft etiam , bene , re&te. Nep. in Themif?. c. 1. in fin. De inftantibus veriffime judicabat, & de futuris callidiffime conjiciebat. . MI, Item plane , jufte , expreffe, clare, fchiettamente , chiaro, aggiußatamente . PJin. !: 1 1. c. 37. [e8. 65. Hard. Metellum pontificem, adeo inexplanatæ linguæ fuiffe accepimus , ut multis mefifibus tortus credatur , dum meditatur in dedicanda æde Opis vere dicere. Ita Harduin. VERECUNDE , con roffore , ri/pettofamente, modeftamente, vergognofamente , timorofanente, σύμ3ys ;, pudenter . Cic. 5. de Fin. c. 2. in f. Tum ille timide, vel potius 'verecunde, facio, inquit, .&c. Id. in Bruto , e. zz. Ille , quod ei viro fuccedendum effét , verecunde & dubitanter recepit caufam . Id. 1. 1. de Orat. cap. 37. fub fin. Verecundius hac de re loquor, quod adeft vir in dicendo fum

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

4] Interdum ut fa

ponitur petulantia, impudentia. Differunt verecundia , & timor. Nam ut ait Donat. ad Terent. Andr. 3. z..i 6. veretur liber, metuit fervus. hoc eft, verecundia ingenuitatis cujufdam eft , & modeftiae : unde in laude ponitur : timor eft animi fibi male confcii ob culpam admiffam , & meritam noxam . Cic. im Partit. cap. 23. Cuftos virtutum omnium , dedecus fugiens , laudemque maxime confequens, verecundia eft. Id. 4. de Fin. c.7. fub fin. Homo, folum animal natum pudoris ac verecundiæ particeps . Id. 1. Offic. c. 33. fub fin. Scenicórum mos tantam habet veteri difciplina verecundiam, ut in fcenam fine fubligaculo prodeat nemo . Id. in Orat. extr. Verecundia negandi fcribendi impudentiam fufcepi. Id. Attic. l. 8. ep. 6. extr. Malo Tironis verecundiam in culpa effe , quam illiberâlitatem Curii. Id. l. 3. ad Q. Fr. ep. 1. c. 3. a med. Caefar meam in rogando verecundiam objurgavit. Liv. l. 26. cap. 5o. Juvenis juvenem appello , quo minor fit inter nos hujus fermonis verecundia. “T ' Verecündia alicujus rei, timor & fuga . Cic. $. Tufcul. c. 26, Nec vero illa fibi remedia comparavit ad tolerandum dolorem, firmitatem animi, turpitudinis verecundiam , exercitationem confuetudinemque patiendi . Id. Attic. l. 14. ep. 5. Meam ftultam verecundiam, qui íegari noluerim ante res prolatas , ne deferere viderer hunc tumorem. • Verecundia alicujus , quæ habetur propter alicujus dotes fingulares , reverentia , refpe&tus » rifpetto , Vivèrenza , riguardo. Qjintil. 1. 6. c. 3. a med. Ne auâorem ponam, verecundia ipfius facit. Liv. l. 4. c. 45. fub fim. Quando nec ordinis hujus ulla , nec reipublicae eft verecundia . Id. l. 2. c. 36. Verecundia majeftatis magißratuum timorem vicit. Id. /. 39. c. ii. Illum nec parentis, nec vitrici , nec deorum verecundiam habere . Id. l. 1 o. c. 1 3. Verecundia legum. Id. l. 1. c. 6. fub fin. ætatis. 1d. lib. 37. cap. 54. Verecundiâ noftra adverfus regem nobis obftat. Eadem rätione Terent. dixit Andr. 1. 5. 27. patris pudor. Sic Liv. 1. 26. c. 5o. ante med. Fuit fponfa tua apud me eadem , qua apud parentes fuos, verecundia. • I De pudóre, quo quis refugit proferre fe , & bona ingenii ftudiique• promere. Quintil. l. 12. cap. 5. Invitus mehercule” dico, ipfam verecundiam , vitium quidem, fed amabile, & quæ virtutes facillime generet , effe interim adyerfam oratoriam artem capeffentibus . & mox. Sciat, fi quis haec leget , non probitatem a me reprehendi , fed verecundiam, , quae eft timor quidäm reducens animumi ab iis , quæ facienda funt : ' unde confufio, & cœpti pœnitentia, & fubitüm filentium. Quis porro dubitet vitiis adfcribere affe&um , propter quem facere honeße pudet ? ° Per metonymiam ponitur prò rübore, quo verecundantes fuffundimur. Suet. in Doniit. c. 18. Commendari fe verecundia oris adeo fentiebat, ut , &c. Supra dixerat , fuiffe vultu modefto, ruborifque pleno.

VERECÜNDiTER , adverb. idem quod verecunde . Pompon. apud

Non. cap. 1 1. num. 59. Vidit fenem in ludo verecunditer non ἀocentem difcipulum , verum fcalpentem nates. h. e. virgis caedentem .

[ocr errors][merged small]
[ocr errors]

qui verecundia tenetur, pudens: a vereor. Cic. 2. de Orat. c. 88. fub fin. Habetis fermonem bene longum hominis utinam non impudentis, illud quidem certe non nimis verecundi. Plaut. 4ßn. 5. I. 6. Decet verecundum effe adolefcentem . Ovid. 14. Met. verf. 84o. Illa verecundo vix tollens lumina vultu , &c. Martial. l. 8. epigr. 1. Difce verecundo fan&ius ore loqui. Quintil. l. 1o. c. 1. poft init. Verba parum verecunda. poco onefte , ofcene, turpia. “I Metomymice eft parcus , moderatus, modeftus, modeßo , moderato . Cie. in Orat. c. 24. a med. Ille tenuis orator nec in faciendis verbis erit audax , & in transferendis verecundus, & parcus in prifcis. Id. Phil. 12. cap. 5. Verecundiorem effe in poftulando. Ovid. 4. Triff. eleg. 4. v. 49. Nunc precor hinc alio jubeat difcedere , fi non Noftra verecundo vota pudore carent. Id. z. Triff. v. 333. mores diftant a carmine noftri : Vita verecunda eft, Mufa jocofa mihi. Martia/. lib. 8. epigr. 7o. Cum ficcare facram largo Permeffida poffet Ore , verecundam maluit efíe fitim . Vellej. l. 2. c. 33. a med. Pompejus in appetendis honoribus immodicus , in gerendis verecumdiffimus: ut qui eos ut libentißime iniret, ita finiret aequo animo . Cic. Fam. 7. epift. ult. Interiores litteræ, quibus faepe verecundiorem me in loquendo facis. “I Verecundus color, rubor in vultu ex verecundia, roffore : vel ei fimilis. Ovid. 1. Met. v. 485. Illa verecundo fuffunditur ora rubore. Horat. epod. ult. v. 2 1. Fugit juyentas & verecundus color Reliquit ora. 4] Hoc dicere eft mihi verecundum, Quintil. l. 7. c. 1. ad fim. h. e. verecundiz eft . * Partes verecundiores Arnob. l. 4. pag. 133. verendae , obfcenae . * Verecundus, verendus, venerabilis. Ammian. l. 14. c. 6. (al. 14.) Patrum reverenda cum au&oritate canities, populique R. nomen

[ocr errors]

VEREDARiUS, ii , m. corriero, poftiglione, nuntius publicus , qui

equis certo loco pofitis maxima quam celerrime itinera conficit .

Sidon. Apollin. 1, 3. ep. 7. ante med. Hi funt, qui invident tunica

tis otia, ftipendia paludatis, viatica veredariis, mercatoribus nun

dinas. Jul. Firmie. Mathef. 1. 3. c. 1 3. fub fim. Regum nuntios ,

veredariofque reddent . Hinc jocus Paulini initio ep. 9. ( al. 28. ). - d

[graphic]
[merged small][ocr errors]

publici. Olim vehicularis fuit : unde & veredo nomen. Nam conflatum eft ex Latino vebo , & Gallico reda , five rheda : quomodo & verbedus cum fpiritu fcribitur in Pand. Flor. lib. 5o. tit. 4. leg. vult. a med. Feftus : Veredos antiqui dixerunt , quod veherent rhedas, ideft ducerent. Quæ Fefli fententia etiam ex eo vera oftenditur , quod antiquis curforibus curfus publicus erat vehicularis , ut conftat ex Suet. in Auguflo , c. 49. V. Vehicularius. Hinc patet eorum error, qui putarunt, veredum fuiffe equum fine vehiculo , eoque veredum non quafi veheredum, fed quafi vehedum di&um videri. Nempe in errorem eos duxit , quod pofteriore ævo, etiam equis fingulis ad publicum curfum uti folerent : quæ res fecit , ut his etiam veredorum nomen fit tributum. Aufon. epiß. 8. v. 7. Ut celerem mannum , vel ruptum terga veredum Confcendas, propere dummodo jam yenias. Id. epiff. 14. verf. 13. Sed cifium , aut pigrum cautus confcende veredum : Non tibi fit redæ, non amor acris equi. Adde Imp. Julian. lib. 12. Cod. tit. 5 1. leg. 4. & Impp. Va

lentin. Valentem , & Gratian. ibid. leg. 7. *J Ufurpatur de quo- |

cunque equo curfus velociffimi , qualibus antiqui utebantur in venatione. Martial. l. 12. epigr. 14. Parcius utaris, moneo, rapiente veredo, Prifce , nec in lepores tam violentus eas. Sæpe fatisfecit prædæ venator , & acri Decidit excuffus, nec rediturus equo. Id. l. i4. epigr. 86. Stragula fuccin&i venator fume veredi. •| \Fuit nomen Romanum , ut C. Veredus C. F. Meffala, in vet. lap. apud Murator. pag. 88. m. 5.

VERENDUS, a, um , venerabile , venerando , α}λgatwog , &C^x3*t$o%, particip. a vereor. 0vid. 4. Met. v. 539. majeftatemque verendam impofüit. Id. l. 3. ex Ponto, ep. 1. verf. 143. Curia cum Patribus fuerit ftipata verendis. Id. 5. Triff. *el. 6. v. 31. & quos prætexta verendos, Virgaque cum verbis imperiofa facit. rifpettabili . & Hevoid. ep. 3. v. 1 63. Per tamen offa viri fubito male te&la fepulcro , Semper judiciis offa verenda meis. T Verenda , orum, tr. oJèoi x , obfcenæ & pudendæ corporis partes. Plin. l. 3. ep., 1 4. Alius os verberat , alius pe&us & ventrem , atque etiam ( fœdum di&tu ) verenda contundit. Veget. l. 1. rei veterim. c. 7. In lateribus ( equovum ) & in coxis , & in verendis partibus. *| timendus , terribilis. Lucam. l. 1o. v. 46. Alexander Partho verendus. Id. h. 5. v. 5oz. flu&us verendi claffibus.

VERENS, entis, timens, particip. a vereor. Cic. de Sene&. c. 22. Vos tamen deos verentes, qui hanc omnem pulcritudinem tuentur & regunt, memoriam noftri pie inviolateque fervabitis. Id. /. g. Fagn. àpiß. 16. Qui te ad fcribendum incitavit , verentem, ne Silius fuo nuntio aliquid mihi folicitudinis attuliffet. Sueton. in Claud. c. 24. Verens reprehenfionem. *J Cum genitivo. Colum. 1. 6. c. 2. ad fin. Mores hujus pecudis, qui funt verentes plagarum , & acclamaitionum .. Aufon. in prol. VII. Sapient. verf. 18. nec verentes fumptuum.

vERENfER, adverb. con riverenza , e rjfpetto. Sedul. l. 1. v. 8. fan

&oque verenter Stare choro.

[ocr errors]

&'x«g£ομαι , αἰδεομαι , eft cum obfervantia quadam , & ingenuo pudore metuere. Differunt vereri, & timere. Eft enim vereri proprie liberorum , qui honeftatis gratia moventur, timere autem fervorum , ut in Verecundia di&tum eft. Cic. de Sene&?. c. 1 1. Metuebant eum fervi , verebantur liberi . Id. Pbil. 1 z. c. ult. Quid ? veteranos non veremur ? nam timeri fe ne ipfi quidem volunt. Plaut. in prol. Ampb. v. 22. Quippe qui intellexerat vereri vos fe , & metuere , ita ut æquum eft , Jovem . Vereri ut patrem , metuere ut maximum & potentiffimum . Liv. l. 39. c. 37. a med. Veremur quidem vos , Romani , & , fi ita vultis , etiam timemus. Sed plus veremur, & timemus deos immortales. *| Tamen hæc differentia non ubique fervatur, fed vereor frequentiffime idem plane eft , quod timeo , nec folum de hominibus, fed etiam de rebus ufurpatur. Cic. ad Q. Fr. l. 1. ep. 3. Quem meus Cicero & amabat ut fratrem , & jam ut majorem fratrem verebatur. Id. im Orat. c. 1. Veretur reprehenfionem do&orum atque prudentium . Id. Attic. 1 4. ep. 4. Vereor Gallica bella. Id. 4. Acad. c. 45. Vos: autem mihi veremini , ne labar ad opinionem. Caef. l. 5. B. Gall. c. 9. Eo- minus veritus navibus , quod in litore molli atque aperto deligatas ad anchoras relinquebat . Terent. Andr. 3. 4. 3. Ego dudum non nihil veritus fumi, 3Dave , abs te , ne faceres idem , &c. Au&. ad Herenn. l. 2. c. 19. Ergo & metus periculi hortabatur eum interimere , a quo fupplicium verebatur . Cic. de Sene$. c. 6. a med. de Carthagine . De qua non ante vereri definam, quam illam excifam effe cognovero . " Cum genitivo. Afran. apud Nom. c. 9. n. 3. Optandum uxorem , quæ non vereatur viri . Terent. Phorm. 5. 7. 78. Neque hujus fis véritus feminæ primariæ. Accius apud Non. ibid. Si fui veretur progenitoris. Paeuv. ibid. Nihilne te populi veretur ,

qui vociferare in via ? Cic. Attic. l. 8. ep. 4. Ne tui quidem tefti

monii veritus . Al. leg. tuum teftimonium. “I, Cum infinito Terent. Andr. z. 1. 23. Hei mihi ! vereor dicere. Cic. 1. de Legib. c. 13. Vereor committere, ut non bene provifa & diligenter explorata" principia ponantur. Adde Caef. l. 3. B. Gall. cap. 6. fub fin. T Et ^paffive imperfonaliter. Cic. z. de Fin. c. 13. Cyrenaici , quos non efi veritum in voluptate fummum bonum ponere ., *I Pro dolere, molefte ferre. Ovid. Heroid. epift. 16. v. 73. Vincere erant omnes dignæ : judexque verebar, Nou omnes caufam vincere poffe fuam . *J Cum conjun&ivo fequente us , aut ne mon , in iis , quæ vellemus fieri . Cic. 14. Fam. epift. 14. Vereor, ut Dolabella ipfe fatis nobis prodeffe poffit. Id. 1. de Orat. cap. 9. Illa duo , Ton;. IV.

Craffe, vereor, ut tibi poffim concedere. Cef. 1. 3. 8. Gall. £. 43* a med. Veritus , ut hoßium impetus fuftinere non poffet. Cic. Fani. ep. 5. Accepi tuas litteras , quibus intellexi , te vereri •'''* fuperiores mihi redditæ non effent. <| Et fequente me , in. i!* quae nollemus. Caef. l. 1. B. Gall. c. 19. Nain , ne ejus fupplici° Divitiaci animum `offenderet , verebatur. Cic. de Orat. /. 1. c. 55* Veritus es, nifi iftam artem oratione exaggeraffes, ne operam „P**didiffes. Id. pro Sull. c. 23. a med. In ipfa rogatione ne quid per vim ageretur, quis noftrum Sullam aut Cæcilium verebatur-? cef. l. 1. B. Gall. c. 42. Vereri fe , ne per infidias ab eo circumveniretur . *J Et omiffo me . Nep. in Pelop. cap. r. Vereor , fi res explicare incipiam , non vitam ejus enarrare `fed hiftoriam videar fcribere. “T Vereor me pro vereor ut , feu in his quæ vellemus • Au&. ad Herenn. l. 3. c. 6. a med. Si laudabimus , vereri nos dicemus , ne illius faéta verbis confequi poffimus. Eft qui leg. uf,Adde Cicer. Fam.6. ep. 1. & pro Marçello, c. 4. quæ locâ in Ne adverb. attulimus . “I Non vereor ne, & non vereor. ne non omnem timorem excludit, & fignificat certum effe , & fecurum non dubitare , quin . Cic. 2. Fam. epiff. 1. Non enim vereor , ne non fcribendo te expleam . & epif?. 5. Non quo verear , ne tua virtus opinioni hominum non refpondeat , fed , &c. & epij?. 6. Neque enim fum veritus , ne fuftinere tua in me beneficia non poffem • Id. l. z. ep. 7. Non vereor, nequid timide, requid ftulte facias • & lib. 5. Fam. ep. 12. a med. Non vereor, ne affentatiuncula quadam aucupari tuam gratiam videar. Matius ad Cicer. Fam. 1 1. ep28. ad fin. Non vereor , ne meae vitæ modeftia parum valitura fit contra falfos rumores. T Vereri dubitationem fæpe fignificat cum aliquo timore conjun&tam : habetque poft fe particulas dubitandi. Salluft. in orat. Lepidi contr. Sull. a med. Neque jam, quid exiftimetis de illo, fed quantum vos audeatis, vereor. Terent. Andr. 1. 4. 7. & Cic. Attic. l. 7. ep. 7. Pontinium quod fcribis in urbem introiffe , vereor quid fit. nam id, nifi gravi de caufa , non feciffet. Cæl. ad Cicer. 8. Fam. ep. 1 o. Hoc quomodo acciperent homines, vereor etiam nunc. Terent. Andr. 1. 2. 4. Heri femper lenitas, verebar , quorfum evaderet. Cajus Dig. lib. 2o. tit. 4. leg. 1 1. Vereor, nuim hic aliud fit dicendum . “T Vereri abfolute , verecundiam habere . Plaut. Bacch. 1. a. 5o. Hic vereri perdidit. il roffore. *J Paffiva. fignificatione . Afran. apud Gell. l. 15. cap. 1 3. Ubi malunt metui , quam vereri fe ab fuis.

VERETILLA, æ, f. parvum veretrum . Item genus pifcis. Apul. in Apolog. Duo haec marina, veretillam , & virginal, &c. Sermo eft de pifcibus idem nomen habentibus , quod in homine partes, quibus fexus difcernitur . Al. leg. veretillum , ut fit neutrius gemetis .

[ocr errors]

co πέτ^ς fa&a. V. Drilopota. VERETRASINUS, i , m. cujus inguen- eft, ut veretrum afinorum : a veretrum & afinus . Exftat apud Capitolinum in M. Anton. P%ilof. cap. 12. fi re&ta eft corre&tio Ifaaci Cafauboni , ubi vulgo veteraffmus. Inde άγοι , & afelli 'impuri iftiufmodi homines apud JuvenaJcm , & alios vocantur. V. Cafaub. ad Lamprid. in Commod. c. 1 o. extr. VERÉTRUM, i, n. membro virile, τὰς , οάστον, membrum virfie , penis , mentula : a vereor , h. e. a fupino veritum . Nempe penem ea ratione veretrun* dixere, quâ & verenda nominamus. Sueton. in Tiber. c. 62. Excogitaverat autem inter genera cruciatus etiam , ut larga rneri potione per fallaciam oneratos , repente veretris deligatis , fidicularum fimul, urinaeque tormento diftenderet. Adde Phaedr. l. 4. fab. 1 3. “I In Glofis veretrum generaliter exponitur τω αι2oioy, pudendum . Hinc Cael. Aurelian. Tard. 1. 5. c. 1o. ante med. veretrum muliebre dixit. VERGENS, entis, che piega verfo qualcbe cofa , συντε}νων , inclinatus . Cic. 2. de mat. Deor. c. 45. Ut omnibus ejus partibus in medium vergentibus ( id autem medium , infimum in fphæra eft ) nihil interrumpat . Suet. in Oth. c. 7. Vergente jam die ingreffus Senatum. verfo la fera. Lucam. l. z. v. 624. Illyris Ionias vergens Epidati' rus in undas. Id. l. 1. v. 1 3o. Anni vergentes in fenium . Tacit. Ann. 1 3. c. 19. Vergens annis femina . d' età avanzata. Id. Ann. 4. c. 41. Vergente jam fene&a. età decrepita. Plin. l. 32. cap. 1 o. Egri vergentes in lethargum. Id. l. 34. c. 2. ad fin. HEs fuo colore pretiofum ad jocineris imaginem vergens . Id. l. & cap. 12. Nardus colore languido fm candidum vergente. VERGILIÆ, arum , f. feptem ftellæ ante genua Tauri, Graece ΠλειΧδες. V. Plejades. A vere nomen habent. Feflus : Vergiliæ di&tae , quia earum ortu ver finitur, & æftas incipit. Ifidor. l. 3. 0rig. cap. 7o. Has Latini Vergilias dicunt a temporis fignificatione, quod vere exoriuntur : Cic. in Arat. l. 2. de nat. Deor. c. 44. Vergilias temui cum , luce videbis. *| Al. fcrib. Virgiliae quod virgulæ modo porrigantur, ut eft apud Voff. in Etymol. - - * VERGO , is , fine praet. & fup. a. 3. volgere, piegare , §£ tw , £$ toμα , συντάνω , propendeo , inclino, declino, fpe&to. Caef. l. 1. B. Gall. c. 1. Vergit , ad Septemtriones. Id. l. 1. B. Civ. c. 45. a med. Ab oppido declivis locus tenui faftigio vergebat in longitudinem paffuum circiter quadringentorum. Cic. ad Q. Fr. l. 3. ep. 1. c. 4. Id nunc honefte vergit in te&um inferioris. porticus. Id. 1 1. Phil. c. 1 1. Nifi Bruti auxilium , ad Italiam vergere, quam ad Afiam , maluiffemus. Liv. l. 37. c. 3 1. in fin. Portus , qui in Meridiem vergit. “T Paffive . Lucam. l. 1. v. 54. Et polus averfi calidus qua vergitur Auftri. Lucret. 1. z. v. 2 12. In terras igitur folis quoque vergitur ardor. “J In facris ponitur pro fuiidere , infundere, fpargere. Servius ad illud Virg. 6. Æm. v. 244. frontique invergit vina facerdos. Fundere , inquit, eft , fupina manu libare , quod - P p p 2 fit

[ocr errors]

fit in facris fupernis : vergere autem eft converfa in finiftram partem manu ita fundere , ut patera convertatur, quod in infernis facris fit. Hinc Stat. 6. Tbeb. v. 21 1. Spumantefque mero pateræ verguntur. T Extra facra etiam Lucretius pro fundere , feu mifcere pofuit , lib. 5. v. ioo8. Illi imprudentes ipfi fibi faepe venena Vergebant. *J Translate Tacit. Amm. 2. c. 43. Nam fuam aetatem vergere , Germanici nondum fatis adoleviffe. avanzarff , aecoffarf alla vecchiaja. Curt. l. 4. c. 7. a med, Nox vergit ad lucem. s' avvicina al di. V. etiam Vergens. AT Præteritum verf, quidam probatum putant illo Ovidii carmine, lib. 1. ex Pont. ep. 9. v. 52. in gelidos verfit amoma finus. Sed ajii fudit, alii vergit , alii vertit reponunt. Diomed. /. 1. pag. 366. Putfcb. tribuit verxi , fed fine exemplis, VERIÄNUS, a, um, ad Verum pertinens : quod eft nomen Imperatoris R. L. Veri , qui cum M. Antonin. Philofopho regnavit. Vet. Lapis apud Gruter. pag. 457. m, 2. M. Pontio M. `F, Pup. fodali Antoniano , Weriano, &c. VERICöLA, æ, qui, vel quae verum colit. Tertull. in carm. ad fenat. converf. cap. 2. cum vericolae penetraveris oftia legis. VERICULÄTUS, a, um, vericulo, h. e. parvo veru inftru&us. Colum. l. 2. c. 2 1. Multi falcibus vericulatis, atque iis vel roflratis , vel denticulatis, medium culmum fecant. Mathias Gefnerus hac de re fic habet : Vericulatas falces effe vericulo illo vel haftili munitas, quibus vulgo utuntur non foenifeces modo, fed avenæ etiam , & brevioris cujufcumque culmi meffores, qui in frumentacea meffe præterea raftellum quoddam, five peétinem^ adjun&um habent falci , cujus ope ita fternunt ordinate culmos, quafi manu comprehenfos manipulos depofuiffent. 4l. leg. verriculatis, al. aliter. ' VERICÜLUM. V. Veruculum. *J Item genus miffilis , de quo V. in Verriculum. VERIDICE, adverb. veridicamente. Ammiam, lib. 31. cap, 1. Veridice praedicere. VERIDICUS, a , um , veridico , vero, &x»94'«*, qui vera dicit, verus, Lucret. l. 6. v. 6. Omnia veridico qui quondam ex ore profudit. Cic. pro Flacc. cap. 32. Veridicas adjungis caufas inimicitiarum. Martial. l. 5. epigr. 1. Seu tua veridicæ difcunt refponfa forores. Phin. l. 18. c. 4. extr. Oracula a maxime veridico ufu profe£ta. h. e. ab experientia, quæ maxime verum docet. Id. lib. 7. c. 16. Veridico exitu confecuto. h. e. qui vaticinium veridicum fuiffe monftravit : Vetus Lapis in Antiquitátib. Beneventanis claff. 1. m. 7, Junoni Veridicæ. - VERILOQUIUM, ii, n. fumitur pro etymologia , feu origine vocis. Cic. in Top. c. 8. Quam 'tvwo^oy'αν vocant, ideft verbùm ex verbo , veriloquium ; nos autem novitatem verbi non fatis apti fugientes , genus hoc notationem appellamus . VERILÖQUUS , a , um , veridico, veridicus. Hieronym. l. z. adverf. Rufin. prope fin. Quia veritatem non poterant audire, & linguam veriloquam. VERIMONIA, æ, f. idem ac veritas. Plaut. Trucul. 1. z. 65. Iftunc ad amicam verius verimonia referre . Ita quidem referunt nonnulli Lexicographi : fed fanior probatiorque le&io fic fe habet : iffunc ad amicam meras querimonias referre , VERISIMILIS, le , verißmile , τι$ zy;; , & w&« , qui veri fimilitudinem habet , probabilis. Cic. 4. Acad. c. 1 o. in fin. Volunt probabile aliquid effe, & quafi verifimile. Id. z. de Orat. c. 19. Narrationem jubent verifimilem effe , & apertam , & brevem . Id. 1. de invent. c. 3. Verifimillimum mihi videtur , quodam tempore , &c. Plin. l. 15. c. 22. Quod eft verifimilius , quam quod , &c. " Frequenter ufurpatur fubftantive, & in genere neutro , ut multa adje&tjva. Cic. pro Rofc. Amer. c. 2o. a med. Etiam tum , cum verifimile erit, aliquem commififfe , in fufpicione latratote. Id. ibid. c. 41. Non eft verifimile , ut Chryfogonus horum litteras adamarit . Id. in Brut. cap. 17. extr. Non verifimile eft , quam fit in utroque genere & creber , & diftin&tus Cato. non fi püò credere , quanto , &c. Terent. 4ndr. 1. 3. 2o. Mihi quidem ' non fit verifimile. non poffo credere. * Ufurpatur etiam divifim. Cic. 1. de mat. Deor. cap. 24. Hæc ego nunc Phyficorum oracula fundo , vera, an falfa , nefcio , fed veri tamen fimiliora, quam veftra . Id. 1. de Invent. *. 2 1. Narratio veri quidem fimilis ex his rationibus effe poterit. Id. 5. Tufcul. c. 4. a med. Ut in omni difputatione, quid effet fimillimum veri , quæreremus. VERISIMILITER , adverb. verifimilmente, t,92,3;, cum aliqua fìmilitudine veritatis. Apul. in Apolog. Verifimiliter fingere. Id. ibid. Verifimilius confingere. Tertull. in Apolog. Alii verifimilius folem credunt deum noftrum . VERISIMILITUDO, inis, f. verifimilitudine, probabilità. Cic. 4. A£ad. c. 33. Sine affenfione ipfam verifimilitudinem non impeditam fequi. Senec. 4. de benef. c. 33. Ea ire, qua ducit verifimìlitudo. Adde Plin. l. 34. cap, 7. ante med. "] In quibufdam optimis Exemplaribus horum trium Scriptorum legitur divifim veri fìmilitudo. quin Cicero ipfe in Partitionib, cap. i1. fub fin. & de Univerf. £.3. tranfpofitis verbis fimilitudinem veri dixit : ex quo patet , reάius divifiin ufurpari . neque enim Latina lingua, pręfertim aureæ £t3tis , iftiufmodi duarum vocum avvr^oxas magnopere amat. vERiTAs, atis , f. verità , 2a#9ax , vera ratio , rés vera, verum. Ci£. pro Cael. e. 26. extr. O magna vis veritatis , quæ contra hominum, ingenia , calliditatem, fòlertiam, facile fé pér fe ipfam defendat ! Id. 1. de Orat. c. 17. a med. Ne plus ei tribuas, quam res & veritas ipfa congedat , & lib. 3. cap. 37. In omni ré vincit imitationem veritas . & lib. 1. c. § 3. a nied. 'Ne ornatius quidem caufam dici fuam voluit , quam fimplex ratio veritatis ferebat. Id. άe 4mic. *. 35. Ad voluptatem loqüi omnia, nihil ad veritatem ,

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small]
[ocr errors]

Pallad. lib. 12. tit. 7. circa med. de pruno : Ne poma caduca , & vermiculofa nafcantur. VERMICÜLUS, i, m. vermicello, axwx/wto», exiguus vermis. Lucret. 1. 2. v. 898. Et tamen hæc cum funt quafi putrefa&a , per imbres Vermiculos pariunt. Plin. l. 1o. c. 65. Jam obituris muribus vermiculum in capite gigni tradunt. “T Eft & morbus canum , quo aguntur in rabiem .TGrat. in Cyneg. v. 386. & Plin. l. 29. c. 5. ante med. *] Item opus vermiculatum in pavimentis, aut parietibus. Infcript. fub Domitiano apud Murator. pag. 3 14. n. z. Atrium refecerunt , & vermiculum ftraverunt. uin , fluens & fcatens vermibus. Paulin. Nolan. carm. zz. ( al. i4. ) v. 134. de Herod. Vulnere vermifluo fœtidus Interi 1t .

[ocr errors]

Vermina dicuntur dolores corporis cum quodam minuto motu , quafi a vermibus fcindatur. Hic dolor Graece spéαος dicitur. Lucret. l. 5. v. 995. Donicum eos vita privarant vermina faeva. * Videtur Fe/?. ducere a vermibus : fed cum Graece spápos dicatur , a spsos, verto , & a noftris volvolo, Latine quoque a verto ducunt alii : a quo vermen , vermina : ut a /?erno framen , &c. VERMINATIO, onis , f. qw.xxx/ατι;, vitium in jumentis, cum a verme infeftantur. Plin. l. 28. c. 1 1. Iifdem fanari demiffis in fauces jumentorum verminationes notum eft. Adde lib. 3o. c. 1 3. ad fim. “I Sumitur etiam generatim pro cruciatu, tormento, vexatione. Senec. ep. 78. Sic podagra, & chiragra, & omnis vertebrarum dolor , nervorumque interquiefcit , cum illa , quae torquebat , hebetavit : omnium ißorum prima verminatio vexat , impetus mora exftinguitur , & finis dolendi eft obtorpuiffe. Id. ep. 95. ante med. Cerebri aeftuantis verminationes. VERMINO, as , n. 1. avere vermi , fare vermi, rww^zw t£», vermibus infeftor. Sen. l. 2. mat. quafl. c. 31. extr. In venenatis corporibus vermis non mafcitur . Fulmine i&ta intra paucos dies verminant . "J Interdum accipitur generatim pro torqueri, ac cruciari , ut in Vermina di&tum eft : <poo*-9au , ventris torminibus vexari. Pompon. apud Non. c. 1. m. 189. Decumo demum turgens verminatur , parturit. Senec. de vita beata , c. 17. Delinimenta podagræ meæ compono, contentus , fi rarius accedit, & fi minus verminatur. h. e. prurit & vellicat, quafi movendo fe inter articulos inftar vermium rodentium . Sic Martial. l. 14. epigr. 23. Si tibi morofa prurigine verminat auris. pizzica. * Particip. verminamr , verminibus putrefcens , & torquens. Arnob. l. 1. pag. 3o. Chriftus verbo compefcuit verminantiüm membrorum cruces.

[graphic]
« НазадПродовжити »