Зображення сторінки
PDF
[graphic][subsumed]

Eayerisdie Slüatsbibliothek

MÜNCHEN

[merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][ocr errors][graphic][ocr errors][ocr errors][merged small]

Haec editio posita est sub tutela leg um, quae de proprio täte Iliteraria latae sunt.

[graphic][ocr errors]

M. Duodécima sivc, К non compútala, undécima alphabet! Lalini litlera, quae responde! Graecorum pxi eiusdem figurac (V. Ht.) et Hebraeorum Mem, de qua V. suo loco . — b) Generis est neutrius , ut ceterae alphnbeti li tier ne, vcl feminini, subaudito liltera vel expresse, ut diiimus snb litt, в §. d., etc. — c) Una est autem ex illis, quas Graoci Grammalici «fià xai v.piTaßoXx; hoc est semivocales

simplices et immutabiles, Lalini liquidas appellant. V. Líquidos §. 16.

— Ilinc Мат. Victorin. 4.3.80. M consonans semivocalis immulabilis.

Id. ibid. S. i8. inter finitivas recenset. — d) Ad pronunliatinnem qund atlinet a M, inqnit Id. ibid. 6. 18., impressis invieem labiis, mugitum quemdam intra oris specum attrnelis naribus dabit. » Cf. Capell. 3. §. 86V. — c) Hanc lamen , quod molestum in fine diclionis sonum habeal, el quendam quasi mugitum, non nisiaegre compressis labris erumpentem, Lalini Poëtae ( nam Graecis nulla dictio in ц desinit, ut nionet Quintil. 12. 10.51.) vocali subsequent em, per ecthlipsin elidunt. Veteres lamen retinebanl el corripiebanl. Hue special Capell. 3. §. 179. « M lerminalus brevis, ut tectum; licet huius raro occurril exemplum, quia inter vocales M deprehensum velut metacismi asperilate subtrahilur. » — f) Idem Quintil. 9. 4. ante med. doce!, quoties claudit verbum, el y ocal is sequilur, ila efferri deberé, ul parum exprimatur, adeo ut paeoe cuiusdam novae littcrae sonum reddat. — g) Hue special locus Cattiod. ex Cornulo in Orlhogr. 1. « Si duo verba coniunganlur, quorum prius M consonantem novissimam habeat, posterius a vocalibus iocipiat, M consonans perscribitur quidem: cetcrum in enuntiando durum el barbarum sonat. At si posterius verbum quamlibet consonantem habuerit, vel vocalem positam loco consonanlis, serval M litlerae sonum; parenim atque idem est Vitium, ita cum vocali sicut cum consonante M lilteram exprimere. » — h) Ferri vero non polest illorum Vitium, qui ita proférant, tanqnam n sit, et cum vocali sequentc coniungunl, ila ut cum en im, quasi cunenim sit, dicant. — I) Denique Priscian. 1. p. SSS. Putsch. M obscurum in extremitate dictionum sonat, ul templum: epcrtum in principio, ut magnus: mediocre in mediis, ul umbra. — k) Ad usum huius lile— гае, quod altinet,

M reperilur tarn initio, quam in medio el in fine vocum. De usu cius in mediis vocibus haec monel Mar. Victorin. 1. 4. S3. « Clari in studiis viri, qui aliquid de orthographia scripseruol, omnesfere aiiint, inter m et n Hueras mediam vocem, quae non abhorret ab ulraque litlera, sed neutrnm proprie exprimai, lam nobis déesse quam Graecis, cum i 11 i Sambyx scribant, пес m exprimere, псе п. Sed haec anbiguitas in his forlasee vocabulis, sicut in Ampelo, lycambe: nam in noslris snpradictis (intellige utiquam el nonnunquamj non est. « v. integr. loc. — 1) Dc permutatione huius litlerae cum aliis haec eliam habel Pritcian. I. c. a M transit in n, et maxime d vel с vel t vel q sequenlibus, ut tantum tantundem, idem identidem , eorum eorundem , num nuncubi, ct, ut Plinio placet, nunquis, nunquam, ancept pro amcepi ; am cnim pracpositio f vel с vel q sequenlibus in n mutai ni: anfractus , aneisus, anquiro, vocali vero sequen le intercipit b: ambitus, ambesus, ambuitui, ambages; пес non eliam in comburo combuslus , idem fit. л — Contra n mutalur in m ante 6, m, p; qunmquam el in pluribus sérvala reperilur. V. lilt. N. sno loco, et Cf. In Í). c. el сем d. — m) Mulatur in b in voce obnibus loco omnibus in Inscr. apnd Rénier, п. 1987. Cf. Maritcs § 5. in fin. — ■) In syllaha ton, quae in mediis vocibus ab inilio reperilur, saepius inter m et n inseritur hilera p, ul in alumnus, damno, contemno, temno, pro quibus in antiquis MSS. scribitur alumpnus, dampno, contempno, tempno; quem morem flcccntiorum pleriquc in usum hodie quoque revocarunt, sed omnino praeter necessitalem, ut pulo.— o) Veteres in fine vocum, vel in fine syllabee in vocibus compositis, sliqunndo omiserunt; atque nine explicantur formac attinge, dice, facie, ottende, recipie pro altingam, dicam, faciam, ostendam, recipiam:

itemque formac donee pro donicum, cv'io , coirceo pro com-eo, comercio, circueo pro circum-eo; et neo pro venum-eo el rendo pro venum-do, el similia. — Ad valorem autcm quod atlinet,

M in numeris mille valet: non quod sit prima eins vocis litlera, sed quia cum olim С1Э scriberetur, paulatim in M transiit. Sed si lineóla superaddatur (м) significa! mille millia, ut Auel or de Nolis Numer., qui vulgo adiicilur Probo, p. 1683. Putsch. — 9) Apud Scriplores rei agrariae inservit eliam casis designandis . Sic Innocent, de cas. litter, p. 334. f.achm. Casa quae per m nomen habuerit, fines quam maxime extensas (sic) contra orientales partes, fines breviores habet, etc. Adde ibid. p. 328. — 3) Denique

M est etiam liltera singularis, quae in ootis M significa! praenomen Marcus: aildila vero ad extremam lineam virgula M', vel No. Manius. Oiomed. S. p. 419. Putsch. Cetera V. in Siglario.

Ml

MA, particule Graeca iurandi, quae iungitur cum accusative cius nominis, per quod ¡uranias; qnaeque per se oequeaffirmai, ñeque nego t, sed per appositas partículas negativas vel affirmatives significationem suani accipit. Sic ma Dia, Graecc ц& Afc; A. e. per Iovem, formula Romana quoque civilate donata. Petron. fragm. Tragur. Si. Burm. Syrum histrionem exhibebat, concinente tota familia ma dia perile, ma dia. Hinc est nostrum madesi, madiè si, madie no. — ft) Item

П. Ma particule est loquelaris, nullius significations, quae vulgari sermoni interseritur. Id. ibid. S7. Tu leclieulosus пес mu пес ma argüías. Sic vulgo apud Noslrates mo, ma in femilieri et vernáculo sermone interserí sudiví. — 8) Item in compositis ma pro magie per syncopen reperilur in malo pro magis volo, in maclo pro magis anoto, dc quibus V. suo loco.

MAAC1STER . V. MAGISTER §. С. *

MAANES . V. Manes §. e.

MACAERINTtlE, Graeca positione , es, f. VoxGracca, ducta a *x<p«; beato, que significetur genus quoddem herbae, de qua Apul. Herb. 79. Rosmarinum prophetoc maceerinthen, Latini solutarcm fsubaudi vncant).

MxcarÏÔtÈs, ëiis, f. Vox Greece , yuax«puir/j5; felicites, que significetur unus cx Aeonibus Talentini apud Tertull. adv. Valentin. 8.

MACCUS, i, m. Vocabulum Oscum personae comiese , quee slupidi parles agit ínter mimos; Hélice possemus dicere xanni, pulcinella. Diomed. 3. p. 488. Putsch. In Alellnna Oscae personae ¡nducuntnr, ut maceas. — /ruer, apud Maffei, Mus. Ver. 381. S. M. Annaeus M. f. Esq. Longions maecus . — ft) Hinc plurcs Atellanae Pomponii el KoVII inscribuntur Maecus, Maecus copo, Maecus exsul, Maecus miles, Maecus sequester, Maecus virgo, Maeci gemini ct Macci gemini priores, querum reliquiae collectac sunt a Bibbeck inter eas Comicorum Latinorum. — 3) Transíale ponilur pro stapido. Apul. Apol. 81. Si cum hac una Ruflni fallacia coutendanlur, macci prorsus, el buceónos videbuntur. V. sueco etiam in Nota et Stdtidds .

i\o(n. Vulgo ducebatur olim e paxtox* pro xoäv; desipere felue el stulle se gercre; eut a quadam muliere siupida , quae Ммш appellolur apud Suidam, ul Furlanetto adnoiaveral ad h. v. Qui plura desideral, illi adeundus ГЛеа. L. G. Henr. Stcphani ed. Didot ad A. v.

MACKDÔNÏÂNUS , a, um.Adiect., quo, lanquam epitheto , cognominatum est quoddem Senalusconsultum , de quo est titulus 6.1. 14. Digest. — Hoc Senalusconsultum Macedonianum origioenv hebuil a quodem Mecedone (sic cnim voenbatur), qui fuit improbus fenerelor filiorumfamilias, el ut ab iis usuras exigerel, ed quidlibct audendum impellebol: edeo ut quidam ctiam mortem pétris molirenlur, ut se a molesto creditorc liberaren!. Cautum est ilaque со senatusconsulto,

« НазадПродовжити »